غزل شمارهٔ 45
Toggle stanza 1باز دل از در تو دور افتاد
11
باز دل از در تو دور افتاد
در کف صد بلا صبور افتاد
22
نیک نزدیک بود بر در تو
تا چه بد کرد کز تو دور افتاد
33
یا حسد برد دشمن بد دل
یا مرا دوستی غیور افتاد
44
ماتم خویشتن همی دارد
چون مصیبت زده، ز سور افتاد
55
چون ز خاک در تو سرمه نیافت
دیدهام بیضیا و نور افتاد
66
جان که یک ذره انده تو بیافت
در طربخانهٔ سرور افتاد
77
از بهشت رخ تو بیخبر است
تن که در آرزوی حور افتاد
88
چون عراقی نیافت راه به تو
گمرهی گشت و در غرور افتاد