غزل شمارهٔ 434
Toggle stanza 1ای ز عشقت این دل دیوانه خوش
11
ای ز عشقت این دل دیوانه خوش
جان و دردت هر دو در یک خانه خوش
22
گر وصال است از تو قسمم گر فراق
هست هر دو بر من دیوانه خوش
33
من چنان در عشق غرقم کز توام
هم غرامت هست و هم شکرانه خوش
44
دل بسی افسانهٔ وصل تو گفت
تا که شد در خواب ازین افسانه خوش
55
گر تو ای دل عاشقی پروانهوار
از سر جان درگذر مردانه خوش
66
نه که جان درباختن کار تو نیست
جان فشاندن هست از پروانه خوش
77
قرب سلطان جوی و پروانه مجوی
روستایی باشد از پروانه خوش
88
گر تو مرد آشنایی چون شوی
از شرابی همچو آن بیگانه خوش
99
هر که صد دریا ندارد حوصله
تا ابد گردد به یک پیمانه خوش
1010
مرد این ره آن زمانی کز دو کون
مفلسی باشی درین ویرانه خوش
1111
تو از آن مرغان مدان عطار را
کز دو عالم آیدش یک دانه خوش
زمین