باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1هر سحر صد ناله و زاری کنم پیش صبا

غزل شمارهٔ 2ای مرا یک بارگی از خویشتن کرده جدا

غزل شمارهٔ 3این حادثه بین که زاد ما را

غزل شمارهٔ 4کشیدم رنج بسیاری دریغا

غزل شمارهٔ 5ندیدم در جهان کامی دریغا

غزل شمارهٔ 6سر به سر از لطف جانی ساقیا

غزل شمارهٔ 7ای ز فروغ رخت تافته صد آفتاب

غزل شمارهٔ 8مست خراب یابد هر لحظه در خرابات

غزل شمارهٔ 9دیدی چو من خرابی افتاده در خرابات

غزل شمارهٔ 10به یک گره که دو چشمت بر ابروان انداخت

غزل شمارهٔ 11چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداخت

غزل شمارهٔ 12عراقی بار دیگر توبه بشکست

غزل شمارهٔ 13ساقی قدحی شراب در دست

غزل شمارهٔ 14از پرده برون آمد، ساقی، قدحی در دست

غزل شمارهٔ 15دو اسبه پیک نظر می‌دوانم از چپ و راست

غزل شمارهٔ 16شوری ز شرابخانه برخاست

غزل شمارهٔ 17از میکده تا چه شور برخاست؟

غزل شمارهٔ 18باز مرا در غمت واقعه جانی است

غزل شمارهٔ 19ز خواب، نرگس مست تو سر گران برخاست

غزل شمارهٔ 20ناگه از میکده فغان برخاست

غزل شمارهٔ 21مهر مهر دلبری بر جان ماست

غزل شمارهٔ 22چنین که حال من زار در خرابات است

غزل شمارهٔ 23ندیده‌ام رخ خوب تو، روزکی چند است

غزل شمارهٔ 24جانا، نظری، که دل فگار است

غزل شمارهٔ 25دل، چو در دام عشق منظور است

غزل شمارهٔ 26ساز طرب عشق که داند که چه ساز است؟

غزل شمارهٔ 27در کوی خرابات، کسی را که نیاز است

غزل شمارهٔ 28طرهٔ یار پریشان چه خوش است

غزل شمارهٔ 29در سرم عشق تو سودایی خوش است

غزل شمارهٔ 30رخ نگار مرا هر زمان دگر رنگ است

غزل شمارهٔ 31شاد کن جان من، که غمگین است

غزل شمارهٔ 32مشو، مشو، ز من خسته‌دل جدا ای دوست

غزل شمارهٔ 33کی ببینم چهرهٔ زیبای دوست؟

غزل شمارهٔ 34یک لحظه دیدن رخ جانانم آرزوست

غزل شمارهٔ 35جز دیدن روی تو مرا رای دگر نیست

غزل شمارهٔ 36هر دلی کو به عشق مایل نیست

غزل شمارهٔ 37ساقی، ار جام می، دمادم نیست

غزل شمارهٔ 38عشق سیمرغ است، کو را دام نیست

غزل شمارهٔ 39دل، که دائم عشق می‌ورزید، رفت

غزل شمارهٔ 40آه، به یک‌بارگی یار کم ما گرفت!

غزل شمارهٔ 41باز هجر یار دامانم گرفت

غزل شمارهٔ 42مرا گر یار بنوازد، زهی دولت زهی دولت

غزل شمارهٔ 43کی از تو جان غمگینی شود شاد؟

غزل شمارهٔ 44هر که را جام می به دست افتاد

غزل شمارهٔ 45باز دل از در تو دور افتاد

غزل شمارهٔ 46عشق شوری در نهاد ما نهاد

غزل شمارهٔ 47عشق شوقی در نهاد ما نهاد

غزل شمارهٔ 48بر من، ای دل، بند جان نتوان نهاد

غزل شمارهٔ 49بی‌رخت جان در میان نتوان نهاد

غزل شمارهٔ 50هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد