غزل شمارهٔ 464
Toggle stanza 1فتنهٔ زلف دلربای توام
11
فتنهٔ زلف دلربای توام
تشنهٔ جام جانفزای توام
22
نیست چون زلف تو سر خویشم
گرچه چون زلف در قفای توام
33
جز هوای توام نمیسازد
زانکه پروردهٔ هوای توام
44
گر غباری است از منت زآن است
که من خسته خاک پای توام
55
تا کنارم ز اشک دریا شد
نیست کاری جز آشنای توام
66
چون به صد وجه تو بلای منی
من به صد درد مبتلای توام
77
از همه فارغم که در دو جهان
می نیاید به جز رضای توام
88
بس بود از دو عالم این ملکم
که تو آنی که من گدای توام
99
از وجود فرید سیر شدم
گمشده در عدم برای توام