آڈیوز

صداکار عندلیب کی آڈیوز میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار عندلیب کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

853نظمیں853آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 75ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 75

آڈیو

غزل شمارهٔ 76عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 76

آڈیو

غزل شمارهٔ 77پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 77

آڈیو

غزل شمارهٔ 78بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 78

آڈیو

غزل شمارهٔ 79چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 79

آڈیو

غزل شمارهٔ 80نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 80

آڈیو

غزل شمارهٔ 81از صفای دل نباشد حاصلی درویش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 81

آڈیو

غزل شمارهٔ 82صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 82

آڈیو

غزل شمارهٔ 83غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 83

آڈیو

غزل شمارهٔ 84تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 84

آڈیو

غزل شمارهٔ 85من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 85

آڈیو

غزل شمارهٔ 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 86

آڈیو

غزل شمارهٔ 87غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 87

آڈیو

غزل شمارهٔ 88حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 88

آڈیو

غزل شمارهٔ 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 89

آڈیو

غزل شمارهٔ 90روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 90

آڈیو

غزل شمارهٔ 91چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 91

آڈیو

غزل شمارهٔ 94از سیه‌بختی نگردد دیده گریان برق را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 94

آڈیو

غزل شمارهٔ 96بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 96

آڈیو

غزل شمارهٔ 97مرکزِ خاک است گردون آسمانِ عشق را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 97

آڈیو

غزل شمارهٔ 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 98

آڈیو

غزل شمارهٔ 100با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 100

آڈیو

غزل شمارهٔ 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 101

آڈیو

غزل شمارهٔ 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 102

آڈیو

غزل شمارهٔ 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 103

آڈیو

غزل شمارهٔ 104هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 104

آڈیو

غزل شمارهٔ 105از بلندی مانع گردش شود افلاک را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 105

آڈیو

غزل شمارهٔ 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 106

آڈیو

غزل شمارهٔ 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 107

آڈیو

غزل شمارهٔ 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 108

آڈیو

غزل شمارهٔ 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 110

آڈیو

غزل شمارهٔ 111دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 111

آڈیو

غزل شمارهٔ 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 112

آڈیو

غزل شمارهٔ 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 117

آڈیو

غزل شمارهٔ 118غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 118

آڈیو

غزل شمارهٔ 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 119

آڈیو

غزل شمارهٔ 120عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 120

آڈیو

غزل شمارهٔ 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 121

آڈیو

غزل شمارهٔ 123خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 123

آڈیو

غزل شمارهٔ 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 124

آڈیو

غزل شمارهٔ 125شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 125

آڈیو

غزل شمارهٔ 126چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 126

آڈیو

غزل شمارهٔ 128تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 128

آڈیو

غزل شمارهٔ 129دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 129

آڈیو

غزل شمارهٔ 130تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 130

آڈیو

غزل شمارهٔ 131نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 131

آڈیو

غزل شمارهٔ 132برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 132

آڈیو

غزل شمارهٔ 133از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 133

آڈیو

غزل شمارهٔ 134سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 134

آڈیو

غزل شمارهٔ 135عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 135

آڈیو

نظمیں

غزل شمارهٔ 75–ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس را

غزل شمارهٔ 76–عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس را

غزل شمارهٔ 77–پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش را

غزل شمارهٔ 78–بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش را

غزل شمارهٔ 79–چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟

غزل شمارهٔ 80–نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش را

غزل شمارهٔ 81–از صفای دل نباشد حاصلی درویش را

غزل شمارهٔ 82–صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش را

غزل شمارهٔ 83–غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش را

غزل شمارهٔ 84–تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش را

غزل شمارهٔ 85–من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش را

غزل شمارهٔ 86–من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش را

غزل شمارهٔ 87–غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش را

غزل شمارهٔ 88–حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش را

غزل شمارهٔ 89–ساختم از قتل نادِم دلربای خویش را

غزل شمارهٔ 90–روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ را

غزل شمارهٔ 91–چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ را

غزل شمارهٔ 94–از سیه‌بختی نگردد دیده گریان برق را

غزل شمارهٔ 96–بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق را

غزل شمارهٔ 97–مرکزِ خاک است گردون آسمانِ عشق را

غزل شمارهٔ 98–نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق را

غزل شمارهٔ 100–با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق را

غزل شمارهٔ 101–ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

غزل شمارهٔ 102–غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

غزل شمارهٔ 103–نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

غزل شمارهٔ 104–هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

غزل شمارهٔ 105–از بلندی مانع گردش شود افلاک را

غزل شمارهٔ 106–مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

غزل شمارهٔ 107–خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

غزل شمارهٔ 108–نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

غزل شمارهٔ 110–بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

غزل شمارهٔ 111–دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را

غزل شمارهٔ 112–گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را

غزل شمارهٔ 117–نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

غزل شمارهٔ 118–غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

غزل شمارهٔ 119–از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

غزل شمارهٔ 120–عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

غزل شمارهٔ 121–خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

غزل شمارهٔ 123–خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا

غزل شمارهٔ 124–التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا

غزل شمارهٔ 125–شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

غزل شمارهٔ 126–چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 128–تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا

غزل شمارهٔ 129–دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 130–تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 131–نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا

غزل شمارهٔ 132–برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا

غزل شمارهٔ 133–از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا

غزل شمارهٔ 134–سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا

غزل شمارهٔ 135–عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا

نظمیں

غزل شمارهٔ 75–ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس را

غزل شمارهٔ 76–عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس را

غزل شمارهٔ 77–پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش را

غزل شمارهٔ 78–بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش را

غزل شمارهٔ 79–چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟

غزل شمارهٔ 80–نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش را

غزل شمارهٔ 81–از صفای دل نباشد حاصلی درویش را

غزل شمارهٔ 82–صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش را

غزل شمارهٔ 83–غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش را

غزل شمارهٔ 84–تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش را

غزل شمارهٔ 85–من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش را

غزل شمارهٔ 86–من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش را

غزل شمارهٔ 87–غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش را

غزل شمارهٔ 88–حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش را

غزل شمارهٔ 89–ساختم از قتل نادِم دلربای خویش را

غزل شمارهٔ 90–روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ را

غزل شمارهٔ 91–چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ را

غزل شمارهٔ 94–از سیه‌بختی نگردد دیده گریان برق را

غزل شمارهٔ 96–بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق را

غزل شمارهٔ 97–مرکزِ خاک است گردون آسمانِ عشق را

غزل شمارهٔ 98–نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق را

غزل شمارهٔ 100–با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق را

غزل شمارهٔ 101–ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

غزل شمارهٔ 102–غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

غزل شمارهٔ 103–نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

غزل شمارهٔ 104–هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

غزل شمارهٔ 105–از بلندی مانع گردش شود افلاک را

غزل شمارهٔ 106–مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

غزل شمارهٔ 75ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس را

غزل شمارهٔ 76عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس را

غزل شمارهٔ 77پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش را

غزل شمارهٔ 78بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش را

غزل شمارهٔ 79چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟

غزل شمارهٔ 80نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش را

غزل شمارهٔ 81از صفای دل نباشد حاصلی درویش را

غزل شمارهٔ 82صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش را

غزل شمارهٔ 83غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش را

غزل شمارهٔ 84تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش را

غزل شمارهٔ 85من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش را

غزل شمارهٔ 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش را

غزل شمارهٔ 87غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش را

غزل شمارهٔ 88حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش را

غزل شمارهٔ 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش را

غزل شمارهٔ 90روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ را

غزل شمارهٔ 91چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ را

غزل شمارهٔ 94از سیه‌بختی نگردد دیده گریان برق را

غزل شمارهٔ 96بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق را

غزل شمارهٔ 97مرکزِ خاک است گردون آسمانِ عشق را

غزل شمارهٔ 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق را

غزل شمارهٔ 100با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق را

غزل شمارهٔ 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

غزل شمارهٔ 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

غزل شمارهٔ 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

غزل شمارهٔ 104هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

غزل شمارهٔ 105از بلندی مانع گردش شود افلاک را

غزل شمارهٔ 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

غزل شمارهٔ 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

غزل شمارهٔ 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

غزل شمارهٔ 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

غزل شمارهٔ 111دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را

غزل شمارهٔ 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را

غزل شمارهٔ 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

غزل شمارهٔ 118غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

غزل شمارهٔ 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

غزل شمارهٔ 120عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

غزل شمارهٔ 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

غزل شمارهٔ 123خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا

غزل شمارهٔ 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا

غزل شمارهٔ 125شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

غزل شمارهٔ 126چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 128تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا

غزل شمارهٔ 129دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 130تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 131نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا

غزل شمارهٔ 132برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا

غزل شمارهٔ 133از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا

غزل شمارهٔ 134سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا

غزل شمارهٔ 135عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا

غزل شمارهٔ 75ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس را

غزل شمارهٔ 76عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس را

غزل شمارهٔ 77پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش را

غزل شمارهٔ 78بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش را

غزل شمارهٔ 79چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟

غزل شمارهٔ 80نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش را

غزل شمارهٔ 81از صفای دل نباشد حاصلی درویش را

غزل شمارهٔ 82صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش را

غزل شمارهٔ 83غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش را

غزل شمارهٔ 84تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش را

غزل شمارهٔ 85من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش را

غزل شمارهٔ 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش را

غزل شمارهٔ 87غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش را

غزل شمارهٔ 88حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش را

غزل شمارهٔ 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش را

غزل شمارهٔ 90روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ را

غزل شمارهٔ 91چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ را

غزل شمارهٔ 94از سیه‌بختی نگردد دیده گریان برق را

غزل شمارهٔ 96بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق را

غزل شمارهٔ 97مرکزِ خاک است گردون آسمانِ عشق را

غزل شمارهٔ 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق را

غزل شمارهٔ 100با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق را

غزل شمارهٔ 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

غزل شمارهٔ 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

غزل شمارهٔ 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

غزل شمارهٔ 104هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

غزل شمارهٔ 105از بلندی مانع گردش شود افلاک را

غزل شمارهٔ 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

غزل شمارهٔ 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

غزل شمارهٔ 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را