غزلیات

غزل شمارهٔ 1751به کوی عقل مرو، گر به عشوه بردی راه

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1751

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1752مدار جان من از بهر جان ما روزه

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1752

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1753مهی در آمده و در درونه جا کرده

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1753

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1754چو بوی زلف تو همراهی صبا کرده

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1754

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1755بکش به گرد رخ خط دلربا پرده

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1755

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1756چو خاست صبحدم آن مه ز خواب پژمرده

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1756

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1757مکش به ناز مرا، ای به ناز پرورده

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1757

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1758ای فراق تو یار دیرینه

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1758

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1759ای رخت شمع حسن برکرده

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1759

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1760مه به زلف تو گر شود بسته

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1760

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1761جهان تا مه روشنت ساخته

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1761

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1762لبت در سخن انگبین ریخته

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1762

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1763در اوصاف خود عقل را ره مده

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1763

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1764قلاشم، ای منکر، مرا دربانی میخانه ده

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1764

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1765جان بهانه طلب و شکل تو نازآلوده

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1765

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1766ای گل که چنین در بغلت تنگ گرفته

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1766

4 اشعار

غزل شمارهٔ 1767ای دل، ار تو عاشقی، زین غم خلاص جان مخواه

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1767

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1768به گردت باد سردی هر دم از عشاق دیوانه

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1768

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1769به باغ سایه ابرست و آب در سایه

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1769

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1770ای لبت شهر پر شکر کرده

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1770

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1771قاصد نیامد کآورد زان نامسلمان نامه ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1771

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1772شهری‌ست معمور و در او از هر طرف مه‌پاره‌ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1772

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1773جان ز هجرت چیست، زار افتاده ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1773

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1774هرروز کآفتاب برآرد زبانه‌ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1774

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1775فریاد کاندر شهر ما خون می‌کند عیاره‌ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1775

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1776خردی هنوز و کودکی، ای نازنین، برنا نه‌ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1776

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1777دیری ست کای گلبرگ تر بر روی ما خندان نه ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1777

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1778ای درد بیدرد دلم، تاراج پنهان کرده ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1778

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1779ای که چشم من به روی خویش روشن کرده‌ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1779

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1780سینه‌ام را از غم عالم تو بی‌غم کرده‌ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1780

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1781ای که در هیچ غمی با دل من یار نه ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1781

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1782ای که در دیده درونی و در آغوش نه ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1782

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1783خنده را سوختن جان من آموخته ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1783

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1784آتش اندر آب هرگز دیده‌ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1784

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1785باز بر خونم کمر بربسته ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1785

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1786سر در خمار، شب به کنار که بوده‌ای؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1786

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1787ای ده یکی ز خوبی تو مه، چگونه ای؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1787

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1788مشک بر اطراف مه آورده ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1788

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1789ز آب ملاحت که رخ آلوده ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1789

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1790گرچه به هر سخن دلم از تن ربوده‌ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1790

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1791تو شوخ هر کجا لب خندان گشوده ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1791

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1792آن دل خراب شد که تو آباد دیده‌ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1792

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1793تو با آن رو بگو مه را، چه باشی؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1793

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1794چه بد کردیم کز ما برشکستی؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1794

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1795چون می نرسد دست به پایی که تو داری

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1795

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1796رخساره مکن راست به جایی که تو باشی

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1796

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1797مست آمده ای باز به مهمان که بودی؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1797

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1798دیدی که حق خدمت بسیار ندیدی

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1798

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1799ای باد، حدیث دلم آنجاش بگویی

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1799

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1800ای باد، سلام دلم آنجا برسانی

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1800

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1751–به کوی عقل مرو، گر به عشوه بردی راه

