Section

Ghazaliyat

Poems

غزل شمارهٔ 451میا غمزه زنان بیرون که هویی در جهان افتد

غزل شمارهٔ 452به روی چون گلت هر گه که این چشم ترم افتد

غزل شمارهٔ 453چو زلفش فتنه شد بر جان، دلم آباد کی ماند

غزل شمارهٔ 454مهش گویم، و لیکن مه سخن گفتن نمی داند

غزل شمارهٔ 455چه پوشی پرده بر رویی که آن پنهان نمی‌ماند

غزل شمارهٔ 456زهی از درد خود یک چشم را بینم نمی بیند

غزل شمارهٔ 457بت محمل نشین من مگر حالم نمی داند

غزل شمارهٔ 458چو جان عاشقان آن ماه را سلطان و خان سازد

غزل شمارهٔ 459دمی نبود که آن غمزه جهانی خون نمی سازد

غزل شمارهٔ 460زمانی نیست کز دست تو جان من نمی‌سوزد

غزل شمارهٔ 461همه مستی خلق از ساغر و پیمانه می‌خیزد

غزل شمارهٔ 462هوایی می رسد کز سر گریبان چاک خواهم زد

غزل شمارهٔ 463دلت هر لحظه می‌گردد کجا روی وفا روید؟

غزل شمارهٔ 464مشو پنهان برون آ، عالمی را جان بیاساید

غزل شمارهٔ 465رخی داری که وصف آن به خاطر درنمی‌گنجد

غزل شمارهٔ 466چو ترک مست من هر لحظه ای سوی دگر غلتد

غزل شمارهٔ 467چه خوش صبحی دمید امشب مرا از روی یار خود

غزل شمارهٔ 468دروغ و راستی کان غمزه غماز پیوندد

غزل شمارهٔ 469بتی کو هر دمم دشنامهای شکرین بخشد

غزل شمارهٔ 470دلم برون شد از غمت، غمت ز دل برون نشد

غزل شمارهٔ 471دل باز به جوش آمد، جانان که می آید

غزل شمارهٔ 472ما را تو صنم باشی، دیگر به چه کار آید

غزل شمارهٔ 473شمع من اگر یک شب از خانه برون آید

غزل شمارهٔ 474از شیفتگان چون من، سر باز برون ناید

غزل شمارهٔ 475گفتم که ترا آخر دل خانه نمی یابد

غزل شمارهٔ 476آن دل به چه کار آید کان خانه تو نبود

غزل شمارهٔ 477چشمت گهی از غمزه هشیار نخواهد شد

غزل شمارهٔ 478آن را که سر و کاری با چون تو نگار افتد

غزل شمارهٔ 479دردا که دگر ما را آن یار نمی پرسد

غزل شمارهٔ 480ماهی که به سوی خود صد دل نگران بیند

غزل شمارهٔ 481چون بهر خرامیدن بارم ز زمین خیزد

غزل شمارهٔ 482دولت نه به زور است و به زاری چه توان کرد

غزل شمارهٔ 483حاصل اگر از زلف تو یک بار توان کرد

غزل شمارهٔ 484تا غمزه خون ریز تو قصد دل ما کرد

غزل شمارهٔ 485زلفین تو سرگشته چو باد سحرم کرد

غزل شمارهٔ 486یک دل به سر کوی تو آباد نیابند

غزل شمارهٔ 487عشاق حیات از لب خندان تو یابند

غزل شمارهٔ 488شب دلشدگان دیده بیدار نبندند

غزل شمارهٔ 489صد جان به یکی دانگ به بازار فروشند

غزل شمارهٔ 490من بنده آن روی که دیدن نگذارند

غزل شمارهٔ 491ماییم درون سوخته، بیرون شده ای چند

غزل شمارهٔ 492ای کز رخ تو دیده، همه جان و جهان دید

غزل شمارهٔ 493هندوی مرا کشتن ترکانه ببیند

غزل شمارهٔ 494باد آمد و بویی زنگارم نرسانید

غزل شمارهٔ 495بویی ز سر زلف نگارین به من آرید

غزل شمارهٔ 496باد آمد و زان سرو خرامان خبر آورد

غزل شمارهٔ 497یک خنده بزن، زان لب لعل شکرآلود

غزل شمارهٔ 498ای هم نفسان، یک نفسم باز گذارید

غزل شمارهٔ 499دل رفت به سوی تو، همان سوی که شد ماند

غزل شمارهٔ 500ای زلف تو دام دل دانا و خردمند

Ghazaliyat — Divan-e Ashʿar · ZindeRood