وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 2381آه سردی ناتوانان را به فریاد آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2381

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2382کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2382

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2383مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2383

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2384می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2384

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2385عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2385

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2386دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2386

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2387زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2387

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2388عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2388

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2389عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2389

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2390می برون زان چهره شاداب گل می آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2390

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2391از سر من مغز را سودا برون می آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2391

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2392هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2392

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2393خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2393

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2394لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2394

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2395یار ما در پرده شب باده تنها می خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2395

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2396شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2396

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2397چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2397

15 اشعار

غزل شمارهٔ 2398خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2398

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2399این جواب آن غزل صائب که راقم گفته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2399

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2400خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2400

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2401گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2401

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2402غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2402

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2403مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2403

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2404از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2404

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2405هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2405

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2406هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2406

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2407خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2407

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2408من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2408

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2409بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2409

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2410بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2410

16 اشعار

غزل شمارهٔ 2411از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2411

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2412بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2412

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2413از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2413

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2414دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2414

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2415تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2415

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2416بر من از روشندلی وضع جهان هموار شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2416

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2417از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2417

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2418جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2418

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2419حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2419

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2420یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2420

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2421از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2421

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2422بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2422

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2423از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2423

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2424تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2424

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2425جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2425

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2426تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2426

18 اشعار

غزل شمارهٔ 2427خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2427

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2428بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2428

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2429دل پریشان از پریشان گردی نظاره شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2429

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2430از وصال یار داغ حسرت من تازه شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2430

9 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2381–آه سردی ناتوانان را به فریاد آورد

غزل شمارهٔ 2382–کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد

غزل شمارهٔ 2383–مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد

غزل شمارهٔ 2384–می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد

غزل شمارهٔ 2385–عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورد

غزل شمارهٔ 2386–دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟

غزل شمارهٔ 2387–زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد

غزل شمارهٔ 2388–عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

غزل شمارهٔ 2389–عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

غزل شمارهٔ 2390–می برون زان چهره شاداب گل می آورد

غزل شمارهٔ 2391–از سر من مغز را سودا برون می آورد

غزل شمارهٔ 2392–هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد

غزل شمارهٔ 2393–خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خورد

غزل شمارهٔ 2394–لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد

غزل شمارهٔ 2395–یار ما در پرده شب باده تنها می خورد

غزل شمارهٔ 2396–شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خورد

غزل شمارهٔ 2397–چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خورد

غزل شمارهٔ 2398–خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورد

غزل شمارهٔ 2399–این جواب آن غزل صائب که راقم گفته است

غزل شمارهٔ 2400–خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خورد

غزل شمارهٔ 2401–گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

غزل شمارهٔ 2402–غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 2403–مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد

غزل شمارهٔ 2404–از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

غزل شمارهٔ 2405–هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد

غزل شمارهٔ 2406–هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد

غزل شمارهٔ 2407–خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد

غزل شمارهٔ 2408–من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟

غزل شمارهٔ 2409–بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسد

غزل شمارهٔ 2410–بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسد

غزل شمارهٔ 2411–از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسد

غزل شمارهٔ 2412–بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد

غزل شمارهٔ 2413–از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شد

غزل شمارهٔ 2414–دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد

غزل شمارهٔ 2415–تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد

غزل شمارهٔ 2416–بر من از روشندلی وضع جهان هموار شد

غزل شمارهٔ 2417–از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شد

غزل شمارهٔ 2418–جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شد

غزل شمارهٔ 2419–حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شد

غزل شمارهٔ 2420–یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شد

غزل شمارهٔ 2421–از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شد

غزل شمارهٔ 2422–بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شد

غزل شمارهٔ 2423–از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد

غزل شمارهٔ 2424–تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شد

غزل شمارهٔ 2425–جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟

غزل شمارهٔ 2426–تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد

غزل شمارهٔ 2427–خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شد

غزل شمارهٔ 2428–بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شد

غزل شمارهٔ 2429–دل پریشان از پریشان گردی نظاره شد

غزل شمارهٔ 2430–از وصال یار داغ حسرت من تازه شد

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2381–آه سردی ناتوانان را به فریاد آورد

غزل شمارهٔ 2382–کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد

غزل شمارهٔ 2383–مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد

غزل شمارهٔ 2384–می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد

غزل شمارهٔ 2385–عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورد

غزل شمارهٔ 2386–دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟

غزل شمارهٔ 2387–زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد

غزل شمارهٔ 2388–عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

غزل شمارهٔ 2389–عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

غزل شمارهٔ 2390–می برون زان چهره شاداب گل می آورد

غزل شمارهٔ 2391–از سر من مغز را سودا برون می آورد

غزل شمارهٔ 2392–هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد

غزل شمارهٔ 2393–خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خورد

غزل شمارهٔ 2394–لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد

غزل شمارهٔ 2395–یار ما در پرده شب باده تنها می خورد

غزل شمارهٔ 2396–شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خورد

غزل شمارهٔ 2397–چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خورد

غزل شمارهٔ 2398–خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورد

غزل شمارهٔ 2399–این جواب آن غزل صائب که راقم گفته است

غزل شمارهٔ 2400–خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خورد

غزل شمارهٔ 2401–گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

غزل شمارهٔ 2402–غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 2403–مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد

غزل شمارهٔ 2404–از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

غزل شمارهٔ 2405–هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد

غزل شمارهٔ 2406–هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد

غزل شمارهٔ 2381آه سردی ناتوانان را به فریاد آورد

غزل شمارهٔ 2382کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد

غزل شمارهٔ 2383مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد

غزل شمارهٔ 2384می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد

غزل شمارهٔ 2385عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورد

غزل شمارهٔ 2386دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟

غزل شمارهٔ 2387زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد

غزل شمارهٔ 2388عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

غزل شمارهٔ 2389عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

غزل شمارهٔ 2390می برون زان چهره شاداب گل می آورد

غزل شمارهٔ 2391از سر من مغز را سودا برون می آورد

غزل شمارهٔ 2392هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد

غزل شمارهٔ 2393خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خورد

غزل شمارهٔ 2394لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد

غزل شمارهٔ 2395یار ما در پرده شب باده تنها می خورد

غزل شمارهٔ 2396شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خورد

غزل شمارهٔ 2397چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خورد

غزل شمارهٔ 2398خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورد

غزل شمارهٔ 2399این جواب آن غزل صائب که راقم گفته است

غزل شمارهٔ 2400خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خورد

غزل شمارهٔ 2401گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

غزل شمارهٔ 2402غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 2403مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد

غزل شمارهٔ 2404از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

غزل شمارهٔ 2405هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد

غزل شمارهٔ 2406هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد

غزل شمارهٔ 2407خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد

غزل شمارهٔ 2408من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟

غزل شمارهٔ 2409بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسد

غزل شمارهٔ 2410بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسد

غزل شمارهٔ 2411از حریص افزون به قانع فیض احسان می‌رسد

غزل شمارهٔ 2412بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد

غزل شمارهٔ 2413از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شد

غزل شمارهٔ 2414دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد

غزل شمارهٔ 2415تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد

غزل شمارهٔ 2416بر من از روشندلی وضع جهان هموار شد

غزل شمارهٔ 2417از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شد

غزل شمارهٔ 2418جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شد

غزل شمارهٔ 2419حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شد

غزل شمارهٔ 2420یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شد

غزل شمارهٔ 2421از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شد

غزل شمارهٔ 2422بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شد

غزل شمارهٔ 2423از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد

غزل شمارهٔ 2424تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شد

غزل شمارهٔ 2425جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟

غزل شمارهٔ 2426تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد

غزل شمارهٔ 2427خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شد

غزل شمارهٔ 2428بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شد

غزل شمارهٔ 2429دل پریشان از پریشان گردی نظاره شد

غزل شمارهٔ 2430از وصال یار داغ حسرت من تازه شد

غزل شمارهٔ 2381آه سردی ناتوانان را به فریاد آورد

غزل شمارهٔ 2382کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد

غزل شمارهٔ 2383مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد

غزل شمارهٔ 2384می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد

غزل شمارهٔ 2385عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورد

غزل شمارهٔ 2386دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟

غزل شمارهٔ 2387زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد

غزل شمارهٔ 2388عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

غزل شمارهٔ 2389عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

غزل شمارهٔ 2390می برون زان چهره شاداب گل می آورد

غزل شمارهٔ 2391از سر من مغز را سودا برون می آورد

غزل شمارهٔ 2392هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد

غزل شمارهٔ 2393خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خورد

غزل شمارهٔ 2394لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد

غزل شمارهٔ 2395یار ما در پرده شب باده تنها می خورد

غزل شمارهٔ 2396شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خورد

غزل شمارهٔ 2397چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خورد

غزل شمارهٔ 2398خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورد

غزل شمارهٔ 2399این جواب آن غزل صائب که راقم گفته است

غزل شمارهٔ 2400خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خورد

غزل شمارهٔ 2401گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

غزل شمارهٔ 2402غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 2403مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد

غزل شمارهٔ 2404از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

غزل شمارهٔ 2405هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد

غزل شمارهٔ 2406هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد

غزل شمارهٔ 2407خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد

غزل شمارهٔ 2408من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟

غزل شمارهٔ 2409بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسد

غزل شمارهٔ 2410بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسد