آڈیوز

صداکار عندلیب کی آڈیوز میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار عندلیب کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

853نظمیں853آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 136

آڈیو

غزل شمارهٔ 137تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 137

آڈیو

غزل شمارهٔ 140بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 140

آڈیو

غزل شمارهٔ 141پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 141

آڈیو

غزل شمارهٔ 142داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 142

آڈیو

غزل شمارهٔ 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 143

آڈیو

غزل شمارهٔ 145صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 145

آڈیو

غزل شمارهٔ 146شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 146

آڈیو

غزل شمارهٔ 147زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 147

آڈیو

غزل شمارهٔ 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 148

آڈیو

غزل شمارهٔ 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 149

آڈیو

غزل شمارهٔ 150شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 150

آڈیو

غزل شمارهٔ 151می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 151

آڈیو

غزل شمارهٔ 152داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 152

آڈیو

غزل شمارهٔ 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 153

آڈیو

غزل شمارهٔ 154بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 154

آڈیو

غزل شمارهٔ 157شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 157

آڈیو

غزل شمارهٔ 158از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 158

آڈیو

غزل شمارهٔ 159می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 159

آڈیو

غزل شمارهٔ 160کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 160

آڈیو

غزل شمارهٔ 162چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 162

آڈیو

غزل شمارهٔ 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 163

آڈیو

غزل شمارهٔ 164چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 164

آڈیو

غزل شمارهٔ 165برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 165

آڈیو

غزل شمارهٔ 166پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 166

آڈیو

غزل شمارهٔ 167می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 167

آڈیو

غزل شمارهٔ 168نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 168

آڈیو

غزل شمارهٔ 169مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 169

آڈیو

غزل شمارهٔ 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 170

آڈیو

غزل شمارهٔ 171یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 171

آڈیو

غزل شمارهٔ 173در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 173

آڈیو

غزل شمارهٔ 174کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 174

آڈیو

غزل شمارهٔ 175نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 175

آڈیو

غزل شمارهٔ 176خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 176

آڈیو

غزل شمارهٔ 177شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 177

آڈیو

غزل شمارهٔ 178چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 178

آڈیو

غزل شمارهٔ 181باعثِ آزار شد ترکِ دل‌آزاری مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 181

آڈیو

غزل شمارهٔ 301ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرها

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 301

آڈیو

غزل شمارهٔ 302ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازها

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 302

آڈیو

غزل شمارهٔ 303ای ره خوابیده را از نقش پایت بال‌ها

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 303

آڈیو

غزل شمارهٔ 304تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام‌ها

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 304

آڈیو

غزل شمارهٔ 305پخته می‌گردند از سودای زلفش خام‌ها

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 305

آڈیو

غزل شمارهٔ 306ای در آتش از گل روی تو نعل لاله‌ها

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 306

آڈیو

غزل شمارهٔ 307سر نمی‌پیچند از تیغ اجل دیوانه‌ها

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 307

آڈیو

غزل شمارهٔ 308متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 308

آڈیو

غزل شمارهٔ 309در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 309

آڈیو

غزل شمارهٔ 310مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 310

آڈیو

غزل شمارهٔ 311به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 311

آڈیو

غزل شمارهٔ 312مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 312

آڈیو

غزل شمارهٔ 313نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 313

آڈیو

نظمیں

غزل شمارهٔ 136–سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا

غزل شمارهٔ 137–تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا

غزل شمارهٔ 140–بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا

غزل شمارهٔ 141–پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا

غزل شمارهٔ 142–داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا

غزل شمارهٔ 143–بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا

غزل شمارهٔ 145–صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا

غزل شمارهٔ 146–شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 147–زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 148–نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

غزل شمارهٔ 149–گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

غزل شمارهٔ 150–شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا

غزل شمارهٔ 151–می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مرا

غزل شمارهٔ 152–داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

غزل شمارهٔ 153–نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا

غزل شمارهٔ 154–بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

غزل شمارهٔ 157–شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا

غزل شمارهٔ 158–از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

غزل شمارهٔ 159–می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا

غزل شمارهٔ 160–کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

غزل شمارهٔ 162–چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا

غزل شمارهٔ 163–پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

غزل شمارهٔ 164–چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

غزل شمارهٔ 165–برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

غزل شمارهٔ 166–پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا

غزل شمارهٔ 167–می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

غزل شمارهٔ 168–نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

غزل شمارهٔ 169–مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا

غزل شمارهٔ 170–سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا

غزل شمارهٔ 171–یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا

غزل شمارهٔ 173–در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا

غزل شمارهٔ 174–کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟

غزل شمارهٔ 175–نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا

غزل شمارهٔ 176–خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

غزل شمارهٔ 177–شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا

غزل شمارهٔ 178–چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا

غزل شمارهٔ 181–باعثِ آزار شد ترکِ دل‌آزاری مرا

غزل شمارهٔ 301–ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرها

غزل شمارهٔ 302–ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازها

غزل شمارهٔ 303–ای ره خوابیده را از نقش پایت بال‌ها

غزل شمارهٔ 304–تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام‌ها

غزل شمارهٔ 305–پخته می‌گردند از سودای زلفش خام‌ها

غزل شمارهٔ 306–ای در آتش از گل روی تو نعل لاله‌ها

غزل شمارهٔ 307–سر نمی‌پیچند از تیغ اجل دیوانه‌ها

غزل شمارهٔ 308–متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیا

غزل شمارهٔ 309–در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میا

غزل شمارهٔ 310–مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 311–به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 312–مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا

غزل شمارهٔ 313–نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا

نظمیں

غزل شمارهٔ 136–سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا

غزل شمارهٔ 137–تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا

غزل شمارهٔ 140–بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا

غزل شمارهٔ 141–پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا

غزل شمارهٔ 142–داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا

غزل شمارهٔ 143–بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا

غزل شمارهٔ 145–صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا

غزل شمارهٔ 146–شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 147–زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 148–نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

غزل شمارهٔ 149–گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

غزل شمارهٔ 150–شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا

غزل شمارهٔ 151–می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مرا

غزل شمارهٔ 152–داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

غزل شمارهٔ 153–نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا

غزل شمارهٔ 154–بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

غزل شمارهٔ 157–شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا

غزل شمارهٔ 158–از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

غزل شمارهٔ 159–می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا

غزل شمارهٔ 160–کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

غزل شمارهٔ 162–چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا

غزل شمارهٔ 163–پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

غزل شمارهٔ 164–چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

غزل شمارهٔ 165–برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

غزل شمارهٔ 166–پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا

غزل شمارهٔ 167–می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

غزل شمارهٔ 168–نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

غزل شمارهٔ 169–مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا

غزل شمارهٔ 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا

غزل شمارهٔ 137تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا

غزل شمارهٔ 140بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا

غزل شمارهٔ 141پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا

غزل شمارهٔ 142داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا

غزل شمارهٔ 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا

غزل شمارهٔ 145صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا

غزل شمارهٔ 146شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 147زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

غزل شمارهٔ 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

غزل شمارهٔ 150شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا

غزل شمارهٔ 151می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مرا

غزل شمارهٔ 152داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

غزل شمارهٔ 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا

غزل شمارهٔ 154بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

غزل شمارهٔ 157شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا

غزل شمارهٔ 158از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

غزل شمارهٔ 159می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا

غزل شمارهٔ 160کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

غزل شمارهٔ 162چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا

غزل شمارهٔ 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

غزل شمارهٔ 164چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

غزل شمارهٔ 165برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

غزل شمارهٔ 166پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا

غزل شمارهٔ 167می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

غزل شمارهٔ 168نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

غزل شمارهٔ 169مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا

غزل شمارهٔ 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا

غزل شمارهٔ 171یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا

غزل شمارهٔ 173در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا

غزل شمارهٔ 174کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟

غزل شمارهٔ 175نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا

غزل شمارهٔ 176خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

غزل شمارهٔ 177شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا

غزل شمارهٔ 178چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا

غزل شمارهٔ 181باعثِ آزار شد ترکِ دل‌آزاری مرا

غزل شمارهٔ 301ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرها

غزل شمارهٔ 302ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازها

غزل شمارهٔ 303ای ره خوابیده را از نقش پایت بال‌ها

غزل شمارهٔ 304تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام‌ها

غزل شمارهٔ 305پخته می‌گردند از سودای زلفش خام‌ها

غزل شمارهٔ 306ای در آتش از گل روی تو نعل لاله‌ها

غزل شمارهٔ 307سر نمی‌پیچند از تیغ اجل دیوانه‌ها

غزل شمارهٔ 308متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیا

غزل شمارهٔ 309در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میا

غزل شمارهٔ 310مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 311به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 312مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا

غزل شمارهٔ 313نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا

غزل شمارهٔ 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا

غزل شمارهٔ 137تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا

غزل شمارهٔ 140بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا

غزل شمارهٔ 141پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا

غزل شمارهٔ 142داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا

غزل شمارهٔ 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا

غزل شمارهٔ 145صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا

غزل شمارهٔ 146شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 147زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

غزل شمارهٔ 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

غزل شمارهٔ 150شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا

غزل شمارهٔ 151می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مرا

غزل شمارهٔ 152داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

غزل شمارهٔ 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا

غزل شمارهٔ 154بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

غزل شمارهٔ 157شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا

غزل شمارهٔ 158از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

غزل شمارهٔ 159می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا

غزل شمارهٔ 160کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

غزل شمارهٔ 162چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا

غزل شمارهٔ 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

غزل شمارهٔ 164چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

غزل شمارهٔ 165برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

غزل شمارهٔ 166پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا

غزل شمارهٔ 167می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

غزل شمارهٔ 168نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

غزل شمارهٔ 169مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا

غزل شمارهٔ 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا

غزل شمارهٔ 171یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا