غزل شمارهٔ 426

اس کلام کو اپنی آواز دیں

اپنی ریکارڈنگ زندہ رود کے قارئین تک پہنچائیں۔

آڈیو شامل کریں
Toggle stanza 1
آنکه سر دارد کلاهت نرسدش
1
آنکه سر دارد کلاهت نرسدش
وانکه پر آب است جاهت نرسدش
2
هر که پست بارگاه فقر نیست
در بلندی دستگاهت نرسدش
3
هر که در خود ماند چون گردون بسی
گر نگردد گرد راهت نرسدش
4
تا نباشد همچو یوسف خواجه‌ای
بندگی در قعر چاهت نرسدش
5
تا کسی دارد به یک ذره پناه
عرش اگر باشد پناهت نرسدش
6
عرش اگر کرسی نهد در زیر پای
دست بر زلف سیاهت نرسدش
7
گرچه سر در عرش ساید آفتاب
پرتو روی چو ماهت نرسدش
8
نیم ترک چرخ در سر گشت از آنک
بو که بر ترک کلاهت نرسدش
9
تا کسی نشکست کلی قلب نفس
لاف از خیل و سپاهت نرسدش
10
تا نسوزد جملهٔ شب شمع زار
یک نسیم صبحگاهت نرسدش
11
تا کسی بر سر نگردد چون فلک
طوف گرد بارگاهت نرسدش
12
تا کسی جان ندهد از درد خمار
می ز لعل عذر خواهت نرسدش
13
گر نشد عطار یکتا همچو موی
مشک از زلف دو تاهت نرسدش

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

گفتگو

قارئین کے تبصرے

اپنی رائے دیں، سوال پوچھیں یا گفتگو کو آگے بڑھائیں۔ تبصروں کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔

0 / 2000 حروف
لوڈ ہو رہا ہے…