Divan-e Ashʿar by Naziri Nishapuri, in the metre فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

غزل شمارهٔ 11شرم می‌آید ز قاصد طفل محبوب مرا

7 couplets

غزل شمارهٔ 16طاعت ما نیست غیر از ورزش پندار ما

9 couplets

غزل شمارهٔ 17بر فلک تابد مسیحا رشته زنار ما

10 couplets

غزل شمارهٔ 21دیدمش در دل نهفتم آه بی‌تأثیر را

6 couplets

غزل شمارهٔ 46تا به کی بر خرقه بندم جسم غم فرسوده را

9 couplets

غزل شمارهٔ 48از پی آشوب ما، در زلف دارد شانه را

9 couplets

غزل شمارهٔ 70ناله ما نغمه اهل نوا را گرم ساخت

12 couplets

غزل شمارهٔ 71آن دهد در گریه پند ما که با ما دشمن است

8 couplets

غزل شمارهٔ 72گر شرر گر شعله هرجا گشت پیدا آتش است

8 couplets

غزل شمارهٔ 77بی تو دوشم در درازی از شب یلدا گذشت

7 couplets

غزل شمارهٔ 81آنچه رحم از دل برد تأثیر فریاد منست

8 couplets

غزل شمارهٔ 85لخت دل بر جیب و جیبم بر کنار افتاده است

7 couplets

غزل شمارهٔ 87هر که را معنی نمی خیزد ز دل گفتار نیست

9 couplets

غزل شمارهٔ 91جز محبت، هرچه بردم سود در محشر نداشت

7 couplets

غزل شمارهٔ 93خواهم این بستان پرغم را به شوری درشکست

9 couplets

غزل شمارهٔ 96هیچ راز از دیده صاحب تمیزان دور نیست

12 couplets

غزل شمارهٔ 110گه تجلی مانع است و گاه هجران حایل است

9 couplets

غزل شمارهٔ 117گر کند گیتی وفایی با وفاداران خوش است

9 couplets

غزل شمارهٔ 122داغ دل در عشق افسردن نمی‌داند که چیست

8 couplets

غزل شمارهٔ 126باز دل جایی گل دیوانگی بو کرده است

7 couplets

غزل شمارهٔ 128داند اخلاص مرا وز حال من آگاه نیست

9 couplets

غزل شمارهٔ 151بر قفا چشمت نمی افتد چو این در واشود

8 couplets

غزل شمارهٔ 153می‌روم جایی که غم آنجا ز دل‌ها می‌رود

9 couplets

غزل شمارهٔ 157در به روی عیش تا بستیم دیگر وانشد

7 couplets

غزل شمارهٔ 177باز نرگس را گلستان صاحب افسر کند

10 couplets

غزل شمارهٔ 192روز از آن آید که با صد خواریم بر در کشد

7 couplets

غزل شمارهٔ 193پایمالم فتنه‌ای را هر که در شور آورد

7 couplets

غزل شمارهٔ 203بی تو بر بال و پر مرغان گلستان تنگ بود

7 couplets

غزل شمارهٔ 209این که دل نامند چون حرزم حمایل کرده‌اند

11 couplets

غزل شمارهٔ 214دل نمی‌دانم کجا، زین آستانم می‌کشد

7 couplets

غزل شمارهٔ 217باده خاص محبت کی به نامحرم رسد

9 couplets

غزل شمارهٔ 225خونم ار بر خاک ریزی نقض پیمان کی شود

9 couplets

غزل شمارهٔ 235ناوک غم جان شکافد سینه گر جوشن شود

7 couplets

غزل شمارهٔ 258حسن چندی سر به دل شوخی و خودرایی دهد

7 couplets

غزل شمارهٔ 277چشم زخم خلق را با حسن روزافزون چه کار

7 couplets

غزل شمارهٔ 281هردم از زلف تو دارم کافرستانی دگر

9 couplets

غزل شمارهٔ 283درد دل را می کنم با صبر پیوندی دگر

8 couplets

غزل شمارهٔ 297سر برآور بر کله داران قباها تنگ ساز

10 couplets

غزل شمارهٔ 298ذوق وجدان و نظر خالص شد و خامم هنوز

9 couplets

غزل شمارهٔ 304گر به دل خلوت نداری از جهانبانی گریز

12 couplets

غزل شمارهٔ 305سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس

8 couplets

غزل شمارهٔ 306ناله اصحاب مسجد نیست بی فریادرس

9 couplets

غزل شمارهٔ 313از نیاز و طاعتم مقصود دیدارست و بس

8 couplets

غزل شمارهٔ 314ما به دل شادیم از باغ و بهار ما مپرس

9 couplets

غزل شمارهٔ 317ای که نامه می‌نویسی سوی من فرمان نویس

7 couplets

غزل شمارهٔ 336آن که غایب از نظر گردید درمی‌یابمش

8 couplets

غزل شمارهٔ 340شرمسارم از دل بی صبر و بی آرام خویش

6 couplets

غزل شمارهٔ 345بزم می‌سازیم سامان گر نباشد گو مباش

9 couplets

غزل شمارهٔ 351طاعت پیر مغان کن وز همه بیگانه باش

7 couplets

غزل شمارهٔ 352لطف می خون در رگ افسرده می‌آرد به جوش

7 couplets

Divan-e Ashʿar by Naziri Nishapuri, in the metre فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

Poems

غزل شمارهٔ 11–شرم می‌آید ز قاصد طفل محبوب مرا

غزل شمارهٔ 16–طاعت ما نیست غیر از ورزش پندار ما

غزل شمارهٔ 17–بر فلک تابد مسیحا رشته زنار ما

غزل شمارهٔ 21–دیدمش در دل نهفتم آه بی‌تأثیر را

غزل شمارهٔ 46–تا به کی بر خرقه بندم جسم غم فرسوده را

غزل شمارهٔ 48–از پی آشوب ما، در زلف دارد شانه را

غزل شمارهٔ 70–ناله ما نغمه اهل نوا را گرم ساخت

غزل شمارهٔ 71–آن دهد در گریه پند ما که با ما دشمن است

غزل شمارهٔ 72–گر شرر گر شعله هرجا گشت پیدا آتش است

غزل شمارهٔ 77–بی تو دوشم در درازی از شب یلدا گذشت

غزل شمارهٔ 81–آنچه رحم از دل برد تأثیر فریاد منست

غزل شمارهٔ 85–لخت دل بر جیب و جیبم بر کنار افتاده است

غزل شمارهٔ 87–هر که را معنی نمی خیزد ز دل گفتار نیست

غزل شمارهٔ 91–جز محبت، هرچه بردم سود در محشر نداشت

غزل شمارهٔ 93–خواهم این بستان پرغم را به شوری درشکست

غزل شمارهٔ 96–هیچ راز از دیده صاحب تمیزان دور نیست

غزل شمارهٔ 110–گه تجلی مانع است و گاه هجران حایل است

غزل شمارهٔ 117–گر کند گیتی وفایی با وفاداران خوش است

غزل شمارهٔ 122–داغ دل در عشق افسردن نمی‌داند که چیست

غزل شمارهٔ 126–باز دل جایی گل دیوانگی بو کرده است

غزل شمارهٔ 128–داند اخلاص مرا وز حال من آگاه نیست

غزل شمارهٔ 151–بر قفا چشمت نمی افتد چو این در واشود

غزل شمارهٔ 153–می‌روم جایی که غم آنجا ز دل‌ها می‌رود

غزل شمارهٔ 157–در به روی عیش تا بستیم دیگر وانشد

غزل شمارهٔ 177–باز نرگس را گلستان صاحب افسر کند

غزل شمارهٔ 192–روز از آن آید که با صد خواریم بر در کشد

غزل شمارهٔ 193–پایمالم فتنه‌ای را هر که در شور آورد

غزل شمارهٔ 203–بی تو بر بال و پر مرغان گلستان تنگ بود

غزل شمارهٔ 209–این که دل نامند چون حرزم حمایل کرده‌اند

غزل شمارهٔ 214–دل نمی‌دانم کجا، زین آستانم می‌کشد

غزل شمارهٔ 217–باده خاص محبت کی به نامحرم رسد

غزل شمارهٔ 225–خونم ار بر خاک ریزی نقض پیمان کی شود

غزل شمارهٔ 235–ناوک غم جان شکافد سینه گر جوشن شود

غزل شمارهٔ 258–حسن چندی سر به دل شوخی و خودرایی دهد

غزل شمارهٔ 277–چشم زخم خلق را با حسن روزافزون چه کار

غزل شمارهٔ 281–هردم از زلف تو دارم کافرستانی دگر

غزل شمارهٔ 283–درد دل را می کنم با صبر پیوندی دگر

غزل شمارهٔ 297–سر برآور بر کله داران قباها تنگ ساز

غزل شمارهٔ 298–ذوق وجدان و نظر خالص شد و خامم هنوز

غزل شمارهٔ 304–گر به دل خلوت نداری از جهانبانی گریز

غزل شمارهٔ 305–سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس

غزل شمارهٔ 306–ناله اصحاب مسجد نیست بی فریادرس

غزل شمارهٔ 313–از نیاز و طاعتم مقصود دیدارست و بس

غزل شمارهٔ 314–ما به دل شادیم از باغ و بهار ما مپرس

غزل شمارهٔ 317–ای که نامه می‌نویسی سوی من فرمان نویس

غزل شمارهٔ 336–آن که غایب از نظر گردید درمی‌یابمش

غزل شمارهٔ 340–شرمسارم از دل بی صبر و بی آرام خویش

غزل شمارهٔ 345–بزم می‌سازیم سامان گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 351–طاعت پیر مغان کن وز همه بیگانه باش

غزل شمارهٔ 352–لطف می خون در رگ افسرده می‌آرد به جوش

غزل شمارهٔ 11شرم می‌آید ز قاصد طفل محبوب مرا

غزل شمارهٔ 16طاعت ما نیست غیر از ورزش پندار ما

غزل شمارهٔ 17بر فلک تابد مسیحا رشته زنار ما

غزل شمارهٔ 21دیدمش در دل نهفتم آه بی‌تأثیر را

غزل شمارهٔ 46تا به کی بر خرقه بندم جسم غم فرسوده را

غزل شمارهٔ 48از پی آشوب ما، در زلف دارد شانه را

غزل شمارهٔ 70ناله ما نغمه اهل نوا را گرم ساخت

غزل شمارهٔ 71آن دهد در گریه پند ما که با ما دشمن است

غزل شمارهٔ 72گر شرر گر شعله هرجا گشت پیدا آتش است

غزل شمارهٔ 77بی تو دوشم در درازی از شب یلدا گذشت

غزل شمارهٔ 81آنچه رحم از دل برد تأثیر فریاد منست

غزل شمارهٔ 85لخت دل بر جیب و جیبم بر کنار افتاده است

غزل شمارهٔ 87هر که را معنی نمی خیزد ز دل گفتار نیست

غزل شمارهٔ 91جز محبت، هرچه بردم سود در محشر نداشت

غزل شمارهٔ 93خواهم این بستان پرغم را به شوری درشکست

غزل شمارهٔ 96هیچ راز از دیده صاحب تمیزان دور نیست

غزل شمارهٔ 110گه تجلی مانع است و گاه هجران حایل است

غزل شمارهٔ 117گر کند گیتی وفایی با وفاداران خوش است

غزل شمارهٔ 122داغ دل در عشق افسردن نمی‌داند که چیست

غزل شمارهٔ 126باز دل جایی گل دیوانگی بو کرده است

غزل شمارهٔ 128داند اخلاص مرا وز حال من آگاه نیست

غزل شمارهٔ 151بر قفا چشمت نمی افتد چو این در واشود

غزل شمارهٔ 153می‌روم جایی که غم آنجا ز دل‌ها می‌رود

غزل شمارهٔ 157در به روی عیش تا بستیم دیگر وانشد

غزل شمارهٔ 177باز نرگس را گلستان صاحب افسر کند

غزل شمارهٔ 192روز از آن آید که با صد خواریم بر در کشد

غزل شمارهٔ 193پایمالم فتنه‌ای را هر که در شور آورد

غزل شمارهٔ 203بی تو بر بال و پر مرغان گلستان تنگ بود

غزل شمارهٔ 209این که دل نامند چون حرزم حمایل کرده‌اند

غزل شمارهٔ 214دل نمی‌دانم کجا، زین آستانم می‌کشد

غزل شمارهٔ 217باده خاص محبت کی به نامحرم رسد

غزل شمارهٔ 225خونم ار بر خاک ریزی نقض پیمان کی شود

غزل شمارهٔ 235ناوک غم جان شکافد سینه گر جوشن شود

غزل شمارهٔ 258حسن چندی سر به دل شوخی و خودرایی دهد

غزل شمارهٔ 277چشم زخم خلق را با حسن روزافزون چه کار

غزل شمارهٔ 281هردم از زلف تو دارم کافرستانی دگر

غزل شمارهٔ 283درد دل را می کنم با صبر پیوندی دگر

غزل شمارهٔ 297سر برآور بر کله داران قباها تنگ ساز

غزل شمارهٔ 298ذوق وجدان و نظر خالص شد و خامم هنوز

غزل شمارهٔ 304گر به دل خلوت نداری از جهانبانی گریز

غزل شمارهٔ 305سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس

غزل شمارهٔ 306ناله اصحاب مسجد نیست بی فریادرس

غزل شمارهٔ 313از نیاز و طاعتم مقصود دیدارست و بس

غزل شمارهٔ 314ما به دل شادیم از باغ و بهار ما مپرس

غزل شمارهٔ 317ای که نامه می‌نویسی سوی من فرمان نویس

غزل شمارهٔ 336آن که غایب از نظر گردید درمی‌یابمش

غزل شمارهٔ 340شرمسارم از دل بی صبر و بی آرام خویش

غزل شمارهٔ 345بزم می‌سازیم سامان گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 351طاعت پیر مغان کن وز همه بیگانه باش

غزل شمارهٔ 352لطف می خون در رگ افسرده می‌آرد به جوش