صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 100غزل شمارهٔ 100شاعر: صائبوزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیہ: انمخلقراصنف: غزلصداکار: عندلیبآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںبا زمینگیری به منزل میرسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق را2نقل کریںسینهٔ بی کینهای دارم که چون زنبورِ شهدمیشود شیرین دهان از کسرِ شأنم خلق را3نقل کریںمیکنند از من تهی پهلو چو تیغِ آبدارگرچه از طبعِ روان، آبِ روانم خلق را4نقل کریںاین گرانجانان سزاوارِ سبکباری نیندورنه از یک ناله از خود میرهانم خلق را5نقل کریںنیست از یوسف بجز حسرت نصیبِ مفلساناز بهای خویش بر خاطر گرانم خلق را6نقل کریںچون شرابِ تلخ، صائب نیست بیکیفیتیحرفِ تلخی کز نصیحت میچشانم خلق را◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمنیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 99اگلی نظمریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 101آڈیوصداکار منتخب کریںعندلیبآڈیو چلائیں0:000:00ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمنیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 99
اگلی نظمریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 101
