غزل شمارهٔ 459
Toggle stanza 1صبح بر افراخت علم ای غلام
11
صبح بر افراخت علم ای غلام
رنجه کن از لطف قدم ای غلام
22
خیز که بشکفت گل و یاسمین
تا بنشینیم به هم ای غلام
33
باده خوریم و ز جهان بگذریم
زانکه جهان شد چو ارم ای غلام
44
بس که بریزد گل نازک ز باد
ما شده در خاک دژم ای غلام
55
زین گذران عمر چه نازیم ما
زندگیی ماند و دو دم ای غلام
66
پس چو چنین است یقین عمر خویش
چند گذاریم به غم ای غلام
77
این همه خود بگذرد و جان و دل
وا رهد از جور و ستم ای غلام
88
وقت درآمد که به پشتی تو
باز بر آریم شکم ای غلام
99
آب نجوییم ز خضر ای پسر
جام نخواهیم ز جم ای غلام
1010
در نگر و خلق جهان را ببین
روی نهاده به عدم ای غلام
1111
چون همه در معرض محو آمدند
محو شوی زود تو هم ای غلام
1212
خود تو یقین دان که نیرزد ز مرگ
جمله جهان نیم درم ای غلام
1313
عاقبت الامر چو مرگ است راه
عمر تو چه بیش و چه کم ای غلام
1414
پس غم عطار درین وقت گل
دفع کن از می به کرم ای غلام