باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1101تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است

غزل شمارهٔ 1102ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است

غزل شمارهٔ 1103باز از معموره دلها فغان برخاسته است

غزل شمارهٔ 1104زلف گرد عارض او رشته گلدسته است

غزل شمارهٔ 1105جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1106تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است

غزل شمارهٔ 1107هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است

غزل شمارهٔ 1108یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است

غزل شمارهٔ 1109از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است

غزل شمارهٔ 1110هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است

غزل شمارهٔ 1111سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1112دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1113چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟

غزل شمارهٔ 1114هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است

غزل شمارهٔ 1115چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است

غزل شمارهٔ 1116عالمی را از عمارت پای در گل رفته است

غزل شمارهٔ 1117نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است

غزل شمارهٔ 1118بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است

غزل شمارهٔ 1119لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده است

غزل شمارهٔ 1120در بهاران بزم عیش میکشان آماده است

غزل شمارهٔ 1121خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است

غزل شمارهٔ 1122تا ز روی آتشین او نقاب افتاده است

غزل شمارهٔ 1123سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است

غزل شمارهٔ 1124سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است

غزل شمارهٔ 1125تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است

غزل شمارهٔ 1126ساقی ما از می گلگون به دور افتاده است

غزل شمارهٔ 1127دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است

غزل شمارهٔ 1128داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده است

غزل شمارهٔ 1129تاب در ناف غزالان ختن افتاده است

غزل شمارهٔ 1130دست ما در بند چین آستین افتاده است

غزل شمارهٔ 1131روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده است

غزل شمارهٔ 1132هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ست

غزل شمارهٔ 1133از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است

غزل شمارهٔ 1134نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده است

غزل شمارهٔ 1135آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است

غزل شمارهٔ 1136داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده است

غزل شمارهٔ 1137سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده است

غزل شمارهٔ 1138خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده است

غزل شمارهٔ 1139تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟

غزل شمارهٔ 1140نه همین سرگشته ما را دور گردون کرده است

غزل شمارهٔ 1141جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده است

غزل شمارهٔ 1142خضر را گر سبز آب زندگانی کرده است

غزل شمارهٔ 1143کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده است

غزل شمارهٔ 1144کاو کاو منکران می آرد از چشمش برون

غزل شمارهٔ 1145بوسه از لعلت قدح در چشمه کوثر زده است

غزل شمارهٔ 1146از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده است

غزل شمارهٔ 1147از خط شبرنگ حسن یار صد چندان شده است

غزل شمارهٔ 1148بر من از پیری سرای عاریت زندان شده است

غزل شمارهٔ 1149شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده است

غزل شمارهٔ 1150از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده است