غزل شمارهٔ 147

Give this poem your voice

Share your recording with ZindeRood readers.

Add audio
Toggle stanza 1
کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است
1

کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

که ز سر تا به قدم شعبده و دستان است

2

مجلس از رشک رخش داغ نه گلزار است

خانه از سرو قدش طعنه زن بستان است

3

تا لبش چاشنیی در قدح باده فکند

رفته بر چرخ برین عربده مستان است

4

عیش را داد بده کام دل از می بستان

که ز هر گوشه صدای بده و بستان است

5

نگسلم طفل وش از دایه لطفش هر چند

که سیه کرده ز بخت سیهم پستان است

6

خضر و سرچشمه او می طلبی خیز و بجوی

آن خط سبز و لب لعل که گر هست آن است

7

جامی از خاک خراسان چه کنی قصد حجاز

چون تو را کعبه مقصود به ترکستان است

Audio

No recording yet. Be the first to share your voice.

Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.

Sources

Persian text source: Ganjoor

Conversation

Reader comments

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.

0 / 2000 characters
Loading…