وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 210نی رخ آن مه چنینم بی‌دل و دین می‌کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 210

7 اشعار

غزل شمارهٔ 211لب گشادی تا سخن گویی در سیراب ریخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 211

7 اشعار

غزل شمارهٔ 212خط تو در دامن گل سنبل سیراب ریخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 212

7 اشعار

غزل شمارهٔ 217وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 217

7 اشعار

غزل شمارهٔ 219دل که روزی چند با دیدار جانان خو گرفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 219

7 اشعار

غزل شمارهٔ 219شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 219

7 اشعار

غزل شمارهٔ 222گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 222

7 اشعار

غزل شمارهٔ 223ابر نیسان سایه بان بر طارم گردون زده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 223

9 اشعار

غزل شمارهٔ 224گرچه از دل دیده رخت خود به موج خون برد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 224

7 اشعار

غزل شمارهٔ 226ساقیا عهد گل از ابر بهاران تازه شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 226

7 اشعار

غزل شمارهٔ 230چون من بی صبر و دل خواهم که آن رو بنگرم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 230

9 اشعار

غزل شمارهٔ 233دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 233

7 اشعار

غزل شمارهٔ 235یاد آن روزی که با خوبان سری می‌داشتم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 235

7 اشعار

غزل شمارهٔ 236طره از روی چو مه بگشا که بگشاید دلم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 236

7 اشعار

غزل شمارهٔ 236باز گل اسباب معشوقی به بستان ساز کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 236

9 اشعار

غزل شمارهٔ 238دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 238

7 اشعار

غزل شمارهٔ 238گر ز هجران چشم من زینگونه خون پالا شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 238

7 اشعار

غزل شمارهٔ 240یار نازک دل که بی موجب ز من آزار داشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 240

7 اشعار

غزل شمارهٔ 244بر سر کویی که روزی سرو ناز من گذشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 244

7 اشعار

غزل شمارهٔ 250تیغ مژگان را به خون عشقبازان تیز کن

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 250

7 اشعار

غزل شمارهٔ 259رخش همت تند و ملک فقر را میدان فراخ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 259

7 اشعار

غزل شمارهٔ 261برکنار طاس گردون زد هلال انگشت دوش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 261

7 اشعار

غزل شمارهٔ 262شد به نقش هستی خود بند شیخ خودپسند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 262

9 اشعار

غزل شمارهٔ 265نازک اندامی که هست آسیب تن پیراهنش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 265

7 اشعار

غزل شمارهٔ 267جان و دل پیوند کن با یار بی مانند خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 267

7 اشعار

غزل شمارهٔ 268بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 268

7 اشعار

غزل شمارهٔ 270بر سر کویت ز من خشک استخوانی مانده

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 270

7 اشعار

غزل شمارهٔ 272ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 272

7 اشعار

غزل شمارهٔ 280مجلسی خواهم تهی از صلح و خالی از نزاع

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 280

7 اشعار

غزل شمارهٔ 288مطرب آهنگ ترنم های شوق انگیز کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 288

7 اشعار

غزل شمارهٔ 289میل شکل ابرویت دارم درین فیروزه طاق

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 289

9 اشعار

غزل شمارهٔ 290وه که آن ترک پری پیکر مرا دیوانه کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 290

7 اشعار

غزل شمارهٔ 290چون جمال خود هم اندر خود تماشا کرد عشق

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 290

7 اشعار

غزل شمارهٔ 296وه که آن سلطان به مظلومان نگاهی هم نکرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 296

7 اشعار

غزل شمارهٔ 298هر شبی آهم حریم سدره را روشن کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 298

7 اشعار

غزل شمارهٔ 298محتسب در دست سنگ انداخت در خمخانه چنگ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 298

7 اشعار

غزل شمارهٔ 309خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 309

7 اشعار

غزل شمارهٔ 327دی که بود آن کافر سرکش که ترکش بسته بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 327

7 اشعار

غزل شمارهٔ 328دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 328

7 اشعار

غزل شمارهٔ 329تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 329

7 اشعار

غزل شمارهٔ 330گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 330

7 اشعار

غزل شمارهٔ 331شب که سر از حلقه سلک سگانت برزنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

7 اشعار

غزل شمارهٔ 332دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

7 اشعار

غزل شمارهٔ 334هرشب از زلف تو حال من پریشان‌تر بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 334

7 اشعار

غزل شمارهٔ 335هر شبم در سر خیال آن لب میگون بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 335

7 اشعار

غزل شمارهٔ 339چون برید از تن رگ جان آه دل آهسته شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 339

6 اشعار

غزل شمارهٔ 343ساقیا اطراف باغ از سبزه تر تازه شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 343

9 اشعار

غزل شمارهٔ 351هیچ گه بینم که آن مه مهربان من شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 351

7 اشعار

غزل شمارهٔ 354گرنه یار از زلف برقع پیش روی خود کشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 354

7 اشعار

غزل شمارهٔ 354چون خرامان قدت ای سرو دلارا بنگرم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 354

7 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 210–نی رخ آن مه چنینم بی‌دل و دین می‌کند

غزل شمارهٔ 211–لب گشادی تا سخن گویی در سیراب ریخت

غزل شمارهٔ 212–خط تو در دامن گل سنبل سیراب ریخت

غزل شمارهٔ 217–وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کند

غزل شمارهٔ 219–دل که روزی چند با دیدار جانان خو گرفت

غزل شمارهٔ 219–شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبرد

غزل شمارهٔ 222–گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند

غزل شمارهٔ 223–ابر نیسان سایه بان بر طارم گردون زده ست

غزل شمارهٔ 224–گرچه از دل دیده رخت خود به موج خون برد

غزل شمارهٔ 226–ساقیا عهد گل از ابر بهاران تازه شد

غزل شمارهٔ 230–چون من بی صبر و دل خواهم که آن رو بنگرم

غزل شمارهٔ 233–دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

غزل شمارهٔ 235–یاد آن روزی که با خوبان سری می‌داشتم

غزل شمارهٔ 236–طره از روی چو مه بگشا که بگشاید دلم

غزل شمارهٔ 236–باز گل اسباب معشوقی به بستان ساز کرد

غزل شمارهٔ 238–دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

غزل شمارهٔ 238–گر ز هجران چشم من زینگونه خون پالا شود

غزل شمارهٔ 240–یار نازک دل که بی موجب ز من آزار داشت

غزل شمارهٔ 244–بر سر کویی که روزی سرو ناز من گذشت

غزل شمارهٔ 250–تیغ مژگان را به خون عشقبازان تیز کن

غزل شمارهٔ 259–رخش همت تند و ملک فقر را میدان فراخ

غزل شمارهٔ 261–برکنار طاس گردون زد هلال انگشت دوش

غزل شمارهٔ 262–شد به نقش هستی خود بند شیخ خودپسند

غزل شمارهٔ 265–نازک اندامی که هست آسیب تن پیراهنش

غزل شمارهٔ 267–جان و دل پیوند کن با یار بی مانند خویش

غزل شمارهٔ 268–بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته

غزل شمارهٔ 270–بر سر کویت ز من خشک استخوانی مانده

غزل شمارهٔ 272–ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده

غزل شمارهٔ 280–مجلسی خواهم تهی از صلح و خالی از نزاع

غزل شمارهٔ 288–مطرب آهنگ ترنم های شوق انگیز کرد

غزل شمارهٔ 289–میل شکل ابرویت دارم درین فیروزه طاق

غزل شمارهٔ 290–وه که آن ترک پری پیکر مرا دیوانه کرد

غزل شمارهٔ 290–چون جمال خود هم اندر خود تماشا کرد عشق

غزل شمارهٔ 296–وه که آن سلطان به مظلومان نگاهی هم نکرد

غزل شمارهٔ 298–هر شبی آهم حریم سدره را روشن کند

غزل شمارهٔ 298–محتسب در دست سنگ انداخت در خمخانه چنگ

غزل شمارهٔ 309–خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

غزل شمارهٔ 327–دی که بود آن کافر سرکش که ترکش بسته بود

غزل شمارهٔ 328–دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

غزل شمارهٔ 329–تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

غزل شمارهٔ 330–گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

غزل شمارهٔ 331–شب که سر از حلقه سلک سگانت برزنم

غزل شمارهٔ 332–دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود

غزل شمارهٔ 334–هرشب از زلف تو حال من پریشان‌تر بود

غزل شمارهٔ 335–هر شبم در سر خیال آن لب میگون بود

غزل شمارهٔ 339–چون برید از تن رگ جان آه دل آهسته شد

غزل شمارهٔ 343–ساقیا اطراف باغ از سبزه تر تازه شد

غزل شمارهٔ 351–هیچ گه بینم که آن مه مهربان من شود

غزل شمارهٔ 354–گرنه یار از زلف برقع پیش روی خود کشد

غزل شمارهٔ 354–چون خرامان قدت ای سرو دلارا بنگرم

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 210–نی رخ آن مه چنینم بی‌دل و دین می‌کند

غزل شمارهٔ 211–لب گشادی تا سخن گویی در سیراب ریخت

غزل شمارهٔ 212–خط تو در دامن گل سنبل سیراب ریخت

غزل شمارهٔ 217–وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کند

غزل شمارهٔ 219–دل که روزی چند با دیدار جانان خو گرفت

غزل شمارهٔ 219–شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبرد

غزل شمارهٔ 222–گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند

غزل شمارهٔ 223–ابر نیسان سایه بان بر طارم گردون زده ست

غزل شمارهٔ 224–گرچه از دل دیده رخت خود به موج خون برد

غزل شمارهٔ 226–ساقیا عهد گل از ابر بهاران تازه شد

غزل شمارهٔ 230–چون من بی صبر و دل خواهم که آن رو بنگرم

غزل شمارهٔ 233–دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

غزل شمارهٔ 235–یاد آن روزی که با خوبان سری می‌داشتم

غزل شمارهٔ 236–طره از روی چو مه بگشا که بگشاید دلم

غزل شمارهٔ 236–باز گل اسباب معشوقی به بستان ساز کرد

غزل شمارهٔ 238–دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

غزل شمارهٔ 238–گر ز هجران چشم من زینگونه خون پالا شود

غزل شمارهٔ 240–یار نازک دل که بی موجب ز من آزار داشت

غزل شمارهٔ 244–بر سر کویی که روزی سرو ناز من گذشت

غزل شمارهٔ 250–تیغ مژگان را به خون عشقبازان تیز کن

غزل شمارهٔ 259–رخش همت تند و ملک فقر را میدان فراخ

غزل شمارهٔ 261–برکنار طاس گردون زد هلال انگشت دوش

غزل شمارهٔ 262–شد به نقش هستی خود بند شیخ خودپسند

غزل شمارهٔ 265–نازک اندامی که هست آسیب تن پیراهنش

غزل شمارهٔ 267–جان و دل پیوند کن با یار بی مانند خویش

غزل شمارهٔ 268–بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته

غزل شمارهٔ 210نی رخ آن مه چنینم بی‌دل و دین می‌کند

غزل شمارهٔ 211لب گشادی تا سخن گویی در سیراب ریخت

غزل شمارهٔ 212خط تو در دامن گل سنبل سیراب ریخت

غزل شمارهٔ 217وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کند

غزل شمارهٔ 219دل که روزی چند با دیدار جانان خو گرفت

غزل شمارهٔ 219شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبرد

غزل شمارهٔ 222گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند

غزل شمارهٔ 223ابر نیسان سایه بان بر طارم گردون زده ست

غزل شمارهٔ 224گرچه از دل دیده رخت خود به موج خون برد

غزل شمارهٔ 226ساقیا عهد گل از ابر بهاران تازه شد

غزل شمارهٔ 230چون من بی صبر و دل خواهم که آن رو بنگرم

غزل شمارهٔ 233دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

غزل شمارهٔ 235یاد آن روزی که با خوبان سری می‌داشتم

غزل شمارهٔ 236طره از روی چو مه بگشا که بگشاید دلم

غزل شمارهٔ 236باز گل اسباب معشوقی به بستان ساز کرد

غزل شمارهٔ 238دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

غزل شمارهٔ 238گر ز هجران چشم من زینگونه خون پالا شود

غزل شمارهٔ 240یار نازک دل که بی موجب ز من آزار داشت

غزل شمارهٔ 244بر سر کویی که روزی سرو ناز من گذشت

غزل شمارهٔ 250تیغ مژگان را به خون عشقبازان تیز کن

غزل شمارهٔ 259رخش همت تند و ملک فقر را میدان فراخ

غزل شمارهٔ 261برکنار طاس گردون زد هلال انگشت دوش

غزل شمارهٔ 262شد به نقش هستی خود بند شیخ خودپسند

غزل شمارهٔ 265نازک اندامی که هست آسیب تن پیراهنش

غزل شمارهٔ 267جان و دل پیوند کن با یار بی مانند خویش

غزل شمارهٔ 268بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته

غزل شمارهٔ 270بر سر کویت ز من خشک استخوانی مانده

غزل شمارهٔ 272ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده

غزل شمارهٔ 280مجلسی خواهم تهی از صلح و خالی از نزاع

غزل شمارهٔ 288مطرب آهنگ ترنم های شوق انگیز کرد

غزل شمارهٔ 289میل شکل ابرویت دارم درین فیروزه طاق

غزل شمارهٔ 290وه که آن ترک پری پیکر مرا دیوانه کرد

غزل شمارهٔ 290چون جمال خود هم اندر خود تماشا کرد عشق

غزل شمارهٔ 296وه که آن سلطان به مظلومان نگاهی هم نکرد

غزل شمارهٔ 298هر شبی آهم حریم سدره را روشن کند

غزل شمارهٔ 298محتسب در دست سنگ انداخت در خمخانه چنگ

غزل شمارهٔ 309خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

غزل شمارهٔ 327دی که بود آن کافر سرکش که ترکش بسته بود

غزل شمارهٔ 328دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

غزل شمارهٔ 329تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

غزل شمارهٔ 330گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

غزل شمارهٔ 331شب که سر از حلقه سلک سگانت برزنم

غزل شمارهٔ 332دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود

غزل شمارهٔ 334هرشب از زلف تو حال من پریشان‌تر بود

غزل شمارهٔ 335هر شبم در سر خیال آن لب میگون بود

غزل شمارهٔ 339چون برید از تن رگ جان آه دل آهسته شد

غزل شمارهٔ 343ساقیا اطراف باغ از سبزه تر تازه شد

غزل شمارهٔ 351هیچ گه بینم که آن مه مهربان من شود

غزل شمارهٔ 354گرنه یار از زلف برقع پیش روی خود کشد

غزل شمارهٔ 354چون خرامان قدت ای سرو دلارا بنگرم

غزل شمارهٔ 210نی رخ آن مه چنینم بی‌دل و دین می‌کند

غزل شمارهٔ 211لب گشادی تا سخن گویی در سیراب ریخت

غزل شمارهٔ 212خط تو در دامن گل سنبل سیراب ریخت

غزل شمارهٔ 217وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کند

غزل شمارهٔ 219دل که روزی چند با دیدار جانان خو گرفت

غزل شمارهٔ 219شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبرد

غزل شمارهٔ 222گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند

غزل شمارهٔ 223ابر نیسان سایه بان بر طارم گردون زده ست

غزل شمارهٔ 224گرچه از دل دیده رخت خود به موج خون برد

غزل شمارهٔ 226ساقیا عهد گل از ابر بهاران تازه شد

غزل شمارهٔ 230چون من بی صبر و دل خواهم که آن رو بنگرم

غزل شمارهٔ 233دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

غزل شمارهٔ 235یاد آن روزی که با خوبان سری می‌داشتم

غزل شمارهٔ 236طره از روی چو مه بگشا که بگشاید دلم

غزل شمارهٔ 236باز گل اسباب معشوقی به بستان ساز کرد

غزل شمارهٔ 238دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

غزل شمارهٔ 238گر ز هجران چشم من زینگونه خون پالا شود

غزل شمارهٔ 240یار نازک دل که بی موجب ز من آزار داشت

غزل شمارهٔ 244بر سر کویی که روزی سرو ناز من گذشت

غزل شمارهٔ 250تیغ مژگان را به خون عشقبازان تیز کن

غزل شمارهٔ 259رخش همت تند و ملک فقر را میدان فراخ

غزل شمارهٔ 261برکنار طاس گردون زد هلال انگشت دوش

غزل شمارهٔ 262شد به نقش هستی خود بند شیخ خودپسند

غزل شمارهٔ 265نازک اندامی که هست آسیب تن پیراهنش

غزل شمارهٔ 267جان و دل پیوند کن با یار بی مانند خویش

غزل شمارهٔ 268بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته

غزل شمارهٔ 270بر سر کویت ز من خشک استخوانی مانده

غزل شمارهٔ 272ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده

غزل شمارهٔ 280مجلسی خواهم تهی از صلح و خالی از نزاع

غزل شمارهٔ 288مطرب آهنگ ترنم های شوق انگیز کرد