وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 102آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 102

7 اشعار

غزل شمارهٔ 103گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 103

7 اشعار

غزل شمارهٔ 106چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 106

7 اشعار

غزل شمارهٔ 117وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 117

7 اشعار

غزل شمارهٔ 121آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 121

7 اشعار

غزل شمارهٔ 122ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 122

7 اشعار

غزل شمارهٔ 126بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 126

7 اشعار

غزل شمارهٔ 126تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 126

9 اشعار

غزل شمارهٔ 127دوستان از ناله زارم صدایی بشنوید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 127

7 اشعار

غزل شمارهٔ 127چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 127

6 اشعار

غزل شمارهٔ 128یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 128

7 اشعار

غزل شمارهٔ 131چون رسوم شاهی از دور فلک بنیاد شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 131

9 اشعار

غزل شمارهٔ 131آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 131

7 اشعار

غزل شمارهٔ 133بر سر از چتر مرصع سایه ات می گستردند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 133

7 اشعار

غزل شمارهٔ 134می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 134

7 اشعار

غزل شمارهٔ 135یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 135

7 اشعار

غزل شمارهٔ 137شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 137

7 اشعار

غزل شمارهٔ 143آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

7 اشعار

غزل شمارهٔ 145نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 145

7 اشعار

غزل شمارهٔ 153سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 153

7 اشعار

غزل شمارهٔ 156چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 156

7 اشعار

غزل شمارهٔ 163این همه خونابه کاندر چشم گریان من است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 163

7 اشعار

غزل شمارهٔ 165هر نشان کز خون دل بر دامن چاک من است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 165

7 اشعار

غزل شمارهٔ 166نامه کز جانان رسد منشور اقبال من است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 166

7 اشعار

غزل شمارهٔ 168محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 168

7 اشعار

غزل شمارهٔ 169عید شد و اندر کنار و بوسه با هم هر دو یار

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 169

7 اشعار

غزل شمارهٔ 173فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 173

7 اشعار

غزل شمارهٔ 173باز چشمم درفشان از لعل گوهربار کیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 173

7 اشعار

غزل شمارهٔ 173گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 173

7 اشعار

غزل شمارهٔ 174من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 174

7 اشعار

غزل شمارهٔ 176برد شوخی دل ز من اما نخواهم گفت کیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 176

7 اشعار

غزل شمارهٔ 177روز میدان است ترک شهسوار من کجاست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 177

7 اشعار

غزل شمارهٔ 180دم به دم خونم ز دیده بر گریبان می‌چکد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 180

7 اشعار

غزل شمارهٔ 183دل نه خرم، سبزه و گل در نظر خرم چه سود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 183

9 اشعار

غزل شمارهٔ 185می‌شوم زنده ز سرکان نازنینم می‌کشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 185

7 اشعار

غزل شمارهٔ 186خط مشکین کز رخ آن نازنین سر برزند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 186

7 اشعار

غزل شمارهٔ 188آشیان می سازد از خس بلبل بی صبر و هوش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 188

7 اشعار

غزل شمارهٔ 189چون نهفتی آن دو رخ بگشا لب خندان خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 189

7 اشعار

غزل شمارهٔ 191با خیال آن دو ابرو هر گهم خواب آمده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 191

7 اشعار

غزل شمارهٔ 191دور ازان لب اشک من سرخ است و چشم تر سفید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 191

7 اشعار

غزل شمارهٔ 194عید شد یک دل نمی بینم که اکنون شاد نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 194

7 اشعار

غزل شمارهٔ 194ساقی ما دوش باما در سر انصاف بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 194

7 اشعار

غزل شمارهٔ 196نازنینا یک شبی با عاشقان دمساز باش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 196

7 اشعار

غزل شمارهٔ 196در بر سیمین دلت گر سخت تر از سنگ نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 196

7 اشعار

غزل شمارهٔ 196شد دلم دیوانه وقت آمد که تدبیرش کنند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 196

7 اشعار

غزل شمارهٔ 202زآتش عشقت علم زد رشته جانم چو شمع

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 202

7 اشعار

غزل شمارهٔ 204آن که خودرو لاله اش داغ نهانم تازه کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 204

7 اشعار

غزل شمارهٔ 205صوفی شهر آن به انواع فضایل متصف

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 205

7 اشعار

غزل شمارهٔ 207شب نهان آن مستم از بالای سر بگذشت حیف

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 207

7 اشعار

غزل شمارهٔ 209بر فلک دوش از خروش من دل اختر بسوخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 209

7 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 102–آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

