غزل شمارهٔ 541
Toggle stanza 1بی لبت از آب حیوان میبسم
11
بی لبت از آب حیوان میبسم
بی رخت از ماه تابان میبسم
22
کار روی حسن تو گردان بس است
ز آفتاب چرخ گردان میبسم
33
سر گرانم من ز چین زلف تو
از همه چین مشک ارزان میبسم
44
گر ندارم آبرویی پیش تو
آب روی از چشم گریان میبسم
55
تا لب لعل تو در چشم من است
تا ابد از بحر و از کان میبسم
66
از همه ملک دو عالم یک نفس
با تو گر دستم دهد آن میبسم
77
گفتهای زارت بخواهم سوختن
آتش شوق تو در جان میبسم
88
زآتش دیگر چه میسوزی مرا
چون یک آتش هست سوزان میبسم
99
ساقیا در ده شرابی آشکار
کز دلی پر کفر پنهان میبسم
1010
زین همه زنار از تشویر خلق
کرده پنهان زیر خلقان میبسم
1111
درد ده تا درد بفزاید مرا
زانکه با دردت ز درمان میبسم
1212
غرق دریا گر مرا کرده است نفس
تشنه میمیرم بیابان میبسم
1313
مست لایعقل کن این ساعت مرا
کز دم عقل سخن دان میبسم
1414
عقل خود را مصلحت جوید مدام
زین چنین عقل تن آسان میبسم
1515
کارساز است او ز پیش و پس ولی
هم ز پایان هم ز پیشان میبسم
1616
عقل را بگذار اگر اهل دلی
زانکه چون دل هست از جان میبسم
1717
نقد ابن الوقت قلب است ای فرید
دل طلب کز عقل حیران میبسم