غزل شمارهٔ 12

چو با ما یار ما امروز جفتست

بگویم آنچ هرگز کس نگفته‌ست

نشاید گفتن آن‌کس را دلی هست

که ندهد بر چنین صورت دل از دست

مرا گویند با دشمن برآویز

گرت چالاکی و مردانگی هست

پسر گفتش اگر جاهم حرامست

بگو تا جامِ جم باری کدامست

وشاقی اعجمی با دشنه در دست

به خون آلوده دست و زلف چون شست

خراباتی است پر رندان سرمست

ز سر مستی همه نه نیست و نه هست

ز خاک نرگسستان غنچه ئی رست

که خواب از چشم او شبنم فرو شست