صفحۂ اولشعرازمرہ جاتلغاتمزید مطالعہہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولشعراتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

اوزاناصنافصداکارانمترجمینزندہ رود اور گنجور

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. صائب
  2. »دیوان اشعار
  3. »غزلیات
  4. »غزل شمارهٔ 85

غزل شمارهٔ 85

شاعر: صائب

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قافیہ: الخویشرا

صنف: غزل

صداکار: عندلیب
Toggle stanza 1
11
من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش را
چون کنی پنهان ز چشمِ خلق حالِ خویش را؟
22
وارثان را کرد مستغنی ز احسانِ اجل
هر که پیش از مرگ قسمت کرد مالِ خویش را
33
چون صدف، گوهر اگر ریزند در دامن مرا،
برنیارم ز آستین دستِ سؤالِ خویش را
44
در میانِ جمع تا چون شمع باشی سرفرازز
سبزدار از آبِ چشمِ خود نهالِ خویش را
55
می‌گدازندت به چشمِ شور، این نادیدگان
من گرفتم بَدر گرداندی هِلالِ خویش را
66
می‌شود افزون غبارِ کلفتم چون آسیا
می‌زنم بر یکدگر چندان که بالِ خویش را
77
رحم کن ای گوهرِ سیراب بر لب‌تشنگان
چند داری در گره آبِ زلالِ خویش را؟
88
وقتِ رفتن نیست در دنبال، چشمِ حسرتش
هر که پیش از خود فرستاده است مالِ خویش را
99
پردهٔ حیرت جهان را چشم‌بندی کرده‌است
از که می‌داری نهان یارب جمالِ خویش را؟
1010
نه ز دلسوزی است خوبان گر به دل رحمی کنند
تازه دارد بهرِ خود ریحان سفالِ خویش را
1111
هر که گردیده است صائب، زخمیِ عین الکمال
می‌کند پوشیده از مردم کمالِ خویش را
◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش را

زنده می‌دارم به خونِ دل چراغِ خویش را

صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 84

اگلی نظم

من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش را

چون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را

صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 86

◆

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00
◆

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

0:000:00