باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 251برقع از خورشید رویش دور شد

غزل شمارهٔ 252بار دگر پیر ما مفلس و قلاش شد

غزل شمارهٔ 253بیچاره دلم در سر آن زلف به خم شد

غزل شمارهٔ 254چون عشق تو داعی عدم شد

غزل شمارهٔ 255گر در صف دین داران دین دار نخواهم شد

غزل شمارهٔ 256هر که در بادیهٔ عشق تو سرگردان شد

غزل شمارهٔ 257هر که در راه حقیقت از حقیقت بی‌نشان شد

غزل شمارهٔ 258جهان از باد نوروزی جوان شد

غزل شمارهٔ 259در راه عشق هر دل کو خصم خویشتن شد

غزل شمارهٔ 260تا نور او دیدم دو کون از چشم من افتاده شد

غزل شمارهٔ 261پیر ما از صومعه بگریخت در میخانه شد

غزل شمارهٔ 262تا دل لایعقلم دیوانه شد

غزل شمارهٔ 263کسی کز حقیقت خبردار باشد

غزل شمارهٔ 264چه دانستم که این دریای بی‌پایان چنین باشد؟

غزل شمارهٔ 265حدیث فقر را محرم نباشد

غزل شمارهٔ 266عشقت ایمان و جان به ما بخشد

غزل شمارهٔ 267هر زمانم عشق ماهی در کشاکش می‌کشد

غزل شمارهٔ 268هر زمان عشق تو در کارم کشد

غزل شمارهٔ 269قوت بار عشق تو مرکب جان نمی‌کشد

غزل شمارهٔ 270نور روی تو را نظر نکشد

غزل شمارهٔ 271نه دل چو غمت آمد از خویشتن اندیشد

غزل شمارهٔ 272در قعر جان مستم دردی پدید آمد

غزل شمارهٔ 273در عشق به سر نخواهم آمد

غزل شمارهٔ 274کارم از عشق تو به جان آمد

غزل شمارهٔ 275ره عشاق بی ما و من آمد

غزل شمارهٔ 276لعل تو به جان فزایی آمد

غزل شمارهٔ 277دی پیر من از کوی خرابات برآمد

غزل شمارهٔ 278نقد قدم از مخزن اسرار برآمد

غزل شمارهٔ 279عشق تو ز سقسین و ز بلغار برآمد

غزل شمارهٔ 280سرمست به بوستان برآمد

غزل شمارهٔ 281چو ترک سیم برم صبحدم ز خواب درآمد

غزل شمارهٔ 282نگارم دوش شوریده درآمد

غزل شمارهٔ 283مستغرقی که از خود هرگز به سر نیامد

غزل شمارهٔ 284دلا دیدی که جانانم نیامد

غزل شمارهٔ 285عاشقان زنده‌دل به نام تو اند

غزل شمارهٔ 286آنها که در هوای تو جان‌ها بداده‌اند

غزل شمارهٔ 287آنها که پای در ره تقوی نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 288عاشقان از خویشتن بیگانه‌اند

غزل شمارهٔ 289پیش رفتن را چو پیشان بسته‌اند

غزل شمارهٔ 290ز لعلت زکاتی شکر می‌ستاند

غزل شمارهٔ 291نه قدر وصال تو هر مختصری داند

غزل شمارهٔ 292دلی کز عشق تو جان برفشاند

غزل شمارهٔ 293روی تو کافتاب را ماند

غزل شمارهٔ 294عقل در عشق تو سرگردان بماند

غزل شمارهٔ 295دلم بی عشق تو یک دم نماند

غزل شمارهٔ 296گرد ره تو کعبه و خمار نماند

غزل شمارهٔ 297آن را که غمت به خویش خواند

غزل شمارهٔ 298چون تتق از روی آن شمع جهان برداشتند

غزل شمارهٔ 299چون سیمبران روی به گلزار نهادند

غزل شمارهٔ 300عاشقانی کز نسیم دوست جان می‌پرورند