غزل شمارهٔ 1752–مدار جان من از بهر جان ما روزه

غزل شمارهٔ 1753–مهی در آمده و در درونه جا کرده

غزل شمارهٔ 1754–چو بوی زلف تو همراهی صبا کرده

غزل شمارهٔ 1755–بکش به گرد رخ خط دلربا پرده

غزل شمارهٔ 1756–چو خاست صبحدم آن مه ز خواب پژمرده

غزل شمارهٔ 1757–مکش به ناز مرا، ای به ناز پرورده

غزل شمارهٔ 1758–ای فراق تو یار دیرینه

غزل شمارهٔ 1759–ای رخت شمع حسن برکرده

غزل شمارهٔ 1760–مه به زلف تو گر شود بسته

غزل شمارهٔ 1761–جهان تا مه روشنت ساخته

غزل شمارهٔ 1762–لبت در سخن انگبین ریخته

غزل شمارهٔ 1763–در اوصاف خود عقل را ره مده

غزل شمارهٔ 1764–قلاشم، ای منکر، مرا دربانی میخانه ده

غزل شمارهٔ 1765–جان بهانه طلب و شکل تو نازآلوده

غزل شمارهٔ 1766–ای گل که چنین در بغلت تنگ گرفته

غزل شمارهٔ 1767–ای دل، ار تو عاشقی، زین غم خلاص جان مخواه

غزل شمارهٔ 1768–به گردت باد سردی هر دم از عشاق دیوانه

غزل شمارهٔ 1769–به باغ سایه ابرست و آب در سایه

غزل شمارهٔ 1770–ای لبت شهر پر شکر کرده

غزل شمارهٔ 1771–قاصد نیامد کآورد زان نامسلمان نامه ای

غزل شمارهٔ 1772–شهری‌ست معمور و در او از هر طرف مه‌پاره‌ای

غزل شمارهٔ 1773–جان ز هجرت چیست، زار افتاده ای

غزل شمارهٔ 1774–هرروز کآفتاب برآرد زبانه‌ای

غزل شمارهٔ 1775–فریاد کاندر شهر ما خون می‌کند عیاره‌ای

غزل شمارهٔ 1776–خردی هنوز و کودکی، ای نازنین، برنا نه‌ای

غزل شمارهٔ 1777–دیری ست کای گلبرگ تر بر روی ما خندان نه ای

غزل شمارهٔ 1778–ای درد بیدرد دلم، تاراج پنهان کرده ای

غزل شمارهٔ 1779–ای که چشم من به روی خویش روشن کرده‌ای

غزل شمارهٔ 1780–سینه‌ام را از غم عالم تو بی‌غم کرده‌ای

غزل شمارهٔ 1781–ای که در هیچ غمی با دل من یار نه ای

غزل شمارهٔ 1782–ای که در دیده درونی و در آغوش نه ای

غزل شمارهٔ 1783–خنده را سوختن جان من آموخته ای

غزل شمارهٔ 1784–آتش اندر آب هرگز دیده‌ای

غزل شمارهٔ 1785–باز بر خونم کمر بربسته ای

غزل شمارهٔ 1786–سر در خمار، شب به کنار که بوده‌ای؟

غزل شمارهٔ 1787–ای ده یکی ز خوبی تو مه، چگونه ای؟

غزل شمارهٔ 1788–مشک بر اطراف مه آورده ای

غزل شمارهٔ 1789–ز آب ملاحت که رخ آلوده ای

غزل شمارهٔ 1790–گرچه به هر سخن دلم از تن ربوده‌ای

غزل شمارهٔ 1791–تو شوخ هر کجا لب خندان گشوده ای

غزل شمارهٔ 1792–آن دل خراب شد که تو آباد دیده‌ای

غزل شمارهٔ 1793–تو با آن رو بگو مه را، چه باشی؟

غزل شمارهٔ 1794–چه بد کردیم کز ما برشکستی؟

غزل شمارهٔ 1795–چون می نرسد دست به پایی که تو داری

غزل شمارهٔ 1796–رخساره مکن راست به جایی که تو باشی

غزل شمارهٔ 1797–مست آمده ای باز به مهمان که بودی؟

غزل شمارهٔ 1798–دیدی که حق خدمت بسیار ندیدی

غزل شمارهٔ 1799–ای باد، حدیث دلم آنجاش بگویی

غزل شمارهٔ 1800–ای باد، سلام دلم آنجا برسانی

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1751–به کوی عقل مرو، گر به عشوه بردی راه

غزل شمارهٔ 1752–مدار جان من از بهر جان ما روزه

غزل شمارهٔ 1753–مهی در آمده و در درونه جا کرده

غزل شمارهٔ 1754–چو بوی زلف تو همراهی صبا کرده

غزل شمارهٔ 1755–بکش به گرد رخ خط دلربا پرده

غزل شمارهٔ 1756–چو خاست صبحدم آن مه ز خواب پژمرده

غزل شمارهٔ 1757–مکش به ناز مرا، ای به ناز پرورده

غزل شمارهٔ 1758–ای فراق تو یار دیرینه

غزل شمارهٔ 1759–ای رخت شمع حسن برکرده

غزل شمارهٔ 1760–مه به زلف تو گر شود بسته

غزل شمارهٔ 1761–جهان تا مه روشنت ساخته

غزل شمارهٔ 1762–لبت در سخن انگبین ریخته

غزل شمارهٔ 1763–در اوصاف خود عقل را ره مده

غزل شمارهٔ 1764–قلاشم، ای منکر، مرا دربانی میخانه ده

غزل شمارهٔ 1765–جان بهانه طلب و شکل تو نازآلوده

غزل شمارهٔ 1766–ای گل که چنین در بغلت تنگ گرفته

غزل شمارهٔ 1767–ای دل، ار تو عاشقی، زین غم خلاص جان مخواه

غزل شمارهٔ 1768–به گردت باد سردی هر دم از عشاق دیوانه

غزل شمارهٔ 1769–به باغ سایه ابرست و آب در سایه

غزل شمارهٔ 1770–ای لبت شهر پر شکر کرده

غزل شمارهٔ 1771–قاصد نیامد کآورد زان نامسلمان نامه ای

غزل شمارهٔ 1772–شهری‌ست معمور و در او از هر طرف مه‌پاره‌ای

غزل شمارهٔ 1773–جان ز هجرت چیست، زار افتاده ای

غزل شمارهٔ 1774–هرروز کآفتاب برآرد زبانه‌ای

غزل شمارهٔ 1775–فریاد کاندر شهر ما خون می‌کند عیاره‌ای

غزل شمارهٔ 1776–خردی هنوز و کودکی، ای نازنین، برنا نه‌ای

غزل شمارهٔ 1751به کوی عقل مرو، گر به عشوه بردی راه

غزل شمارهٔ 1752مدار جان من از بهر جان ما روزه

غزل شمارهٔ 1753مهی در آمده و در درونه جا کرده

غزل شمارهٔ 1754چو بوی زلف تو همراهی صبا کرده

غزل شمارهٔ 1755بکش به گرد رخ خط دلربا پرده

غزل شمارهٔ 1756چو خاست صبحدم آن مه ز خواب پژمرده

غزل شمارهٔ 1757مکش به ناز مرا، ای به ناز پرورده

غزل شمارهٔ 1758ای فراق تو یار دیرینه

غزل شمارهٔ 1759ای رخت شمع حسن برکرده

غزل شمارهٔ 1760مه به زلف تو گر شود بسته

غزل شمارهٔ 1761جهان تا مه روشنت ساخته

غزل شمارهٔ 1762لبت در سخن انگبین ریخته

غزل شمارهٔ 1763در اوصاف خود عقل را ره مده

غزل شمارهٔ 1764قلاشم، ای منکر، مرا دربانی میخانه ده

غزل شمارهٔ 1765جان بهانه طلب و شکل تو نازآلوده

غزل شمارهٔ 1766ای گل که چنین در بغلت تنگ گرفته

غزل شمارهٔ 1767ای دل، ار تو عاشقی، زین غم خلاص جان مخواه

غزل شمارهٔ 1768به گردت باد سردی هر دم از عشاق دیوانه

غزل شمارهٔ 1769به باغ سایه ابرست و آب در سایه

غزل شمارهٔ 1770ای لبت شهر پر شکر کرده

غزل شمارهٔ 1771قاصد نیامد کآورد زان نامسلمان نامه ای

غزل شمارهٔ 1772شهری‌ست معمور و در او از هر طرف مه‌پاره‌ای

غزل شمارهٔ 1773جان ز هجرت چیست، زار افتاده ای

غزل شمارهٔ 1774هرروز کآفتاب برآرد زبانه‌ای

غزل شمارهٔ 1775فریاد کاندر شهر ما خون می‌کند عیاره‌ای

غزل شمارهٔ 1776خردی هنوز و کودکی، ای نازنین، برنا نه‌ای

غزل شمارهٔ 1777دیری ست کای گلبرگ تر بر روی ما خندان نه ای

غزل شمارهٔ 1778ای درد بیدرد دلم، تاراج پنهان کرده ای

