غزلیات

غزل شمارهٔ 5303تا ز می قانع به خوناب جگر گردیده ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5303

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5304سالها گرد زمین چون آسمان گردیده ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5304

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5305می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5305

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5306با کمال محرمی محرم ازان رخساره ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5306

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5307داشت از طفلی جنون جا در دل آواره ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5307

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5308نو خطان را بر سر نازآورد نظاره ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5308

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5309آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشه‌ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5309

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5310بر دل نازک گرانی می‌کند اندیشه‌ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5310

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5311چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5311

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5312شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5312

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5313بس که باشد شکوه های آتشین در نامه ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5313

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5314بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5314

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5315از سواد شهر وحشت می‌کند دیوانه‌ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5315

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5316مومنی را می‌کند آزاد از قید فرنگ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5316

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5317نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه‌ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5317

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5318در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5318

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5319ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه‌ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5319

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5320نیست از گردون غباری بر دل بی‌کینه‌ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5320

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5321صاف چون صبح است با عالم دل بی‌کینه‌ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5321

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5322بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5322

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5323کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5323

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5324شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5324

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5325گفتگوی عشق را من در میان انداختم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5325

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5326زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5326

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5327از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5327

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5328از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5328

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5329راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5329

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5330من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5330

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5331گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5331

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5332گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5332

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5333شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5333

آڈیو

19 اشعار

غزل شمارهٔ 5334تا ز اهل حیرتم خاطر پریشان نیستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5334

23 اشعار

غزل شمارهٔ 5335من حریف ننگ و عار بیوفایی نیستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5335

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5336چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5336

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5337شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5337

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5338در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5338

20 اشعار

غزل شمارهٔ 5339یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5339

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5340یاد ایامی که رو برروی جانان داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5340

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5341گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5341

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5342یاد ایامی که پیش او وجودی داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5342

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5343یاد ایامی که در دل خار خاری داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5343

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5344گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5344

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5345از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5345

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5346می زدم بر قلب هجران گرجگر می داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5346

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5347گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5347

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5348گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5348

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5349می‌شدم بیرون ز خود گر منزلی می‌داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5349

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5350سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5350

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5351کعبه مقصود را در نقطه دل یافتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5351

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5352خال را سرمایه زلف پریشان یافتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5352

23 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5303–تا ز می قانع به خوناب جگر گردیده ام

