غزلیات

غزل شمارهٔ 1751نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1751

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1752ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1752

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1753کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1753

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1754رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1754

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1755به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1755

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1756چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1756

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1757جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1757

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1758هنوز خنده ازان لب بدر نیامده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1758

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1759کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1759

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1760به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1760

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1761خط تو چهره گشای بهار آینه است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1761

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1762ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1762

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1763ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1763

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1764عمارتی که نگردد خراب، همواری است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1764

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1765به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1765

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1766درین جهان که سرانجام خانه پردازی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1766

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1767میی که درد ندارد صفای درویشی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1767

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1768شدم غبار و همان خارخار من باقی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1768

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1769مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1769

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1770چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1770

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1771ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1771

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1772فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1772

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1773سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1773

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1774

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1775به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1775

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1776خوشم به درد که در پرده شکیبایی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1776

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1777

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1778در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1778

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1779همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1779

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1780نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1780

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1781ز داغ عشق مرا شد دل خراب درست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1781

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1782شود ز داغ دل عاشقان خسته درست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1782

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1783کسی که بوی شراب از کدو تواند شست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1783

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1784ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1784

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1785کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1785

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1786ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1786

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1787دل از مشاهده آن خط سیاه شکست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1787

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1788ز باده حالت فرزانه می توان دانست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1788

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1789مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1789

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1790هزار بار درآیم اگر به خانه دوست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1790

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1791ز عشق در اگر نور آشنایی هست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1791

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1792اگر نه عاشقی این چهره خزانی چیست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1792

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1793سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1793

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1794ز زلف او دل عشاق را محابا نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1794

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1795به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1795

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1796دروغ شیوه طبع یگانه ما نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1796

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1797به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1797

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1798بیان شوق به تیغ زبان میسر نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1798

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1799خراب چشم تو اندیشه عتابش نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1799

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1800ز چاک سینه خود هر که قبله گاهش نیست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1800

10 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1751–نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1752–ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1753–کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

غزل شمارهٔ 1754–رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

غزل شمارهٔ 1755–به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده است

غزل شمارهٔ 1756–چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟

غزل شمارهٔ 1757–جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است

غزل شمارهٔ 1758–هنوز خنده ازان لب بدر نیامده است

غزل شمارهٔ 1759–کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟

غزل شمارهٔ 1760–به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است

غزل شمارهٔ 1761–خط تو چهره گشای بهار آینه است

غزل شمارهٔ 1762–ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است

غزل شمارهٔ 1763–ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است

غزل شمارهٔ 1764–عمارتی که نگردد خراب، همواری است

غزل شمارهٔ 1765–به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری است

غزل شمارهٔ 1766–درین جهان که سرانجام خانه پردازی است

غزل شمارهٔ 1767–میی که درد ندارد صفای درویشی است

غزل شمارهٔ 1768–شدم غبار و همان خارخار من باقی است

غزل شمارهٔ 1769–مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1770–چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1771–ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1772–فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است

غزل شمارهٔ 1773–سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است

غزل شمارهٔ 1774–ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

غزل شمارهٔ 1775–به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است

غزل شمارهٔ 1776–خوشم به درد که در پرده شکیبایی است

غزل شمارهٔ 1777–بلای مردم آزاده، لاف یکتایی است

غزل شمارهٔ 1778–در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است

غزل شمارهٔ 1779–همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بست

غزل شمارهٔ 1780–نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دست

غزل شمارهٔ 1781–ز داغ عشق مرا شد دل خراب درست

غزل شمارهٔ 1782–شود ز داغ دل عاشقان خسته درست

غزل شمارهٔ 1783–کسی که بوی شراب از کدو تواند شست

غزل شمارهٔ 1784–ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشست

غزل شمارهٔ 1785–کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟

غزل شمارهٔ 1786–ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکست

غزل شمارهٔ 1787–دل از مشاهده آن خط سیاه شکست

غزل شمارهٔ 1788–ز باده حالت فرزانه می توان دانست

غزل شمارهٔ 1789–مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوست

غزل شمارهٔ 1790–هزار بار درآیم اگر به خانه دوست

غزل شمارهٔ 1791–ز عشق در اگر نور آشنایی هست

غزل شمارهٔ 1792–اگر نه عاشقی این چهره خزانی چیست؟

غزل شمارهٔ 1793–سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟

غزل شمارهٔ 1794–ز زلف او دل عشاق را محابا نیست

غزل شمارهٔ 1795–به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیست

غزل شمارهٔ 1796–دروغ شیوه طبع یگانه ما نیست

غزل شمارهٔ 1797–به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیست

غزل شمارهٔ 1798–بیان شوق به تیغ زبان میسر نیست

غزل شمارهٔ 1799–خراب چشم تو اندیشه عتابش نیست

غزل شمارهٔ 1800–ز چاک سینه خود هر که قبله گاهش نیست

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1751–نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1752–ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1753–کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

