غزل شمارهٔ 175

خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

بالش پر می شود سنگی که شد بالین مرا

شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا

از خمار می نمی شد دل سیه چندین مرا

چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا

می دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا