Section

Ghazaliyat

Poems

غزل شمارهٔ 101گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست

غزل شمارهٔ 102پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت

غزل شمارهٔ 103گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

غزل شمارهٔ 104عشقت که بود کعبه ارباب سلامت

غزل شمارهٔ 105بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت

غزل شمارهٔ 106چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

غزل شمارهٔ 107در کنج غم نشستم خرسند با خیالت

غزل شمارهٔ 108پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت

غزل شمارهٔ 109گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت

غزل شمارهٔ 110تا کی ز دیر آمدن و زود رفتنت

غزل شمارهٔ 111بوی جان یافتم ز پیرهنت

غزل شمارهٔ 112پیرانه سر کشیدم سر در ره سگانت

غزل شمارهٔ 113تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

غزل شمارهٔ 114ای واضح و الضحی جبینت

غزل شمارهٔ 115صد شاخ گل تازه نشاندم به هوایت

غزل شمارهٔ 116مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

غزل شمارهٔ 117قربان شدن به تیغ جفای تو عید ماست

غزل شمارهٔ 118لاله قدح باده و گل شاهد رعناست

غزل شمارهٔ 119عاشق تو شهید تیغ بلاست

غزل شمارهٔ 120تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

غزل شمارهٔ 121این چه رخسار و چه خط وین چه لب است

غزل شمارهٔ 122وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است

غزل شمارهٔ 123ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

غزل شمارهٔ 124خطت گرد لب آن مشکین نبات است

غزل شمارهٔ 125ابروی خوشت که ماه عید است

غزل شمارهٔ 126تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

غزل شمارهٔ 127منشور دولتی که ز عشقم میسر است

غزل شمارهٔ 128یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

غزل شمارهٔ 129بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

غزل شمارهٔ 130مرا کار از غم عشق تو زار است

غزل شمارهٔ 131بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است

غزل شمارهٔ 132قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

غزل شمارهٔ 133باز در بزم غمت نعره نوشانوش است

غزل شمارهٔ 134مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

غزل شمارهٔ 135در صورت تو سر جمالی که مجمل است

غزل شمارهٔ 136خیال خال لبت تخم مزرع امل است

غزل شمارهٔ 137شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

غزل شمارهٔ 138صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

غزل شمارهٔ 139غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

غزل شمارهٔ 140لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

غزل شمارهٔ 141هلال عید جستن کار عام است

غزل شمارهٔ 142نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

غزل شمارهٔ 143آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

غزل شمارهٔ 144یاقوت لب تو قوت جان است

غزل شمارهٔ 145مگو که قطع بیابان عشق آسان است

غزل شمارهٔ 146دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

غزل شمارهٔ 147کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

غزل شمارهٔ 148آن کیست سواره که بلای دل و دین است

غزل شمارهٔ 149روی خود را مگو شریک مه است

غزل شمارهٔ 150ای که جان و دل آگاه تو را همراه است