باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1051جان غافل را سفر در چار دیوار تن است

غزل شمارهٔ 1052هستی دنیای فانی انتظار مردن است

غزل شمارهٔ 1053حاصل شمشیر برق از کشت ما خون خوردن است

غزل شمارهٔ 1054در تعلق کوه آهن در شمار سوزن است

غزل شمارهٔ 1055اتفاق دوستان با هم دعای جوشن است

غزل شمارهٔ 1056مجلس امشب از فروغ لاله رویان روشن است

غزل شمارهٔ 1057از عزیزان دیده پوشیده من روشن است

غزل شمارهٔ 1058تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن است

غزل شمارهٔ 1059مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است

غزل شمارهٔ 1060در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن است

غزل شمارهٔ 1061وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن است

غزل شمارهٔ 1062حق‌پرستی، قطره را در کار دریا کردن است

غزل شمارهٔ 1063بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن است

غزل شمارهٔ 1064جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است

غزل شمارهٔ 1065عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن است

غزل شمارهٔ 1066خنده دزدیدن به دل گل در گریبان کردن است

غزل شمارهٔ 1067نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن است

غزل شمارهٔ 1068تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن است

غزل شمارهٔ 1069سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن است

غزل شمارهٔ 1070خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن است

غزل شمارهٔ 1071بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن است

غزل شمارهٔ 1072خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن است

غزل شمارهٔ 1073دیده شبنم گر از روی گلستان روشن است

غزل شمارهٔ 1074چشم من از گریه مستانه من روشن است

غزل شمارهٔ 1075دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من است

غزل شمارهٔ 1076شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من است

غزل شمارهٔ 1077لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من است

غزل شمارهٔ 1078هر چه دارد در خم سربسته گردون از من است

غزل شمارهٔ 1079نوبهار آیینه طبع سخنساز من است

غزل شمارهٔ 1080کاسه سر را خطر از مغز پر جوش من است

غزل شمارهٔ 1081آبروی حسن از مژگان نمناک من است

غزل شمارهٔ 1082کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من است

غزل شمارهٔ 1083خاکساری تا دلیل جان آگاه من است

غزل شمارهٔ 1084عالم مکار با ارباب عقبی دشمن است

غزل شمارهٔ 1085با حجاب جسم خاکی جان روشن دشمن است

غزل شمارهٔ 1086مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن است

غزل شمارهٔ 1087هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست

غزل شمارهٔ 1088نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوست

غزل شمارهٔ 1089آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست

غزل شمارهٔ 1090آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست

غزل شمارهٔ 1091دیده هر کس که حیران است در دنبال اوست

غزل شمارهٔ 1092افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست

غزل شمارهٔ 1093نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوست

غزل شمارهٔ 1094خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست

غزل شمارهٔ 1095آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوست

غزل شمارهٔ 1096چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوست

غزل شمارهٔ 1097زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست

غزل شمارهٔ 1098آتش افروز شکر شیرینی پیغام توست

غزل شمارهٔ 1099گریه مستانه من از خمار چشم توست

غزل شمارهٔ 1100کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست