غزل شمارهٔ 437

دزدانه در آمد از درم دوش

افگنده کمند زلف بر دوش

دی مرغک خامه بهر نامت

بر صفحه نامه شد رقم کوش

امروز خوش است دل که تو دوش

خون دل ما بخورده‌ای نوش

ما نعره به شب زنیم و خاموش

تا درنرود درون هر گوش

رفتی و نمی‌شوی فراموش

می‌آیی و می‌روم من از هوش

در عشق تو ای نگار خاموش

بفزود مرا غمان و شد هوش

ای زلف تو تکیه کرده بر گوش

ای جعد تو حلقه گشته بر دوش

کردم گذری به میکده دوش

سبحه به کف و سجاده بر دوش