آڈیوز

صداکار عندلیب کی آڈیوز میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار عندلیب کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

853نظمیں853آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 314کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 314

آڈیو

غزل شمارهٔ 315چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 315

آڈیو

غزل شمارهٔ 316گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 316

آڈیو

غزل شمارهٔ 317منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 317

آڈیو

غزل شمارهٔ 318فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 318

آڈیو

غزل شمارهٔ 319دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 319

آڈیو

غزل شمارهٔ 320ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 320

آڈیو

غزل شمارهٔ 321مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 321

آڈیو

غزل شمارهٔ 322که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 322

آڈیو

غزل شمارهٔ 323ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 323

آڈیو

غزل شمارهٔ 324در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 324

آڈیو

غزل شمارهٔ 325هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 325

آڈیو

غزل شمارهٔ 326اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 326

آڈیو

غزل شمارهٔ 327عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 327

آڈیو

غزل شمارهٔ 328به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 328

آڈیو

غزل شمارهٔ 329ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 329

آڈیو

غزل شمارهٔ 330سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 330

آڈیو

غزل شمارهٔ 331ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 331

آڈیو

غزل شمارهٔ 332به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 332

آڈیو

غزل شمارهٔ 333چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 333

آڈیو

غزل شمارهٔ 334نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 334

آڈیو

غزل شمارهٔ 335به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 335

آڈیو

غزل شمارهٔ 336چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 336

آڈیو

غزل شمارهٔ 337نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 337

آڈیو

غزل شمارهٔ 338اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 338

آڈیو

غزل شمارهٔ 339اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 339

آڈیو

غزل شمارهٔ 340نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 340

آڈیو

غزل شمارهٔ 341ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 341

آڈیو

غزل شمارهٔ 342خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 342

آڈیو

غزل شمارهٔ 343نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 343

آڈیو

غزل شمارهٔ 344ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 344

آڈیو

غزل شمارهٔ 345دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 345

آڈیو

غزل شمارهٔ 346زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 346

آڈیو

غزل شمارهٔ 347سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 347

آڈیو

غزل شمارهٔ 348که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 348

آڈیو

غزل شمارهٔ 349اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 349

آڈیو

غزل شمارهٔ 350چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 350

آڈیو

غزل شمارهٔ 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 351

آڈیو

غزل شمارهٔ 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 352

آڈیو

غزل شمارهٔ 353به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 353

آڈیو

غزل شمارهٔ 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 354

آڈیو

غزل شمارهٔ 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 355

آڈیو

غزل شمارهٔ 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 356

آڈیو

غزل شمارهٔ 357ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 357

آڈیو

غزل شمارهٔ 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 358

آڈیو

غزل شمارهٔ 359مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 359

آڈیو

غزل شمارهٔ 360ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 360

آڈیو

غزل شمارهٔ 361خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 361

آڈیو

غزل شمارهٔ 362فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 362

آڈیو

غزل شمارهٔ 363برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 363

آڈیو

نظمیں

غزل شمارهٔ 314–کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟

غزل شمارهٔ 315–چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا

غزل شمارهٔ 316–گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا

غزل شمارهٔ 317–منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا

غزل شمارهٔ 318–فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا

غزل شمارهٔ 319–دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

غزل شمارهٔ 320–ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا

غزل شمارهٔ 321–مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا

غزل شمارهٔ 322–که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟

غزل شمارهٔ 323–ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

غزل شمارهٔ 324–در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 325–هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 326–اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا

غزل شمارهٔ 327–عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا

غزل شمارهٔ 328–به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا

غزل شمارهٔ 329–ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا

غزل شمارهٔ 330–سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

غزل شمارهٔ 331–ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را

غزل شمارهٔ 332–به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را

غزل شمارهٔ 333–چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟

غزل شمارهٔ 334–نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

غزل شمارهٔ 335–به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را

غزل شمارهٔ 336–چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

غزل شمارهٔ 337–نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را

غزل شمارهٔ 338–اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را

غزل شمارهٔ 339–اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 340–نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 341–ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را

غزل شمارهٔ 342–خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را

غزل شمارهٔ 343–نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را

غزل شمارهٔ 344–ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟

غزل شمارهٔ 345–دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها را

غزل شمارهٔ 346–زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها را

غزل شمارهٔ 347–سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها را

غزل شمارهٔ 348–که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟

غزل شمارهٔ 349–اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را

غزل شمارهٔ 350–چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟

غزل شمارهٔ 351–بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

غزل شمارهٔ 352–اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

غزل شمارهٔ 353–به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

غزل شمارهٔ 354–نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

غزل شمارهٔ 355–مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

غزل شمارهٔ 356–ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

غزل شمارهٔ 357–ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

غزل شمارهٔ 358–سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

غزل شمارهٔ 359–مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را

غزل شمارهٔ 360–ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را

غزل شمارهٔ 361–خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را

غزل شمارهٔ 362–فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را

غزل شمارهٔ 363–برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را

نظمیں

غزل شمارهٔ 314–کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟

غزل شمارهٔ 315–چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا

غزل شمارهٔ 316–گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا

غزل شمارهٔ 317–منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا

غزل شمارهٔ 318–فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا

غزل شمارهٔ 319–دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

غزل شمارهٔ 320–ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا

غزل شمارهٔ 321–مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا

غزل شمارهٔ 322–که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟

غزل شمارهٔ 323–ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

غزل شمارهٔ 324–در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 325–هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 326–اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا

غزل شمارهٔ 327–عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا

غزل شمارهٔ 328–به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا

غزل شمارهٔ 329–ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا

غزل شمارهٔ 330–سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

غزل شمارهٔ 331–ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را

غزل شمارهٔ 332–به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را

غزل شمارهٔ 333–چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟

غزل شمارهٔ 334–نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

غزل شمارهٔ 335–به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را

غزل شمارهٔ 336–چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

غزل شمارهٔ 337–نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را

غزل شمارهٔ 338–اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را

غزل شمارهٔ 339–اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 340–نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 341–ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را

غزل شمارهٔ 314کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟

غزل شمارهٔ 315چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا

غزل شمارهٔ 316گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا

غزل شمارهٔ 317منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا

غزل شمارهٔ 318فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا

غزل شمارهٔ 319دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

غزل شمارهٔ 320ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا

غزل شمارهٔ 321مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا

غزل شمارهٔ 322که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟

غزل شمارهٔ 323ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

غزل شمارهٔ 324در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 325هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 326اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا

غزل شمارهٔ 327عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا

غزل شمارهٔ 328به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا

غزل شمارهٔ 329ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا

غزل شمارهٔ 330سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

غزل شمارهٔ 331ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را

غزل شمارهٔ 332به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را

غزل شمارهٔ 333چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟

غزل شمارهٔ 334نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

غزل شمارهٔ 335به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را

غزل شمارهٔ 336چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

غزل شمارهٔ 337نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را

غزل شمارهٔ 338اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را

غزل شمارهٔ 339اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 340نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 341ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را

غزل شمارهٔ 342خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را

غزل شمارهٔ 343نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را

غزل شمارهٔ 344ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟

غزل شمارهٔ 345دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها را

غزل شمارهٔ 346زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها را

غزل شمارهٔ 347سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها را

غزل شمارهٔ 348که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟

غزل شمارهٔ 349اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را

غزل شمارهٔ 350چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟

غزل شمارهٔ 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

غزل شمارهٔ 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

غزل شمارهٔ 353به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

غزل شمارهٔ 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

غزل شمارهٔ 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

غزل شمارهٔ 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

غزل شمارهٔ 357ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

غزل شمارهٔ 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

غزل شمارهٔ 359مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را

غزل شمارهٔ 360ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را

غزل شمارهٔ 361خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را

غزل شمارهٔ 362فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را

غزل شمارهٔ 363برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را

غزل شمارهٔ 314کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟

غزل شمارهٔ 315چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا

غزل شمارهٔ 316گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا

غزل شمارهٔ 317منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا

غزل شمارهٔ 318فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا

غزل شمارهٔ 319دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

غزل شمارهٔ 320ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا

غزل شمارهٔ 321مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا

غزل شمارهٔ 322که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟

غزل شمارهٔ 323ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

غزل شمارهٔ 324در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 325هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 326اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا

غزل شمارهٔ 327عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا

غزل شمارهٔ 328به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا

غزل شمارهٔ 329ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا

غزل شمارهٔ 330سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

غزل شمارهٔ 331ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را

غزل شمارهٔ 332به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را

غزل شمارهٔ 333چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟

غزل شمارهٔ 334نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

غزل شمارهٔ 335به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را

غزل شمارهٔ 336چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

غزل شمارهٔ 337نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را

غزل شمارهٔ 338اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را

غزل شمارهٔ 339اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 340نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 341ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را

غزل شمارهٔ 342خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را

غزل شمارهٔ 343نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را