غزل شمارهٔ 549
Toggle stanza 1هرگز دل پر خون را خرم نکنی دانم
11
هرگز دل پر خون را خرم نکنی دانم
مجروح توام دانی مرهم نکنی دانم
22
ای شادی غمگینان چون تو به غمم شادی
یکدم دل پر غم را بی غم نکنی دانم
33
چون دم دهیم دایم گر دم زنم و گرنه
با خویشتنم یکدم همدم نکنی دانم
44
هر روز وفاداری من بیش کنم دانی
مویی ز جفاکاری تو کم نکنی دانم
55
چون راز دل از اشکم پنهان به نمیماند
در پردهٔ یک رازم محرم نکنی دانم
66
گفتی که اگر خواهی تا عهد کنم با تو
گر عهد کنی با من، محکم نکنی دانم
77
آن روز که دل بردی گفتی ببرم جانت
ای راحت جان و دل این هم نکنی دانم
88
سهل است اگرم کشتی از جان بحلت کردم
صعب است که بعد از من ماتم نکنی دانم
99
با خیل گرانجانان بنشستهای و یکدم
عطار سبکدل را خرم نکنی دانم