غزل شمارهٔ 5304–سالها گرد زمین چون آسمان گردیده ام

غزل شمارهٔ 5305–می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره ام

غزل شمارهٔ 5306–با کمال محرمی محرم ازان رخساره ام

غزل شمارهٔ 5307–داشت از طفلی جنون جا در دل آواره ام

غزل شمارهٔ 5308–نو خطان را بر سر نازآورد نظاره ام

غزل شمارهٔ 5309–آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشه‌ام

غزل شمارهٔ 5310–بر دل نازک گرانی می‌کند اندیشه‌ام

غزل شمارهٔ 5311–چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه ام

غزل شمارهٔ 5312–شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله ام

غزل شمارهٔ 5313–بس که باشد شکوه های آتشین در نامه ام

غزل شمارهٔ 5314–بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌ام

غزل شمارهٔ 5315–از سواد شهر وحشت می‌کند دیوانه‌ام

غزل شمارهٔ 5316–مومنی را می‌کند آزاد از قید فرنگ

غزل شمارهٔ 5317–نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه‌ام

غزل شمارهٔ 5318–در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه ام

غزل شمارهٔ 5319–ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه‌ام

غزل شمارهٔ 5320–نیست از گردون غباری بر دل بی‌کینه‌ام

غزل شمارهٔ 5321–صاف چون صبح است با عالم دل بی‌کینه‌ام

غزل شمارهٔ 5322–بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه ام

غزل شمارهٔ 5323–کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه ام

غزل شمارهٔ 5324–شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم

غزل شمارهٔ 5325–گفتگوی عشق را من در میان انداختم

غزل شمارهٔ 5326–زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم

غزل شمارهٔ 5327–از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم

غزل شمارهٔ 5328–از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم

غزل شمارهٔ 5329–راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم

غزل شمارهٔ 5330–من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم

غزل شمارهٔ 5331–گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستم

غزل شمارهٔ 5332–گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستم

غزل شمارهٔ 5333–شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستم

غزل شمارهٔ 5334–تا ز اهل حیرتم خاطر پریشان نیستم

غزل شمارهٔ 5335–من حریف ننگ و عار بیوفایی نیستم

غزل شمارهٔ 5336–چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم

غزل شمارهٔ 5337–شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم

غزل شمارهٔ 5338–در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیق

غزل شمارهٔ 5339–یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتم

غزل شمارهٔ 5340–یاد ایامی که رو برروی جانان داشتم

غزل شمارهٔ 5341–گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم

غزل شمارهٔ 5342–یاد ایامی که پیش او وجودی داشتم

غزل شمارهٔ 5343–یاد ایامی که در دل خار خاری داشتم

غزل شمارهٔ 5344–گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم

غزل شمارهٔ 5345–از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتم

غزل شمارهٔ 5346–می زدم بر قلب هجران گرجگر می داشتم

غزل شمارهٔ 5347–گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5348–گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5349–می‌شدم بیرون ز خود گر منزلی می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5350–سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتم

غزل شمارهٔ 5351–کعبه مقصود را در نقطه دل یافتم

غزل شمارهٔ 5352–خال را سرمایه زلف پریشان یافتم

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5303–تا ز می قانع به خوناب جگر گردیده ام