غزل شمارهٔ 103–گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

غزل شمارهٔ 106–چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

غزل شمارهٔ 117–وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

غزل شمارهٔ 121–آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند

غزل شمارهٔ 122–ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

غزل شمارهٔ 126–بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد

غزل شمارهٔ 126–تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

غزل شمارهٔ 127–دوستان از ناله زارم صدایی بشنوید

غزل شمارهٔ 127–چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

غزل شمارهٔ 128–یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

غزل شمارهٔ 131–چون رسوم شاهی از دور فلک بنیاد شد

غزل شمارهٔ 131–آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست

غزل شمارهٔ 133–بر سر از چتر مرصع سایه ات می گستردند

غزل شمارهٔ 134–می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

غزل شمارهٔ 135–یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

غزل شمارهٔ 137–شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

غزل شمارهٔ 143–آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

غزل شمارهٔ 145–نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد

غزل شمارهٔ 153–سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست

غزل شمارهٔ 156–چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست

غزل شمارهٔ 163–این همه خونابه کاندر چشم گریان من است

غزل شمارهٔ 165–هر نشان کز خون دل بر دامن چاک من است

غزل شمارهٔ 166–نامه کز جانان رسد منشور اقبال من است

غزل شمارهٔ 168–محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

غزل شمارهٔ 169–عید شد و اندر کنار و بوسه با هم هر دو یار

غزل شمارهٔ 173–فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روز

غزل شمارهٔ 173–باز چشمم درفشان از لعل گوهربار کیست

غزل شمارهٔ 173–گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 174–من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیست

غزل شمارهٔ 176–برد شوخی دل ز من اما نخواهم گفت کیست

غزل شمارهٔ 177–روز میدان است ترک شهسوار من کجاست

غزل شمارهٔ 180–دم به دم خونم ز دیده بر گریبان می‌چکد

غزل شمارهٔ 183–دل نه خرم، سبزه و گل در نظر خرم چه سود

غزل شمارهٔ 185–می‌شوم زنده ز سرکان نازنینم می‌کشد

غزل شمارهٔ 186–خط مشکین کز رخ آن نازنین سر برزند

غزل شمارهٔ 188–آشیان می سازد از خس بلبل بی صبر و هوش

غزل شمارهٔ 189–چون نهفتی آن دو رخ بگشا لب خندان خویش

غزل شمارهٔ 191–با خیال آن دو ابرو هر گهم خواب آمده ست

غزل شمارهٔ 191–دور ازان لب اشک من سرخ است و چشم تر سفید

غزل شمارهٔ 194–عید شد یک دل نمی بینم که اکنون شاد نیست

غزل شمارهٔ 194–ساقی ما دوش باما در سر انصاف بود

غزل شمارهٔ 196–نازنینا یک شبی با عاشقان دمساز باش

غزل شمارهٔ 196–در بر سیمین دلت گر سخت تر از سنگ نیست

غزل شمارهٔ 196–شد دلم دیوانه وقت آمد که تدبیرش کنند

غزل شمارهٔ 202–زآتش عشقت علم زد رشته جانم چو شمع

غزل شمارهٔ 204–آن که خودرو لاله اش داغ نهانم تازه کرد

غزل شمارهٔ 205–صوفی شهر آن به انواع فضایل متصف

غزل شمارهٔ 207–شب نهان آن مستم از بالای سر بگذشت حیف

غزل شمارهٔ 209–بر فلک دوش از خروش من دل اختر بسوخت

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 102–آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

غزل شمارهٔ 103–گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

غزل شمارهٔ 106–چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

غزل شمارهٔ 117–وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

غزل شمارهٔ 121–آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند

غزل شمارهٔ 122–ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

غزل شمارهٔ 126–بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد

غزل شمارهٔ 126–تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

غزل شمارهٔ 127–دوستان از ناله زارم صدایی بشنوید

غزل شمارهٔ 127–چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

غزل شمارهٔ 128–یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

غزل شمارهٔ 131–چون رسوم شاهی از دور فلک بنیاد شد

غزل شمارهٔ 131–آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست

غزل شمارهٔ 133–بر سر از چتر مرصع سایه ات می گستردند

غزل شمارهٔ 134–می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

غزل شمارهٔ 135–یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

غزل شمارهٔ 137–شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

غزل شمارهٔ 143–آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

غزل شمارهٔ 145–نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد

غزل شمارهٔ 153–سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست

غزل شمارهٔ 156–چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست

غزل شمارهٔ 163–این همه خونابه کاندر چشم گریان من است

غزل شمارهٔ 165–هر نشان کز خون دل بر دامن چاک من است

غزل شمارهٔ 166–نامه کز جانان رسد منشور اقبال من است

غزل شمارهٔ 168–محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

غزل شمارهٔ 169–عید شد و اندر کنار و بوسه با هم هر دو یار

غزل شمارهٔ 102آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

غزل شمارهٔ 103گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

غزل شمارهٔ 106چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

غزل شمارهٔ 117وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

غزل شمارهٔ 121آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند

غزل شمارهٔ 122ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

غزل شمارهٔ 126بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد

غزل شمارهٔ 126تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

غزل شمارهٔ 127دوستان از ناله زارم صدایی بشنوید

غزل شمارهٔ 127چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

غزل شمارهٔ 128یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

غزل شمارهٔ 131چون رسوم شاهی از دور فلک بنیاد شد

غزل شمارهٔ 131آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست

غزل شمارهٔ 133بر سر از چتر مرصع سایه ات می گستردند

غزل شمارهٔ 134می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

غزل شمارهٔ 135یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

غزل شمارهٔ 137شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

غزل شمارهٔ 143آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

غزل شمارهٔ 145نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد

غزل شمارهٔ 153سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست

غزل شمارهٔ 156چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست

غزل شمارهٔ 163این همه خونابه کاندر چشم گریان من است

غزل شمارهٔ 165هر نشان کز خون دل بر دامن چاک من است

غزل شمارهٔ 166نامه کز جانان رسد منشور اقبال من است

غزل شمارهٔ 168محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

غزل شمارهٔ 169عید شد و اندر کنار و بوسه با هم هر دو یار

غزل شمارهٔ 173فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روز

غزل شمارهٔ 173باز چشمم درفشان از لعل گوهربار کیست

غزل شمارهٔ 173گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 174من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیست

غزل شمارهٔ 176برد شوخی دل ز من اما نخواهم گفت کیست

غزل شمارهٔ 177روز میدان است ترک شهسوار من کجاست

غزل شمارهٔ 180دم به دم خونم ز دیده بر گریبان می‌چکد

غزل شمارهٔ 183دل نه خرم، سبزه و گل در نظر خرم چه سود

غزل شمارهٔ 185می‌شوم زنده ز سرکان نازنینم می‌کشد

غزل شمارهٔ 186خط مشکین کز رخ آن نازنین سر برزند

غزل شمارهٔ 188آشیان می سازد از خس بلبل بی صبر و هوش

غزل شمارهٔ 189چون نهفتی آن دو رخ بگشا لب خندان خویش

غزل شمارهٔ 191با خیال آن دو ابرو هر گهم خواب آمده ست

غزل شمارهٔ 191دور ازان لب اشک من سرخ است و چشم تر سفید

غزل شمارهٔ 194عید شد یک دل نمی بینم که اکنون شاد نیست

غزل شمارهٔ 194ساقی ما دوش باما در سر انصاف بود

غزل شمارهٔ 196نازنینا یک شبی با عاشقان دمساز باش

غزل شمارهٔ 196در بر سیمین دلت گر سخت تر از سنگ نیست

غزل شمارهٔ 196شد دلم دیوانه وقت آمد که تدبیرش کنند

غزل شمارهٔ 202زآتش عشقت علم زد رشته جانم چو شمع

غزل شمارهٔ 204آن که خودرو لاله اش داغ نهانم تازه کرد

غزل شمارهٔ 205صوفی شهر آن به انواع فضایل متصف

غزل شمارهٔ 207شب نهان آن مستم از بالای سر بگذشت حیف

غزل شمارهٔ 209بر فلک دوش از خروش من دل اختر بسوخت

غزل شمارهٔ 102آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

غزل شمارهٔ 103گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

غزل شمارهٔ 106چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

غزل شمارهٔ 117وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

غزل شمارهٔ 121آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند

غزل شمارهٔ 122ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

غزل شمارهٔ 126بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد

غزل شمارهٔ 126تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

غزل شمارهٔ 127دوستان از ناله زارم صدایی بشنوید

غزل شمارهٔ 127چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

غزل شمارهٔ 128یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

غزل شمارهٔ 131چون رسوم شاهی از دور فلک بنیاد شد

غزل شمارهٔ 131آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست

غزل شمارهٔ 133بر سر از چتر مرصع سایه ات می گستردند

غزل شمارهٔ 134می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

غزل شمارهٔ 135یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

غزل شمارهٔ 137شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

غزل شمارهٔ 143آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

غزل شمارهٔ 145نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد

غزل شمارهٔ 153سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست

غزل شمارهٔ 156چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست

غزل شمارهٔ 163این همه خونابه کاندر چشم گریان من است

غزل شمارهٔ 165هر نشان کز خون دل بر دامن چاک من است

غزل شمارهٔ 166نامه کز جانان رسد منشور اقبال من است

غزل شمارهٔ 168محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

غزل شمارهٔ 169عید شد و اندر کنار و بوسه با هم هر دو یار

غزل شمارهٔ 173فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روز

غزل شمارهٔ 173باز چشمم درفشان از لعل گوهربار کیست

غزل شمارهٔ 173گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 174من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیست