وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 366در چمن یارم چو با آن لطف و بالا می‌رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 366

7 اشعار

غزل شمارهٔ 367بر رخ زردم نه اشک است این که گلگون می‌رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 367

7 اشعار

غزل شمارهٔ 369روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 369

7 اشعار

غزل شمارهٔ 370گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 370

9 اشعار

غزل شمارهٔ 376شد خیال آن خط از دل وان رخ مهوش بماند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 376

7 اشعار

غزل شمارهٔ 377یار رفت از چشم و در دل خارخار او بماند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 377

7 اشعار

غزل شمارهٔ 380خاطر خوبان به صید اهل دل مایل نماند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 380

7 اشعار

غزل شمارهٔ 381جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 381

7 اشعار

غزل شمارهٔ 386یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 386

7 اشعار

غزل شمارهٔ 388کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 388

7 اشعار

غزل شمارهٔ 393امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 393

9 اشعار

غزل شمارهٔ 395زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 395

7 اشعار

غزل شمارهٔ 397چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 397

7 اشعار

غزل شمارهٔ 401می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 401

7 اشعار

غزل شمارهٔ 402گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 402

7 اشعار

غزل شمارهٔ 403جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 403

7 اشعار

غزل شمارهٔ 406چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 406

7 اشعار

غزل شمارهٔ 410خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 410

7 اشعار

غزل شمارهٔ 411قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 411

7 اشعار

غزل شمارهٔ 412وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 412

7 اشعار

غزل شمارهٔ 413بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 413

7 اشعار

غزل شمارهٔ 415ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 415

7 اشعار

غزل شمارهٔ 416شاهد گل باز زنگاری نقاب انداخته

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 416

7 اشعار

غزل شمارهٔ 418وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 418

7 اشعار

غزل شمارهٔ 422این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 422

7 اشعار

غزل شمارهٔ 425سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 425

7 اشعار

غزل شمارهٔ 427خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 427

11 اشعار

غزل شمارهٔ 428ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 428

7 اشعار

غزل شمارهٔ 432حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 432

7 اشعار

غزل شمارهٔ 436ای مرا از آتش سودای تو جان سوخته

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 436

7 اشعار

غزل شمارهٔ 437شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 437

7 اشعار

غزل شمارهٔ 438بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 438

7 اشعار

غزل شمارهٔ 439گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 439

7 اشعار

غزل شمارهٔ 440ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 440

7 اشعار

غزل شمارهٔ 444چون هوای باغ با این شکل موزون کرده‌ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 444

7 اشعار

غزل شمارهٔ 446خوی خود را کرده ای چون روی و نیکو کرده ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 446

6 اشعار

غزل شمارهٔ 448ای ز مشکین طره ات بر هر دلی بند دگر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 448

7 اشعار

غزل شمارهٔ 451ای تو را دامن ز گلبرگ بهاری پاکتر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 451

7 اشعار

غزل شمارهٔ 454چند باشم چشم بر در، گوش بر آواز پای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 454

7 اشعار

غزل شمارهٔ 459از خزان برگ رزان ریزان شد ای گل چهره خیز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 459

7 اشعار

غزل شمارهٔ 469رفت عقل و صبر و هوش ای دل مکن از ناله بس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 469

7 اشعار

غزل شمارهٔ 470عید شد هر کس ز یاری عیدیی دارد هوس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 470

7 اشعار

غزل شمارهٔ 470چون رخت بینم سر خویش از حیا پیش افکنی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 470

7 اشعار

غزل شمارهٔ 471آن دو رخ را جامع آیات زیبایی شناس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 471

7 اشعار

غزل شمارهٔ 478دیدمی دیدار آن دلدار رعنا کاشکی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 478

8 اشعار

غزل شمارهٔ 480آن قبای نیلگون بینید در سیمین برش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 480

7 اشعار

غزل شمارهٔ 482مشک تر بر برگ گل سودی بلای جان شدی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 482

7 اشعار

غزل شمارهٔ 488ای ز غمهای تو با مردن برابر زندگی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 488

7 اشعار

غزل شمارهٔ 491آرزو دارم که گردم خاک راه توسنش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 491

7 اشعار

غزل شمارهٔ 494نامه کز خوبان رسد تعویذ جان می‌خوانمش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 494

7 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 366–در چمن یارم چو با آن لطف و بالا می‌رود

غزل شمارهٔ 367–بر رخ زردم نه اشک است این که گلگون می‌رود

غزل شمارهٔ 369–روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم

غزل شمارهٔ 370–گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 376–شد خیال آن خط از دل وان رخ مهوش بماند

غزل شمارهٔ 377–یار رفت از چشم و در دل خارخار او بماند

غزل شمارهٔ 380–خاطر خوبان به صید اهل دل مایل نماند

غزل شمارهٔ 381–جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

غزل شمارهٔ 386–یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد

غزل شمارهٔ 388–کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد

غزل شمارهٔ 393–امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان

غزل شمارهٔ 395–زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون

غزل شمارهٔ 397–چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این

غزل شمارهٔ 401–می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

غزل شمارهٔ 402–گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

غزل شمارهٔ 403–جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

غزل شمارهٔ 406–چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

غزل شمارهٔ 410–خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

غزل شمارهٔ 411–قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

غزل شمارهٔ 412–وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

غزل شمارهٔ 413–بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

غزل شمارهٔ 415–ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 416–شاهد گل باز زنگاری نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 418–وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

غزل شمارهٔ 422–این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

غزل شمارهٔ 425–سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 427–خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید

غزل شمارهٔ 428–ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

غزل شمارهٔ 432–حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

غزل شمارهٔ 436–ای مرا از آتش سودای تو جان سوخته

غزل شمارهٔ 437–شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار

غزل شمارهٔ 438–بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

غزل شمارهٔ 439–گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار

غزل شمارهٔ 440–ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور

غزل شمارهٔ 444–چون هوای باغ با این شکل موزون کرده‌ای

غزل شمارهٔ 446–خوی خود را کرده ای چون روی و نیکو کرده ای

غزل شمارهٔ 448–ای ز مشکین طره ات بر هر دلی بند دگر

غزل شمارهٔ 451–ای تو را دامن ز گلبرگ بهاری پاکتر

غزل شمارهٔ 454–چند باشم چشم بر در، گوش بر آواز پای

غزل شمارهٔ 459–از خزان برگ رزان ریزان شد ای گل چهره خیز

غزل شمارهٔ 469–رفت عقل و صبر و هوش ای دل مکن از ناله بس

غزل شمارهٔ 470–عید شد هر کس ز یاری عیدیی دارد هوس

غزل شمارهٔ 470–چون رخت بینم سر خویش از حیا پیش افکنی

غزل شمارهٔ 471–آن دو رخ را جامع آیات زیبایی شناس

غزل شمارهٔ 478–دیدمی دیدار آن دلدار رعنا کاشکی

غزل شمارهٔ 480–آن قبای نیلگون بینید در سیمین برش

غزل شمارهٔ 482–مشک تر بر برگ گل سودی بلای جان شدی

غزل شمارهٔ 488–ای ز غمهای تو با مردن برابر زندگی

غزل شمارهٔ 491–آرزو دارم که گردم خاک راه توسنش

غزل شمارهٔ 494–نامه کز خوبان رسد تعویذ جان می‌خوانمش

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 366–در چمن یارم چو با آن لطف و بالا می‌رود

غزل شمارهٔ 367–بر رخ زردم نه اشک است این که گلگون می‌رود

غزل شمارهٔ 369–روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم

غزل شمارهٔ 370–گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 376–شد خیال آن خط از دل وان رخ مهوش بماند

غزل شمارهٔ 377–یار رفت از چشم و در دل خارخار او بماند

غزل شمارهٔ 380–خاطر خوبان به صید اهل دل مایل نماند

غزل شمارهٔ 381–جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

غزل شمارهٔ 386–یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد

غزل شمارهٔ 388–کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد

غزل شمارهٔ 393–امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان

غزل شمارهٔ 395–زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون

غزل شمارهٔ 397–چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این

غزل شمارهٔ 401–می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

غزل شمارهٔ 402–گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

غزل شمارهٔ 403–جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

غزل شمارهٔ 406–چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

غزل شمارهٔ 410–خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

غزل شمارهٔ 411–قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

غزل شمارهٔ 412–وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

غزل شمارهٔ 413–بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

غزل شمارهٔ 415–ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 416–شاهد گل باز زنگاری نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 418–وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

غزل شمارهٔ 422–این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

غزل شمارهٔ 425–سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 366در چمن یارم چو با آن لطف و بالا می‌رود

غزل شمارهٔ 367بر رخ زردم نه اشک است این که گلگون می‌رود

غزل شمارهٔ 369روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم

غزل شمارهٔ 370گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 376شد خیال آن خط از دل وان رخ مهوش بماند

غزل شمارهٔ 377یار رفت از چشم و در دل خارخار او بماند

غزل شمارهٔ 380خاطر خوبان به صید اهل دل مایل نماند

غزل شمارهٔ 381جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

غزل شمارهٔ 386یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد

غزل شمارهٔ 388کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد

غزل شمارهٔ 393امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان

غزل شمارهٔ 395زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون

غزل شمارهٔ 397چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این

غزل شمارهٔ 401می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

غزل شمارهٔ 402گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

غزل شمارهٔ 403جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

غزل شمارهٔ 406چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

غزل شمارهٔ 410خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

غزل شمارهٔ 411قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

غزل شمارهٔ 412وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

غزل شمارهٔ 413بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

غزل شمارهٔ 415ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 416شاهد گل باز زنگاری نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 418وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

غزل شمارهٔ 422این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

غزل شمارهٔ 425سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 427خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید

غزل شمارهٔ 428ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

غزل شمارهٔ 432حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

غزل شمارهٔ 436ای مرا از آتش سودای تو جان سوخته

غزل شمارهٔ 437شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار

غزل شمارهٔ 438بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

غزل شمارهٔ 439گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار

غزل شمارهٔ 440ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور

غزل شمارهٔ 444چون هوای باغ با این شکل موزون کرده‌ای

غزل شمارهٔ 446خوی خود را کرده ای چون روی و نیکو کرده ای

غزل شمارهٔ 448ای ز مشکین طره ات بر هر دلی بند دگر

غزل شمارهٔ 451ای تو را دامن ز گلبرگ بهاری پاکتر

غزل شمارهٔ 454چند باشم چشم بر در، گوش بر آواز پای

غزل شمارهٔ 459از خزان برگ رزان ریزان شد ای گل چهره خیز

غزل شمارهٔ 469رفت عقل و صبر و هوش ای دل مکن از ناله بس

غزل شمارهٔ 470عید شد هر کس ز یاری عیدیی دارد هوس

غزل شمارهٔ 470چون رخت بینم سر خویش از حیا پیش افکنی

غزل شمارهٔ 471آن دو رخ را جامع آیات زیبایی شناس

غزل شمارهٔ 478دیدمی دیدار آن دلدار رعنا کاشکی

غزل شمارهٔ 480آن قبای نیلگون بینید در سیمین برش

غزل شمارهٔ 482مشک تر بر برگ گل سودی بلای جان شدی

غزل شمارهٔ 488ای ز غمهای تو با مردن برابر زندگی

غزل شمارهٔ 491آرزو دارم که گردم خاک راه توسنش

غزل شمارهٔ 494نامه کز خوبان رسد تعویذ جان می‌خوانمش

غزل شمارهٔ 366در چمن یارم چو با آن لطف و بالا می‌رود

غزل شمارهٔ 367بر رخ زردم نه اشک است این که گلگون می‌رود

غزل شمارهٔ 369روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم

غزل شمارهٔ 370گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 376شد خیال آن خط از دل وان رخ مهوش بماند

غزل شمارهٔ 377یار رفت از چشم و در دل خارخار او بماند

غزل شمارهٔ 380خاطر خوبان به صید اهل دل مایل نماند

غزل شمارهٔ 381جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

غزل شمارهٔ 386یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد

غزل شمارهٔ 388کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد

غزل شمارهٔ 393امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان

غزل شمارهٔ 395زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون

غزل شمارهٔ 397چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این

غزل شمارهٔ 401می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

غزل شمارهٔ 402گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

غزل شمارهٔ 403جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

غزل شمارهٔ 406چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

غزل شمارهٔ 410خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

غزل شمارهٔ 411قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

غزل شمارهٔ 412وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

غزل شمارهٔ 413بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

غزل شمارهٔ 415ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 416شاهد گل باز زنگاری نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 418وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

غزل شمارهٔ 422این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

غزل شمارهٔ 425سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 427خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید

غزل شمارهٔ 428ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

غزل شمارهٔ 432حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

غزل شمارهٔ 436ای مرا از آتش سودای تو جان سوخته