صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 99غزل شمارهٔ 99شاعر: صائبوزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیہ: تخلقراہم وزن و قافیہ نظمیں: 1صنف: غزلصداکار: پری ساتکنی عندلیبآڈیوپری ساتکنی عندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوپری ساتکنی عندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںنیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق را2نقل کریںکلکِ گوهربارِ من دادِ سخاوت میدهدباشگو در آستین دستِ سخاوت خلق را3نقل کریںمیکند ایجاد، گفتارِ بلند اقبال منگر نباشد رحم و انصاف و مروت خلق را4نقل کریںگر حریفِ چرخِ کم فرصت نگردم، میکنممهربان از راهِ گفت و گو به فرصت خلق را5نقل کریںچون زمین هر چند زیرِ دست و پا افتادهامآسمانم از بلندیهای فطرت خلق را6نقل کریںسوختم چون شمع تا روشن شد از من عالمیسرمهٔ من کرد از اهلِ بصیرت خلق را7نقل کریںهزل و هجو و پوچ نتوان یافت در دیوانِ منمیرساند فالِ نیکِ من به دولت خلق را8نقل کریںچون هما با هر که پیوستم سعادتمند شدسایهٔ من کرد از اهلِ سعادت خلق را9نقل کریںعشق را آتش فروزم، حسن را روشنگرممینمایم گرم در مهر و محبت خلق را10نقل کریںمستی آرد بادههای تلخ و کلکِ من کندهوشیار از بادهٔ تلخِ نصیحت خلق را11نقل کریںحرفِ حق از دشمنانِ خود نمیدارم دریغمیکنم واقف ز اسرارِ حقیقت خلق را12نقل کریںهمچو صیقل صائب از دیوانِ من هر مصرعیپاک سازد سینه از زنگِ قساوت خلق را◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمنیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 98اگلی نظمبا زمینگیری به منزل میرسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 100زمینہم وزن و قافیہ نظمیںهیچ راحت مینبینم در سرود و رود توجز که از فریاد و زخمهات خلق را کاتوره خاسترودکی»ابیات پراکنده»شمارهٔ 26آڈیوصداکار منتخب کریںپری ساتکنی عندلیبآڈیو چلائیں0:000:00ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمنیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 98
اگلی نظمبا زمینگیری به منزل میرسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 100
هیچ راحت مینبینم در سرود و رود توجز که از فریاد و زخمهات خلق را کاتوره خاسترودکی»ابیات پراکنده»شمارهٔ 26
