وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 2431هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2431

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2432آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2432

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2433از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2433

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2434درد من خاطرنشان یار بی‌پروا نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2434

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2435ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2435

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2436از تماشایی صفای روی جانان کم نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2436

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2437روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2437

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2438هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2438

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2439عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2439

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2440زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2440

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2441نقطه خال لبت خط بر سویدا می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2441

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2442منعم از دل‌بستگی آزار دنیا می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2442

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2443عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2443

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2444هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2444

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2445زخم گل آب از نوای آبدارم می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2445

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2446غافلی کز دل نفس بی‌یاد یزدان می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2446

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2447بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2447

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2448کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2448

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2449تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2449

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2450گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2450

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2451سر و بالای تو فریاد از لب جو می‌کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2451

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2452از سر پر آرزو دل زردرویی می کشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2452

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2453آن رخ گلرنگ می باید زصهبا بشکفد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2453

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2454حسرت از منقار خون‌آلود بلبل می‌چکد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2454

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2455نه همین از حرف دردآلود من خون می چکد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2455

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2456از سر خاک شهیدان سبزه گلگون می‌دمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2456

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2457شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2457

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2459عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2459

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2460هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2460

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2461از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2461

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2462عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2462

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2463مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2463

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2464از غبار خط دهان تنگ او پوشیده ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2464

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2465بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2465

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2466از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2466

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2467از دیار مردمی دیار در عالم نماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2467

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2468حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2468

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2469آبها آیینه سرو خرامان تواند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2469

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 2470اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2470

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2471خاکسارانی که همت بر تحمل بسته اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2471

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2472از سر زانوی خود آیینه دارت داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2472

17 اشعار

غزل شمارهٔ 2473بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2473

20 اشعار

غزل شمارهٔ 2474ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2474

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2475عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2475

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2476منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2476

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2477ساده لوحانی که درد خود به درمان داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2477

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2478از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2478

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2479حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2479

15 اشعار

غزل شمارهٔ 2480خنده‌ات را چاشنی از شیر و شکّر کرده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2480

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2481گوشه‌گیرانی که رو در خلوت دل کرده‌اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2481

13 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2431–هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شد

غزل شمارهٔ 2432–آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شد

غزل شمارهٔ 2433–از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد

غزل شمارهٔ 2434–درد من خاطرنشان یار بی‌پروا نشد

غزل شمارهٔ 2435–ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشد

غزل شمارهٔ 2436–از تماشایی صفای روی جانان کم نشد

غزل شمارهٔ 2437–روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشد

غزل شمارهٔ 2438–هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد

غزل شمارهٔ 2439–عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد

غزل شمارهٔ 2440–زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشد

غزل شمارهٔ 2441–نقطه خال لبت خط بر سویدا می‌کشد

غزل شمارهٔ 2442–منعم از دل‌بستگی آزار دنیا می‌کشد

غزل شمارهٔ 2443–عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشد

غزل شمارهٔ 2444–هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشد

غزل شمارهٔ 2445–زخم گل آب از نوای آبدارم می‌کشد

غزل شمارهٔ 2446–غافلی کز دل نفس بی‌یاد یزدان می‌کشد

غزل شمارهٔ 2447–بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشد

غزل شمارهٔ 2448–کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟

غزل شمارهٔ 2449–تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد

غزل شمارهٔ 2450–گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشد

غزل شمارهٔ 2451–سر و بالای تو فریاد از لب جو می‌کشد

غزل شمارهٔ 2452–از سر پر آرزو دل زردرویی می کشد

غزل شمارهٔ 2453–آن رخ گلرنگ می باید زصهبا بشکفد

غزل شمارهٔ 2454–حسرت از منقار خون‌آلود بلبل می‌چکد

غزل شمارهٔ 2455–نه همین از حرف دردآلود من خون می چکد

غزل شمارهٔ 2456–از سر خاک شهیدان سبزه گلگون می‌دمد

غزل شمارهٔ 2457–شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند

غزل شمارهٔ 2459–عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند

غزل شمارهٔ 2460–هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند

غزل شمارهٔ 2461–از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماند

غزل شمارهٔ 2462–عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماند

غزل شمارهٔ 2463–مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال ماند

غزل شمارهٔ 2464–از غبار خط دهان تنگ او پوشیده ماند

غزل شمارهٔ 2465–بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه ماند

غزل شمارهٔ 2466–از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نماند

غزل شمارهٔ 2467–از دیار مردمی دیار در عالم نماند

غزل شمارهٔ 2468–حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماند

غزل شمارهٔ 2469–آبها آیینه سرو خرامان تواند

غزل شمارهٔ 2470–اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اند

غزل شمارهٔ 2471–خاکسارانی که همت بر تحمل بسته اند

غزل شمارهٔ 2472–از سر زانوی خود آیینه دارت داده اند

غزل شمارهٔ 2473–بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اند

غزل شمارهٔ 2474–ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اند

غزل شمارهٔ 2475–عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اند

غزل شمارهٔ 2476–منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اند

غزل شمارهٔ 2477–ساده لوحانی که درد خود به درمان داده اند

غزل شمارهٔ 2478–از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اند

غزل شمارهٔ 2479–حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2480–خنده‌ات را چاشنی از شیر و شکّر کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2481–گوشه‌گیرانی که رو در خلوت دل کرده‌اند

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2431–هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شد

غزل شمارهٔ 2432–آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شد

غزل شمارهٔ 2433–از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد

غزل شمارهٔ 2434–درد من خاطرنشان یار بی‌پروا نشد

غزل شمارهٔ 2435–ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشد

غزل شمارهٔ 2436–از تماشایی صفای روی جانان کم نشد

غزل شمارهٔ 2437–روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشد

غزل شمارهٔ 2438–هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد

غزل شمارهٔ 2439–عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد

غزل شمارهٔ 2440–زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشد

غزل شمارهٔ 2441–نقطه خال لبت خط بر سویدا می‌کشد

غزل شمارهٔ 2442–منعم از دل‌بستگی آزار دنیا می‌کشد

غزل شمارهٔ 2443–عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشد

غزل شمارهٔ 2444–هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشد

غزل شمارهٔ 2445–زخم گل آب از نوای آبدارم می‌کشد

غزل شمارهٔ 2446–غافلی کز دل نفس بی‌یاد یزدان می‌کشد

غزل شمارهٔ 2447–بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشد

غزل شمارهٔ 2448–کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟

غزل شمارهٔ 2449–تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد

غزل شمارهٔ 2450–گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشد

غزل شمارهٔ 2451–سر و بالای تو فریاد از لب جو می‌کشد

غزل شمارهٔ 2452–از سر پر آرزو دل زردرویی می کشد

غزل شمارهٔ 2453–آن رخ گلرنگ می باید زصهبا بشکفد

غزل شمارهٔ 2454–حسرت از منقار خون‌آلود بلبل می‌چکد

غزل شمارهٔ 2455–نه همین از حرف دردآلود من خون می چکد

غزل شمارهٔ 2456–از سر خاک شهیدان سبزه گلگون می‌دمد

غزل شمارهٔ 2431هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شد

غزل شمارهٔ 2432آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شد

غزل شمارهٔ 2433از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد

غزل شمارهٔ 2434درد من خاطرنشان یار بی‌پروا نشد

غزل شمارهٔ 2435ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشد

غزل شمارهٔ 2436از تماشایی صفای روی جانان کم نشد

غزل شمارهٔ 2437روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشد

غزل شمارهٔ 2438هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد

غزل شمارهٔ 2439عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد

غزل شمارهٔ 2440زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشد

غزل شمارهٔ 2441نقطه خال لبت خط بر سویدا می‌کشد

غزل شمارهٔ 2442منعم از دل‌بستگی آزار دنیا می‌کشد

غزل شمارهٔ 2443عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشد

غزل شمارهٔ 2444هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشد

غزل شمارهٔ 2445زخم گل آب از نوای آبدارم می‌کشد

غزل شمارهٔ 2446غافلی کز دل نفس بی‌یاد یزدان می‌کشد

غزل شمارهٔ 2447بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشد

غزل شمارهٔ 2448کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟

غزل شمارهٔ 2449تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد

غزل شمارهٔ 2450گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشد

غزل شمارهٔ 2451سر و بالای تو فریاد از لب جو می‌کشد

غزل شمارهٔ 2452از سر پر آرزو دل زردرویی می کشد

غزل شمارهٔ 2453آن رخ گلرنگ می باید زصهبا بشکفد

غزل شمارهٔ 2454حسرت از منقار خون‌آلود بلبل می‌چکد

غزل شمارهٔ 2455نه همین از حرف دردآلود من خون می چکد

غزل شمارهٔ 2456از سر خاک شهیدان سبزه گلگون می‌دمد

غزل شمارهٔ 2457شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند

غزل شمارهٔ 2459عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند

غزل شمارهٔ 2460هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند

غزل شمارهٔ 2461از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماند

غزل شمارهٔ 2462عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماند

غزل شمارهٔ 2463مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال ماند

غزل شمارهٔ 2464از غبار خط دهان تنگ او پوشیده ماند

غزل شمارهٔ 2465بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه ماند

غزل شمارهٔ 2466از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نماند

غزل شمارهٔ 2467از دیار مردمی دیار در عالم نماند

غزل شمارهٔ 2468حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماند

غزل شمارهٔ 2469آبها آیینه سرو خرامان تواند

غزل شمارهٔ 2470اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اند

غزل شمارهٔ 2471خاکسارانی که همت بر تحمل بسته اند

غزل شمارهٔ 2472از سر زانوی خود آیینه دارت داده اند

غزل شمارهٔ 2473بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اند

غزل شمارهٔ 2474ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اند

غزل شمارهٔ 2475عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اند

غزل شمارهٔ 2476منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اند

غزل شمارهٔ 2477ساده لوحانی که درد خود به درمان داده اند

غزل شمارهٔ 2478از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اند

غزل شمارهٔ 2479حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2480خنده‌ات را چاشنی از شیر و شکّر کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2481گوشه‌گیرانی که رو در خلوت دل کرده‌اند

غزل شمارهٔ 2431هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شد

غزل شمارهٔ 2432آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شد

غزل شمارهٔ 2433از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد

غزل شمارهٔ 2434درد من خاطرنشان یار بی‌پروا نشد

غزل شمارهٔ 2435ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشد

غزل شمارهٔ 2436از تماشایی صفای روی جانان کم نشد

غزل شمارهٔ 2437روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشد

غزل شمارهٔ 2438هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد

غزل شمارهٔ 2439عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد

غزل شمارهٔ 2440زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشد

غزل شمارهٔ 2441نقطه خال لبت خط بر سویدا می‌کشد

غزل شمارهٔ 2442منعم از دل‌بستگی آزار دنیا می‌کشد

غزل شمارهٔ 2443عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشد

غزل شمارهٔ 2444هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشد

غزل شمارهٔ 2445زخم گل آب از نوای آبدارم می‌کشد

غزل شمارهٔ 2446غافلی کز دل نفس بی‌یاد یزدان می‌کشد

غزل شمارهٔ 2447بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشد

غزل شمارهٔ 2448کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟

غزل شمارهٔ 2449تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد

غزل شمارهٔ 2450گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشد

غزل شمارهٔ 2451سر و بالای تو فریاد از لب جو می‌کشد

غزل شمارهٔ 2452از سر پر آرزو دل زردرویی می کشد

غزل شمارهٔ 2453آن رخ گلرنگ می باید زصهبا بشکفد

غزل شمارهٔ 2454حسرت از منقار خون‌آلود بلبل می‌چکد

غزل شمارهٔ 2455نه همین از حرف دردآلود من خون می چکد

غزل شمارهٔ 2456از سر خاک شهیدان سبزه گلگون می‌دمد

غزل شمارهٔ 2457شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند

غزل شمارهٔ 2459عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند

غزل شمارهٔ 2460هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند

غزل شمارهٔ 2461از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماند