صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 5324شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5324

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5325گفتگوی عشق را من در میان انداختم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5325

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5326زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5326

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5327از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5327

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5328از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5328

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5329راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5329

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5330من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5330

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5331گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5331

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5332گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5332

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5333شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5333

آڈیو

19 اشعار

غزل شمارهٔ 5334تا ز اهل حیرتم خاطر پریشان نیستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5334

23 اشعار

غزل شمارهٔ 5335من حریف ننگ و عار بیوفایی نیستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5335

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5336چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5336

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5337شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5337

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5338در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5338

20 اشعار

غزل شمارهٔ 5339یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5339

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5340یاد ایامی که رو برروی جانان داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5340

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5341گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5341

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5342یاد ایامی که پیش او وجودی داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5342

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5343یاد ایامی که در دل خار خاری داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5343

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5344گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5344

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5345از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5345

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5346می زدم بر قلب هجران گرجگر می داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5346

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5347گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5347

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5348گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5348

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5349می‌شدم بیرون ز خود گر منزلی می‌داشتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5349

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5350سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5350

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5351کعبه مقصود را در نقطه دل یافتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5351

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5352خال را سرمایه زلف پریشان یافتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5352

23 اشعار

غزل شمارهٔ 5353برگ عیش بی خزان در بینوایی یافتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5353

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5354از دل گم گشته خود گر نشان می یافتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5354

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5355شیشه لرزد بر خود از روز شراب غفلتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5355

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5356تا به زانو رفته پای من به گل از لای خم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5356

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5357داده ام دست ارادت با حنای لای خم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5357

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5358جامه ای می خواست دل بر قامت رعنای زخم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5358

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5359حنظل افلاک شکر بار باشد صبحدم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5359

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5360غوطه در آتش زدم از آب حیوان سر زدم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5360

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5361ترک سر کردم زجیب آسمان سر برزدم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5361

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5362رفت آن عهدی که من بی یار ساغر می زدم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5362

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5363پیش چشمم شد روان گر تشنه دریا شدم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5363

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5364بی گل رخسار او هرگاه در بستان شدم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5364

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5365گرچه چون مجنون زشور عشق صحرایی شدم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5365

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5366هر که می آید به ملک هستی از کوی عدم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5366

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5367شد ز بیقدری غبار دیده ها شعر ترم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5367

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5368شست نقش انجم از افلاک مژگان ترم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5368

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5369نیست امروز از جنون این شور و غوغا بر سرم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5369

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5370می شود از اشک چشم عاشق دیوانه گرم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5370

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5371تا به کی بر دل زغیرت زخم پنهانی خورم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5371

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5372دل به رغبت چون نمالد خط خوبان را به چشم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5372

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5373گر فروغ مهر تابان آب می آرد به چشم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5373

12 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5324–شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم

غزل شمارهٔ 5325–گفتگوی عشق را من در میان انداختم

غزل شمارهٔ 5326–زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم

غزل شمارهٔ 5327–از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم

غزل شمارهٔ 5328–از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم

غزل شمارهٔ 5329–راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم

غزل شمارهٔ 5330–من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم

غزل شمارهٔ 5331–گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستم

غزل شمارهٔ 5332–گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستم

غزل شمارهٔ 5333–شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستم

غزل شمارهٔ 5334–تا ز اهل حیرتم خاطر پریشان نیستم

غزل شمارهٔ 5335–من حریف ننگ و عار بیوفایی نیستم

غزل شمارهٔ 5336–چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم

غزل شمارهٔ 5337–شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم

غزل شمارهٔ 5338–در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیق

غزل شمارهٔ 5339–یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتم

غزل شمارهٔ 5340–یاد ایامی که رو برروی جانان داشتم

غزل شمارهٔ 5341–گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم

غزل شمارهٔ 5342–یاد ایامی که پیش او وجودی داشتم

غزل شمارهٔ 5343–یاد ایامی که در دل خار خاری داشتم

غزل شمارهٔ 5344–گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم

غزل شمارهٔ 5345–از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتم

غزل شمارهٔ 5346–می زدم بر قلب هجران گرجگر می داشتم

غزل شمارهٔ 5347–گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5348–گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5349–می‌شدم بیرون ز خود گر منزلی می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5350–سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتم

غزل شمارهٔ 5351–کعبه مقصود را در نقطه دل یافتم

غزل شمارهٔ 5352–خال را سرمایه زلف پریشان یافتم

غزل شمارهٔ 5353–برگ عیش بی خزان در بینوایی یافتم

غزل شمارهٔ 5354–از دل گم گشته خود گر نشان می یافتم

غزل شمارهٔ 5355–شیشه لرزد بر خود از روز شراب غفلتم

غزل شمارهٔ 5356–تا به زانو رفته پای من به گل از لای خم

غزل شمارهٔ 5357–داده ام دست ارادت با حنای لای خم

غزل شمارهٔ 5358–جامه ای می خواست دل بر قامت رعنای زخم

غزل شمارهٔ 5359–حنظل افلاک شکر بار باشد صبحدم

غزل شمارهٔ 5360–غوطه در آتش زدم از آب حیوان سر زدم

غزل شمارهٔ 5361–ترک سر کردم زجیب آسمان سر برزدم

غزل شمارهٔ 5362–رفت آن عهدی که من بی یار ساغر می زدم

غزل شمارهٔ 5363–پیش چشمم شد روان گر تشنه دریا شدم

غزل شمارهٔ 5364–بی گل رخسار او هرگاه در بستان شدم

غزل شمارهٔ 5365–گرچه چون مجنون زشور عشق صحرایی شدم

غزل شمارهٔ 5366–هر که می آید به ملک هستی از کوی عدم

غزل شمارهٔ 5367–شد ز بیقدری غبار دیده ها شعر ترم

غزل شمارهٔ 5368–شست نقش انجم از افلاک مژگان ترم

غزل شمارهٔ 5369–نیست امروز از جنون این شور و غوغا بر سرم

غزل شمارهٔ 5370–می شود از اشک چشم عاشق دیوانه گرم

غزل شمارهٔ 5371–تا به کی بر دل زغیرت زخم پنهانی خورم

غزل شمارهٔ 5372–دل به رغبت چون نمالد خط خوبان را به چشم

غزل شمارهٔ 5373–گر فروغ مهر تابان آب می آرد به چشم

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5324–شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم

غزل شمارهٔ 5325–گفتگوی عشق را من در میان انداختم

غزل شمارهٔ 5326–زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم

غزل شمارهٔ 5327–از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم

غزل شمارهٔ 5328–از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم

غزل شمارهٔ 5329–راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم

غزل شمارهٔ 5330–من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم

غزل شمارهٔ 5331–گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستم

غزل شمارهٔ 5332–گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستم

غزل شمارهٔ 5333–شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستم

غزل شمارهٔ 5334–تا ز اهل حیرتم خاطر پریشان نیستم

غزل شمارهٔ 5335–من حریف ننگ و عار بیوفایی نیستم

غزل شمارهٔ 5336–چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم

غزل شمارهٔ 5337–شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم

غزل شمارهٔ 5338–در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیق

غزل شمارهٔ 5339–یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتم

غزل شمارهٔ 5340–یاد ایامی که رو برروی جانان داشتم

غزل شمارهٔ 5341–گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم

غزل شمارهٔ 5342–یاد ایامی که پیش او وجودی داشتم

غزل شمارهٔ 5343–یاد ایامی که در دل خار خاری داشتم

غزل شمارهٔ 5344–گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم

غزل شمارهٔ 5345–از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتم

غزل شمارهٔ 5346–می زدم بر قلب هجران گرجگر می داشتم

غزل شمارهٔ 5347–گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5348–گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5349–می‌شدم بیرون ز خود گر منزلی می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5324شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم

غزل شمارهٔ 5325گفتگوی عشق را من در میان انداختم

غزل شمارهٔ 5326زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم

غزل شمارهٔ 5327از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم

غزل شمارهٔ 5328از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم

غزل شمارهٔ 5329راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم

غزل شمارهٔ 5330من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم

غزل شمارهٔ 5331گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستم

غزل شمارهٔ 5332گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستم

غزل شمارهٔ 5333شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستم

غزل شمارهٔ 5334تا ز اهل حیرتم خاطر پریشان نیستم

غزل شمارهٔ 5335من حریف ننگ و عار بیوفایی نیستم

غزل شمارهٔ 5336چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم

غزل شمارهٔ 5337شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم

غزل شمارهٔ 5338در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیق

غزل شمارهٔ 5339یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتم

غزل شمارهٔ 5340یاد ایامی که رو برروی جانان داشتم

غزل شمارهٔ 5341گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم

غزل شمارهٔ 5342یاد ایامی که پیش او وجودی داشتم

غزل شمارهٔ 5343یاد ایامی که در دل خار خاری داشتم

غزل شمارهٔ 5344گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم

غزل شمارهٔ 5345از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتم

غزل شمارهٔ 5346می زدم بر قلب هجران گرجگر می داشتم

غزل شمارهٔ 5347گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5348گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5349می‌شدم بیرون ز خود گر منزلی می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5350سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتم

غزل شمارهٔ 5351کعبه مقصود را در نقطه دل یافتم

غزل شمارهٔ 5352خال را سرمایه زلف پریشان یافتم

غزل شمارهٔ 5353برگ عیش بی خزان در بینوایی یافتم

غزل شمارهٔ 5354از دل گم گشته خود گر نشان می یافتم

غزل شمارهٔ 5355شیشه لرزد بر خود از روز شراب غفلتم

غزل شمارهٔ 5356تا به زانو رفته پای من به گل از لای خم

غزل شمارهٔ 5357داده ام دست ارادت با حنای لای خم

غزل شمارهٔ 5358جامه ای می خواست دل بر قامت رعنای زخم

غزل شمارهٔ 5359حنظل افلاک شکر بار باشد صبحدم

غزل شمارهٔ 5360غوطه در آتش زدم از آب حیوان سر زدم

غزل شمارهٔ 5361ترک سر کردم زجیب آسمان سر برزدم

غزل شمارهٔ 5362رفت آن عهدی که من بی یار ساغر می زدم

غزل شمارهٔ 5363پیش چشمم شد روان گر تشنه دریا شدم

غزل شمارهٔ 5364بی گل رخسار او هرگاه در بستان شدم

غزل شمارهٔ 5365گرچه چون مجنون زشور عشق صحرایی شدم

غزل شمارهٔ 5366هر که می آید به ملک هستی از کوی عدم

غزل شمارهٔ 5367شد ز بیقدری غبار دیده ها شعر ترم

غزل شمارهٔ 5368شست نقش انجم از افلاک مژگان ترم

غزل شمارهٔ 5369نیست امروز از جنون این شور و غوغا بر سرم

غزل شمارهٔ 5370می شود از اشک چشم عاشق دیوانه گرم

غزل شمارهٔ 5371تا به کی بر دل زغیرت زخم پنهانی خورم

غزل شمارهٔ 5372دل به رغبت چون نمالد خط خوبان را به چشم

غزل شمارهٔ 5373گر فروغ مهر تابان آب می آرد به چشم

غزل شمارهٔ 5324شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم

غزل شمارهٔ 5325گفتگوی عشق را من در میان انداختم

غزل شمارهٔ 5326زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم

غزل شمارهٔ 5327از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم

غزل شمارهٔ 5328از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم

غزل شمارهٔ 5329راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم

غزل شمارهٔ 5330من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم

غزل شمارهٔ 5331گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستم

غزل شمارهٔ 5332گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستم

غزل شمارهٔ 5333شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستم

غزل شمارهٔ 5334تا ز اهل حیرتم خاطر پریشان نیستم

غزل شمارهٔ 5335من حریف ننگ و عار بیوفایی نیستم

غزل شمارهٔ 5336چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم

غزل شمارهٔ 5337شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم

غزل شمارهٔ 5338در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیق

غزل شمارهٔ 5339یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتم

غزل شمارهٔ 5340یاد ایامی که رو برروی جانان داشتم

غزل شمارهٔ 5341گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم

غزل شمارهٔ 5342یاد ایامی که پیش او وجودی داشتم

غزل شمارهٔ 5343یاد ایامی که در دل خار خاری داشتم

غزل شمارهٔ 5344گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم

غزل شمارهٔ 5345از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتم

غزل شمارهٔ 5346می زدم بر قلب هجران گرجگر می داشتم

غزل شمارهٔ 5347گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5348گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5349می‌شدم بیرون ز خود گر منزلی می‌داشتم

غزل شمارهٔ 5350سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتم

غزل شمارهٔ 5351کعبه مقصود را در نقطه دل یافتم

غزل شمارهٔ 5352خال را سرمایه زلف پریشان یافتم

غزل شمارهٔ 5353برگ عیش بی خزان در بینوایی یافتم