غزل شمارهٔ 352

نشاید گفتن آن‌کس را دلی هست

که ندهد بر چنین صورت دل از دست

مرا گویند با دشمن برآویز

گرت چالاکی و مردانگی هست

عراقی بار دیگر توبه بشکست

ز جام عشق شد شیدا و سرمست

پسر گفتش اگر جاهم حرامست

بگو تا جامِ جم باری کدامست

وشاقی اعجمی با دشنه در دست

به خون آلوده دست و زلف چون شست

خراباتی است پر رندان سرمست

ز سر مستی همه نه نیست و نه هست

ز خاک نرگسستان غنچه ئی رست

که خواب از چشم او شبنم فرو شست