باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 101چو چشم مست تو آغاز کبر و ناز کند

غزل شمارهٔ 102باز دلم عیش و طرب می‌کند

غزل شمارهٔ 103هر که او دعوی مستی می‌کند

غزل شمارهٔ 104به خرابات شدم دوش مرا بار نبود

غزل شمارهٔ 105هرکه در بند زلف یار بود

غزل شمارهٔ 106تا کی از ما یار ما پنهان بود؟

غزل شمارهٔ 107ای خوشا دل کاندر او از عشق تو جانی بود

غزل شمارهٔ 108وه! که کارم ز دست می‌برود

غزل شمارهٔ 109اندرین ره هر که او یکتا شود

غزل شمارهٔ 110نگارینی که با ما می‌نپاید

غزل شمارهٔ 111مرا، گرچه ز غم جان می‌برآید

غزل شمارهٔ 112زان پیش که دل ز جان برآید

غزل شمارهٔ 113آخر این تیره شب هجر به پایان آید

غزل شمارهٔ 114صبا وقت سحر گویی ز کوی یار می‌آید

غزل شمارهٔ 115صبا وقت سحر، گویی، ز کوی یار می‌آید

غزل شمارهٔ 116گهی درد تو درمان می‌نماید

غزل شمارهٔ 117مرا درد تو درمان می‌نماید

غزل شمارهٔ 118ای باد صبا، به کوی آن یار

غزل شمارهٔ 119دل در گره زلف تو بستیم دگر بار

غزل شمارهٔ 120دل در گره زلف تو بستیم دگربار

غزل شمارهٔ 121رخ سوی خرابات نهادیم دگربار

غزل شمارهٔ 122نظر ز حال من ناتوان دریغ مدار

غزل شمارهٔ 123غلام روی توام، ای غلام، باده بیار

غزل شمارهٔ 124مرا از هر چه می‌بینم رخ دلدار اولی‌تر

غزل شمارهٔ 125نیم چون یک نفس بی غم دلم خون خوار اولی‌تر

غزل شمارهٔ 126سر به سر از لطف جانی ای پسر

غزل شمارهٔ 127آب حیوان است، آن لب، یا شکر؟

غزل شمارهٔ 128ای امید جان، عنایت از عراقی وامگیر

غزل شمارهٔ 129بر درت افتاده‌ام خوار و حقیر

غزل شمارهٔ 130به دست غم گرفتارم، بیا ای یار، دستم گیر

غزل شمارهٔ 131بی‌دلی را بی سبب آزرده گیر

غزل شمارهٔ 132ای مطرب درد، پرده بنواز

غزل شمارهٔ 133چون تو کردی حدیث عشق آغاز

غزل شمارهٔ 134از غم عشقت جگر خون است باز

غزل شمارهٔ 135کار ما، بنگر، که خام افتاد باز

غزل شمارهٔ 136بی‌جمال تو، ای جهان افروز

غزل شمارهٔ 137ساقی، ز شکر خنده شراب طرب انگیز

غزل شمارهٔ 138در بزم قلندران قلاش

غزل شمارهٔ 139تماشا می‌کند هر دم دلم در باغ رخسارش

غزل شمارهٔ 140بکشم به ناز روزی سر زلف مشک رنگش

غزل شمارهٔ 141نرسد به هر زبانی سخن دهان تنگش

غزل شمارهٔ 142صلای عشق، که ساقی ز لعل خندانش

غزل شمارهٔ 143کردم گذری به میکده دوش

غزل شمارهٔ 144باز غم بگرفت دامانم، دریغ

غزل شمارهٔ 145حبذا عشق و حبذا عشاق

غزل شمارهٔ 146بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک

غزل شمارهٔ 147بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک

غزل شمارهٔ 148دلی، که آتش عشق تواش بسوزد پاک

غزل شمارهٔ 149گر آفتاب رخت سایه افکند بر خاک

غزل شمارهٔ 150تنگ آمدم از وجود خود، تنگ