باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6803ای که از بی‌بصران راه خدا می‌طلبی

غزل شمارهٔ 6804نی خود را بشکن گر شکری می طلبی

غزل شمارهٔ 6805می گزد راحتم ای خار مغیلان مددی

غزل شمارهٔ 6806چه ثمر می‌دهد آن دل که نه آبش کردی؟

غزل شمارهٔ 6807نیست چون صبح ترا جز نفس معدودی

غزل شمارهٔ 6808عیب صاحب هنران چند به بازار آری؟

غزل شمارهٔ 6809اگر از موج خطر چشم به ساحل داری

غزل شمارهٔ 6810پرده بردار ز رخسار که دیدن داری

غزل شمارهٔ 6811رخصت بوسه اگر از لب جامی داری

غزل شمارهٔ 6812هر کس از اهل نظر را به بیانی داری

غزل شمارهٔ 6813کوش تا دل به تماشای جهان نگذاری

غزل شمارهٔ 6814بیخبر شو ز جهان گر خبری می گیری

غزل شمارهٔ 6815تا کی از خواب گران پرده دولت سازی؟

غزل شمارهٔ 6816چه بر این آتش هستی چو دخان می لرزی؟

غزل شمارهٔ 6817نیست پروای بهارم، من و کنج قفسی

غزل شمارهٔ 6818بوسه از کنج لب یار نخورده است کسی

غزل شمارهٔ 6819در سر مرده دلان شور ندیده است کسی

غزل شمارهٔ 6820غوطه در خاک زند دل ز گریبان کسی

غزل شمارهٔ 6821خارخاری به دل افتاده ز مژگان کسی

غزل شمارهٔ 6822آنچه من یافتم از چهره زیبای کسی

غزل شمارهٔ 6823نه چنان دانه دل سوخت ز سودای کسی

غزل شمارهٔ 6824چند در فکر سرا و غم منزل باشی؟

غزل شمارهٔ 6825سینه باغی است که گلشن شود از خاموشی

غزل شمارهٔ 6826سوختی در عرق شرم و حیا ای ساقی

غزل شمارهٔ 6827قطره را بحر نماید سفر یکرنگی

غزل شمارهٔ 6828می وصل تو به کم حوصله ها ارزانی

غزل شمارهٔ 6829دل نبندند عزیزان جهان در وطنی

غزل شمارهٔ 6830چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی؟

غزل شمارهٔ 6831تا کی اندیشه این عالم پرشور کنی؟

غزل شمارهٔ 6832از سر صدق اگر سینه خود چاک کنی

غزل شمارهٔ 6833دل چون شیشه خود گر تهی از باده کنی

غزل شمارهٔ 6834تا تو چون شانه دل چاک مهیا نکنی

غزل شمارهٔ 6835از خودی چشم بپوشان اگر اهل دینی

غزل شمارهٔ 6836چند چون چشم هوسناک به هر سو بینی؟

غزل شمارهٔ 6837چه به هر سوی چو کوران به عصا می بینی؟

غزل شمارهٔ 6838خاک شو خاک ازان پیش که بر باد روی

غزل شمارهٔ 6839به خبر چند تسلی ز رخ یار شوی؟

غزل شمارهٔ 6840غنچه را راه در آن چاک گریبان ندهی

غزل شمارهٔ 6841بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟

غزل شمارهٔ 6842رخ برافروخته دیگر به نظر می‌آیی

غزل شمارهٔ 6843عیش فرش است در آن محفل روح افزایی

غزل شمارهٔ 6844باش در ذکر خدا دایم اگر جویایی

غزل شمارهٔ 6845بهار گشت ز خود عارفانه بیرون آی

غزل شمارهٔ 6846مباش معجب و خودبین که در بلا افتی

غزل شمارهٔ 6847تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتی

غزل شمارهٔ 6848ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردی

غزل شمارهٔ 6849اگر مقید کسب هوا نمی گردی

غزل شمارهٔ 6850دل مرا به نگاهی ز من برآوردی

غزل شمارهٔ 6851هزار عقد محبت به این و آن بندی

غزل شمارهٔ 6852اگر سرای جهان در خور سزا بودی