غزل شمارهٔ 519
Toggle stanza 1سر مویی سر عالم ندارم
11
سر مویی سر عالم ندارم
چه عالم چون سر خود هم ندارم
22
چنان گم گشتهام از خویش رفته
که گویی عمر جز یک دم ندارم
33
ندارم دل بسی جستم دلم باز
وگر دارم درین عالم ندارم
44
چو دل را مینیابم ذرهای باز
چرا خود را بسی ماتم ندارم
55
بحمدالله که از بود و نبودم
اگر شادی ندارم غم ندارم
66
چه میگویم که مجروحم چنان سخت
که در هر دو جهان مرهم ندارم
77
جهانی راز دارم مانده در دل
که را گویم چو یک محرم ندارم
88
حریفی میکنم با هفت دریا
ولیکن زور یک شبنم ندارم
99
بسی گوهر دهد دریام هر دم
ولی چون ناقصم محکم ندارم
1010
اگر یک گوهر آید قسم عطار
به قدر از هر دو کونش کم ندارم