غزل شمارهٔ 1754–رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

غزل شمارهٔ 1755–به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده است

غزل شمارهٔ 1756–چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟

غزل شمارهٔ 1757–جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است

غزل شمارهٔ 1758–هنوز خنده ازان لب بدر نیامده است

غزل شمارهٔ 1759–کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟

غزل شمارهٔ 1760–به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است

غزل شمارهٔ 1761–خط تو چهره گشای بهار آینه است

غزل شمارهٔ 1762–ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است

غزل شمارهٔ 1763–ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است

غزل شمارهٔ 1764–عمارتی که نگردد خراب، همواری است

غزل شمارهٔ 1765–به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری است

غزل شمارهٔ 1766–درین جهان که سرانجام خانه پردازی است

غزل شمارهٔ 1767–میی که درد ندارد صفای درویشی است

غزل شمارهٔ 1768–شدم غبار و همان خارخار من باقی است

غزل شمارهٔ 1769–مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1770–چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1771–ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1772–فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است

غزل شمارهٔ 1773–سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است

غزل شمارهٔ 1774–ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

غزل شمارهٔ 1775–به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است

غزل شمارهٔ 1776–خوشم به درد که در پرده شکیبایی است

غزل شمارهٔ 1751نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1752ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1753کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

غزل شمارهٔ 1754رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

غزل شمارهٔ 1755به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده است

غزل شمارهٔ 1756چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟

غزل شمارهٔ 1757جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است

غزل شمارهٔ 1758هنوز خنده ازان لب بدر نیامده است

غزل شمارهٔ 1759کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟

غزل شمارهٔ 1760به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است

غزل شمارهٔ 1761خط تو چهره گشای بهار آینه است

غزل شمارهٔ 1762ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است

غزل شمارهٔ 1763ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است

غزل شمارهٔ 1764عمارتی که نگردد خراب، همواری است

غزل شمارهٔ 1765به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری است

غزل شمارهٔ 1766درین جهان که سرانجام خانه پردازی است

غزل شمارهٔ 1767میی که درد ندارد صفای درویشی است

غزل شمارهٔ 1768شدم غبار و همان خارخار من باقی است

غزل شمارهٔ 1769مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1770چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1771ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1772فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است

غزل شمارهٔ 1773سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است

غزل شمارهٔ 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

غزل شمارهٔ 1775به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است

غزل شمارهٔ 1776خوشم به درد که در پرده شکیبایی است

غزل شمارهٔ 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی است

غزل شمارهٔ 1778در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است

غزل شمارهٔ 1779همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بست

غزل شمارهٔ 1780نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دست

غزل شمارهٔ 1781ز داغ عشق مرا شد دل خراب درست

غزل شمارهٔ 1782شود ز داغ دل عاشقان خسته درست

غزل شمارهٔ 1783کسی که بوی شراب از کدو تواند شست

غزل شمارهٔ 1784ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشست

غزل شمارهٔ 1785کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟

غزل شمارهٔ 1786ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکست

غزل شمارهٔ 1787دل از مشاهده آن خط سیاه شکست

غزل شمارهٔ 1788ز باده حالت فرزانه می توان دانست

غزل شمارهٔ 1789مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوست

غزل شمارهٔ 1790هزار بار درآیم اگر به خانه دوست

غزل شمارهٔ 1791ز عشق در اگر نور آشنایی هست

غزل شمارهٔ 1792اگر نه عاشقی این چهره خزانی چیست؟

غزل شمارهٔ 1793سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟

غزل شمارهٔ 1794ز زلف او دل عشاق را محابا نیست

غزل شمارهٔ 1795به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیست

غزل شمارهٔ 1796دروغ شیوه طبع یگانه ما نیست

غزل شمارهٔ 1797به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیست

غزل شمارهٔ 1798بیان شوق به تیغ زبان میسر نیست

غزل شمارهٔ 1799خراب چشم تو اندیشه عتابش نیست

غزل شمارهٔ 1800ز چاک سینه خود هر که قبله گاهش نیست

غزل شمارهٔ 1751نه خط ز خال لب یار سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1752ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

غزل شمارهٔ 1753کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

غزل شمارهٔ 1754رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

غزل شمارهٔ 1755به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده است

غزل شمارهٔ 1756چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟

غزل شمارهٔ 1757جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است

غزل شمارهٔ 1758هنوز خنده ازان لب بدر نیامده است

غزل شمارهٔ 1759کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟

غزل شمارهٔ 1760به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است

غزل شمارهٔ 1761خط تو چهره گشای بهار آینه است

غزل شمارهٔ 1762ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است

غزل شمارهٔ 1763ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است

غزل شمارهٔ 1764عمارتی که نگردد خراب، همواری است

غزل شمارهٔ 1765به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری است

غزل شمارهٔ 1766درین جهان که سرانجام خانه پردازی است

غزل شمارهٔ 1767میی که درد ندارد صفای درویشی است

غزل شمارهٔ 1768شدم غبار و همان خارخار من باقی است

غزل شمارهٔ 1769مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1770چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1771ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است

غزل شمارهٔ 1772فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است

غزل شمارهٔ 1773سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است

غزل شمارهٔ 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

غزل شمارهٔ 1775به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است

غزل شمارهٔ 1776خوشم به درد که در پرده شکیبایی است

غزل شمارهٔ 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی است

غزل شمارهٔ 1778در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است

غزل شمارهٔ 1779همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بست

غزل شمارهٔ 1780نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دست