غزل شمارهٔ 1779ای که چشم من به روی خویش روشن کرده‌ای

غزل شمارهٔ 1780سینه‌ام را از غم عالم تو بی‌غم کرده‌ای

غزل شمارهٔ 1781ای که در هیچ غمی با دل من یار نه ای

غزل شمارهٔ 1782ای که در دیده درونی و در آغوش نه ای

غزل شمارهٔ 1783خنده را سوختن جان من آموخته ای

غزل شمارهٔ 1784آتش اندر آب هرگز دیده‌ای

غزل شمارهٔ 1785باز بر خونم کمر بربسته ای

غزل شمارهٔ 1786سر در خمار، شب به کنار که بوده‌ای؟

غزل شمارهٔ 1787ای ده یکی ز خوبی تو مه، چگونه ای؟

غزل شمارهٔ 1788مشک بر اطراف مه آورده ای

غزل شمارهٔ 1789ز آب ملاحت که رخ آلوده ای

غزل شمارهٔ 1790گرچه به هر سخن دلم از تن ربوده‌ای

غزل شمارهٔ 1791تو شوخ هر کجا لب خندان گشوده ای

غزل شمارهٔ 1792آن دل خراب شد که تو آباد دیده‌ای

غزل شمارهٔ 1793تو با آن رو بگو مه را، چه باشی؟

غزل شمارهٔ 1794چه بد کردیم کز ما برشکستی؟

غزل شمارهٔ 1795چون می نرسد دست به پایی که تو داری

غزل شمارهٔ 1796رخساره مکن راست به جایی که تو باشی

غزل شمارهٔ 1797مست آمده ای باز به مهمان که بودی؟

غزل شمارهٔ 1798دیدی که حق خدمت بسیار ندیدی

غزل شمارهٔ 1799ای باد، حدیث دلم آنجاش بگویی

غزل شمارهٔ 1800ای باد، سلام دلم آنجا برسانی

غزل شمارهٔ 1751به کوی عقل مرو، گر به عشوه بردی راه

غزل شمارهٔ 1752مدار جان من از بهر جان ما روزه

غزل شمارهٔ 1753مهی در آمده و در درونه جا کرده

غزل شمارهٔ 1754چو بوی زلف تو همراهی صبا کرده

غزل شمارهٔ 1755بکش به گرد رخ خط دلربا پرده

غزل شمارهٔ 1756چو خاست صبحدم آن مه ز خواب پژمرده

غزل شمارهٔ 1757مکش به ناز مرا، ای به ناز پرورده

غزل شمارهٔ 1758ای فراق تو یار دیرینه

غزل شمارهٔ 1759ای رخت شمع حسن برکرده

غزل شمارهٔ 1760مه به زلف تو گر شود بسته

غزل شمارهٔ 1761جهان تا مه روشنت ساخته

غزل شمارهٔ 1762لبت در سخن انگبین ریخته

غزل شمارهٔ 1763در اوصاف خود عقل را ره مده

غزل شمارهٔ 1764قلاشم، ای منکر، مرا دربانی میخانه ده

غزل شمارهٔ 1765جان بهانه طلب و شکل تو نازآلوده

غزل شمارهٔ 1766ای گل که چنین در بغلت تنگ گرفته

غزل شمارهٔ 1767ای دل، ار تو عاشقی، زین غم خلاص جان مخواه

غزل شمارهٔ 1768به گردت باد سردی هر دم از عشاق دیوانه

غزل شمارهٔ 1769به باغ سایه ابرست و آب در سایه

غزل شمارهٔ 1770ای لبت شهر پر شکر کرده

غزل شمارهٔ 1771قاصد نیامد کآورد زان نامسلمان نامه ای

غزل شمارهٔ 1772شهری‌ست معمور و در او از هر طرف مه‌پاره‌ای

غزل شمارهٔ 1773جان ز هجرت چیست، زار افتاده ای

غزل شمارهٔ 1774هرروز کآفتاب برآرد زبانه‌ای

غزل شمارهٔ 1775فریاد کاندر شهر ما خون می‌کند عیاره‌ای

غزل شمارهٔ 1776خردی هنوز و کودکی، ای نازنین، برنا نه‌ای

غزل شمارهٔ 1777دیری ست کای گلبرگ تر بر روی ما خندان نه ای

غزل شمارهٔ 1778ای درد بیدرد دلم، تاراج پنهان کرده ای

غزل شمارهٔ 1779ای که چشم من به روی خویش روشن کرده‌ای

غزل شمارهٔ 1780سینه‌ام را از غم عالم تو بی‌غم کرده‌ای