غزل شمارهٔ 5304–سالها گرد زمین چون آسمان گردیده ام

غزل شمارهٔ 5305–می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره ام

غزل شمارهٔ 5306–با کمال محرمی محرم ازان رخساره ام

غزل شمارهٔ 5307–داشت از طفلی جنون جا در دل آواره ام

غزل شمارهٔ 5308–نو خطان را بر سر نازآورد نظاره ام

غزل شمارهٔ 5309–آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشه‌ام

غزل شمارهٔ 5310–بر دل نازک گرانی می‌کند اندیشه‌ام

غزل شمارهٔ 5311–چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه ام

غزل شمارهٔ 5312–شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله ام

غزل شمارهٔ 5313–بس که باشد شکوه های آتشین در نامه ام

غزل شمارهٔ 5314–بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌ام

غزل شمارهٔ 5315–از سواد شهر وحشت می‌کند دیوانه‌ام

غزل شمارهٔ 5316–مومنی را می‌کند آزاد از قید فرنگ

غزل شمارهٔ 5317–نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه‌ام

غزل شمارهٔ 5318–در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه ام

غزل شمارهٔ 5319–ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه‌ام

غزل شمارهٔ 5320–نیست از گردون غباری بر دل بی‌کینه‌ام

غزل شمارهٔ 5321–صاف چون صبح است با عالم دل بی‌کینه‌ام

غزل شمارهٔ 5322–بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه ام

غزل شمارهٔ 5323–کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه ام

غزل شمارهٔ 5324–شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم

غزل شمارهٔ 5325–گفتگوی عشق را من در میان انداختم

غزل شمارهٔ 5326–زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم

غزل شمارهٔ 5327–از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم

غزل شمارهٔ 5328–از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم

غزل شمارهٔ 5303تا ز می قانع به خوناب جگر گردیده ام

غزل شمارهٔ 5304سالها گرد زمین چون آسمان گردیده ام

غزل شمارهٔ 5305می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره ام

غزل شمارهٔ 5306با کمال محرمی محرم ازان رخساره ام

غزل شمارهٔ 5307داشت از طفلی جنون جا در دل آواره ام

غزل شمارهٔ 5308نو خطان را بر سر نازآورد نظاره ام

غزل شمارهٔ 5309آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشه‌ام

غزل شمارهٔ 5310بر دل نازک گرانی می‌کند اندیشه‌ام

غزل شمارهٔ 5311چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه ام

غزل شمارهٔ 5312شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله ام

غزل شمارهٔ 5313بس که باشد شکوه های آتشین در نامه ام

غزل شمارهٔ 5314بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌ام

غزل شمارهٔ 5315از سواد شهر وحشت می‌کند دیوانه‌ام

غزل شمارهٔ 5316مومنی را می‌کند آزاد از قید فرنگ

غزل شمارهٔ 5317نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه‌ام

غزل شمارهٔ 5318در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه ام

غزل شمارهٔ 5319ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه‌ام

غزل شمارهٔ 5320نیست از گردون غباری بر دل بی‌کینه‌ام

غزل شمارهٔ 5321صاف چون صبح است با عالم دل بی‌کینه‌ام

غزل شمارهٔ 5322بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه ام

غزل شمارهٔ 5323کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه ام

غزل شمارهٔ 5324شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم

غزل شمارهٔ 5325گفتگوی عشق را من در میان انداختم

غزل شمارهٔ 5326زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم

غزل شمارهٔ 5327از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم

غزل شمارهٔ 5328از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم

غزل شمارهٔ 5329راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم

غزل شمارهٔ 5330من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم

غزل شمارهٔ 5331گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستم

غزل شمارهٔ 5332گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستم

غزل شمارهٔ 5333شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستم

غزل شمارهٔ 5334تا ز اهل حیرتم خاطر پریشان نیستم

غزل شمارهٔ 5335من حریف ننگ و عار بیوفایی نیستم

غزل شمارهٔ 5336چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم

غزل شمارهٔ 5337شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم

غزل شمارهٔ 5338در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیق

غزل شمارهٔ 5339یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتم

غزل شمارهٔ 5340یاد ایامی که رو برروی جانان داشتم

غزل شمارهٔ 5341گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم

غزل شمارهٔ 5342یاد ایامی که پیش او وجودی داشتم

غزل شمارهٔ 5343یاد ایامی که در دل خار خاری داشتم

غزل شمارهٔ 5344گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم

غزل شمارهٔ 5345از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتم

غزل شمارهٔ 5346می زدم بر قلب هجران گرجگر می داشتم

غزل شمارهٔ 5347گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5348گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5349می‌شدم بیرون ز خود گر منزلی می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5350سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتم

غزل شمارهٔ 5351کعبه مقصود را در نقطه دل یافتم

غزل شمارهٔ 5352خال را سرمایه زلف پریشان یافتم

غزل شمارهٔ 5303تا ز می قانع به خوناب جگر گردیده ام

غزل شمارهٔ 5304سالها گرد زمین چون آسمان گردیده ام

غزل شمارهٔ 5305می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره ام

غزل شمارهٔ 5306با کمال محرمی محرم ازان رخساره ام

غزل شمارهٔ 5307داشت از طفلی جنون جا در دل آواره ام

غزل شمارهٔ 5308نو خطان را بر سر نازآورد نظاره ام

غزل شمارهٔ 5309آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشه‌ام

غزل شمارهٔ 5310بر دل نازک گرانی می‌کند اندیشه‌ام

غزل شمارهٔ 5311چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه ام

غزل شمارهٔ 5312شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله ام

غزل شمارهٔ 5313بس که باشد شکوه های آتشین در نامه ام

غزل شمارهٔ 5314بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌ام

غزل شمارهٔ 5315از سواد شهر وحشت می‌کند دیوانه‌ام

غزل شمارهٔ 5316مومنی را می‌کند آزاد از قید فرنگ

غزل شمارهٔ 5317نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه‌ام

غزل شمارهٔ 5318در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه ام

غزل شمارهٔ 5319ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه‌ام

غزل شمارهٔ 5320نیست از گردون غباری بر دل بی‌کینه‌ام

غزل شمارهٔ 5321صاف چون صبح است با عالم دل بی‌کینه‌ام

غزل شمارهٔ 5322بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه ام

غزل شمارهٔ 5323کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه ام

غزل شمارهٔ 5324شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم

غزل شمارهٔ 5325گفتگوی عشق را من در میان انداختم

غزل شمارهٔ 5326زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم

غزل شمارهٔ 5327از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم

غزل شمارهٔ 5328از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم

غزل شمارهٔ 5329راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم

غزل شمارهٔ 5330من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم

غزل شمارهٔ 5331گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستم

غزل شمارهٔ 5332گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستم