باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 201تا دوست بر دلم در عالم فراز کرد

غزل شمارهٔ 202عشق تو مست جاودانم کرد

غزل شمارهٔ 203دست با تو در کمر خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 204پشت بر روی جهان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 205ترسا بچه‌ای ناگه قصد دل و جانم کرد

غزل شمارهٔ 206زلف تو مرا بند دل و غارت جان کرد

غزل شمارهٔ 207هر که را عشق تو سرگردان کرد

غزل شمارهٔ 208عزم خرابات بی‌فنا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 209روی در زیر زلف پنهان کرد

غزل شمارهٔ 210بی لعل لبت وصف شکر می‌نتوان کرد

غزل شمارهٔ 211چون باد صبا سوی چمن تاختن آورد

غزل شمارهٔ 212خطت خورشید را در دامن آورد

غزل شمارهٔ 213زین دم عیسی که هر ساعت سحر می‌آورد

غزل شمارهٔ 214چو طوطی ، خطِّ او ، پَر سَر بر آورد

غزل شمارهٔ 215لوح چو سیمت خطی چو قیر بر آورد

غزل شمارهٔ 216چو جان و دل ز می عشق دوش جوش بر آورد

غزل شمارهٔ 217دل دست به کافری بر آورد

غزل شمارهٔ 218خطی سبز از زنخدان می بر آورد

غزل شمارهٔ 219زندهٔ عشق تو آب زندگانی کی خورد

غزل شمارهٔ 220درد من هیچ دوا نپذیرد

غزل شمارهٔ 221چون زلف بیقرارش بر رخ قرار گیرد

غزل شمارهٔ 222چو به خنده لب گشایی دو جهان شکر بگیرد

غزل شمارهٔ 223چون پرده ز روی ماه برگیرد

غزل شمارهٔ 224چو قفل لعل بر درج گهر زد

غزل شمارهٔ 225دست در دامن جان خواهم زد

غزل شمارهٔ 226عشق آمد و آتشی به دل در زد

غزل شمارهٔ 227دل به سودای تو جان در بازد

غزل شمارهٔ 228تَرْسا بَچهٔ مَستم گر پرده بَرَانْدازَد،

غزل شمارهٔ 229گر از گره زلفت جانم کمری سازد

غزل شمارهٔ 230گر آه کنم زبان بسوزد

غزل شمارهٔ 231مرا سودای تو جان می بسوزد

غزل شمارهٔ 232اگر ز پیش جمالت نقاب برخیزد

غزل شمارهٔ 233گرچه ز تو هر روزم صد فتنه دگر خیزد

غزل شمارهٔ 234هر روز غم عشقت بر ما حشر انگیزد

غزل شمارهٔ 235دل برای تو ز جان برخیزد

غزل شمارهٔ 236اگر ز زلف توام حلقه‌ای به گوش رسد

غزل شمارهٔ 237بوی زلف یارم آمد ، یارم اینک می‌رسد

غزل شمارهٔ 238هم بلای تو به جان بی قراران می‌رسد

غزل شمارهٔ 239جان در مقام عشق به جانان نمی‌رسد

غزل شمارهٔ 240در صفت عشق تو ، شرح و بیان نی رسد

غزل شمارهٔ 241از سر زلف دلکشت بوی به ما نمی‌رسد

غزل شمارهٔ 242مرد ره عشق تو از دامن تر ترسد

غزل شمارهٔ 243ذوق وصلت به هیچ جان نرسد

غزل شمارهٔ 244شکن زلف چو زنار بتم پیدا شد

غزل شمارهٔ 245ای به خود زنده مرده باید شد

غزل شمارهٔ 246پیر ما وقت سحر بیدار شد

غزل شمارهٔ 247قصهٔ عشق تو چون بسیار شد

غزل شمارهٔ 248یک شرر از عین عشق دوش پدیدار شد

غزل شمارهٔ 249در راه تو هر که راهبر شد

غزل شمارهٔ 250چو خورشید جمالت جلوه‌گر شد