آڈیوز

صداکار عندلیب کی آڈیوز میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار عندلیب کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

853نظمیں853آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 364به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 364

آڈیو

غزل شمارهٔ 365خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 365

آڈیو

غزل شمارهٔ 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 366

آڈیو

غزل شمارهٔ 367لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 367

آڈیو

غزل شمارهٔ 368زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 368

آڈیو

غزل شمارهٔ 369ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 369

آڈیو

غزل شمارهٔ 370بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 370

آڈیو

غزل شمارهٔ 371ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 371

آڈیو

غزل شمارهٔ 372گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 372

آڈیو

غزل شمارهٔ 373ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 373

آڈیو

غزل شمارهٔ 374به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 374

آڈیو

غزل شمارهٔ 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 375

آڈیو

غزل شمارهٔ 376به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 376

آڈیو

غزل شمارهٔ 377چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 377

آڈیو

غزل شمارهٔ 378ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 378

آڈیو

غزل شمارهٔ 379چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 379

آڈیو

غزل شمارهٔ 380به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 380

آڈیو

غزل شمارهٔ 381کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 381

آڈیو

غزل شمارهٔ 382نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 382

آڈیو

غزل شمارهٔ 383نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 383

آڈیو

غزل شمارهٔ 384مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 384

آڈیو

غزل شمارهٔ 385معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 385

آڈیو

غزل شمارهٔ 386سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 386

آڈیو

غزل شمارهٔ 387به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 387

آڈیو

غزل شمارهٔ 388مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 388

آڈیو

غزل شمارهٔ 389نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 389

آڈیو

غزل شمارهٔ 390اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 390

آڈیو

غزل شمارهٔ 391به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 391

آڈیو

غزل شمارهٔ 392درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 392

آڈیو

غزل شمارهٔ 393ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 393

آڈیو

غزل شمارهٔ 394نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 394

آڈیو

غزل شمارهٔ 395به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 395

آڈیو

غزل شمارهٔ 396مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 396

آڈیو

غزل شمارهٔ 397مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 397

آڈیو

غزل شمارهٔ 398به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 398

آڈیو

غزل شمارهٔ 399مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 399

آڈیو

غزل شمارهٔ 400نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 400

آڈیو

غزل شمارهٔ 401به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 401

آڈیو

غزل شمارهٔ 402ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 402

آڈیو

غزل شمارهٔ 403ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 403

آڈیو

غزل شمارهٔ 404مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 404

آڈیو

غزل شمارهٔ 405چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 405

آڈیو

غزل شمارهٔ 406مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 406

آڈیو

غزل شمارهٔ 408ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 408

آڈیو

غزل شمارهٔ 409ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 409

آڈیو

غزل شمارهٔ 410ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 410

آڈیو

غزل شمارهٔ 411فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 411

آڈیو

غزل شمارهٔ 412نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 412

آڈیو

غزل شمارهٔ 413نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 413

آڈیو

غزل شمارهٔ 414نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 414

آڈیو

نظمیں

غزل شمارهٔ 364–به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را

غزل شمارهٔ 365–خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

غزل شمارهٔ 366–نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

غزل شمارهٔ 367–لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

غزل شمارهٔ 368–زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

غزل شمارهٔ 369–ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را

غزل شمارهٔ 370–بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را

غزل شمارهٔ 371–ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را

غزل شمارهٔ 372–گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را

غزل شمارهٔ 373–ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

غزل شمارهٔ 374–به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را

غزل شمارهٔ 375–به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را

غزل شمارهٔ 376–به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را

غزل شمارهٔ 377–چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را

غزل شمارهٔ 378–ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را

غزل شمارهٔ 379–چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را

غزل شمارهٔ 380–به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را

غزل شمارهٔ 381–کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟

غزل شمارهٔ 382–نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق را

غزل شمارهٔ 383–نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق را

غزل شمارهٔ 384–مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان

غزل شمارهٔ 385–معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را

غزل شمارهٔ 386–سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟

غزل شمارهٔ 387–به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را

غزل شمارهٔ 388–مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را

غزل شمارهٔ 389–نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را

غزل شمارهٔ 390–اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را

غزل شمارهٔ 391–به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را

غزل شمارهٔ 392–درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟

غزل شمارهٔ 393–ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را

غزل شمارهٔ 394–نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را

غزل شمارهٔ 395–به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را

غزل شمارهٔ 396–مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم را

غزل شمارهٔ 397–مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم را

غزل شمارهٔ 398–به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم را

غزل شمارهٔ 399–مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم را

غزل شمارهٔ 400–نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان را

غزل شمارهٔ 401–به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را

غزل شمارهٔ 402–ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را

غزل شمارهٔ 403–ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را

غزل شمارهٔ 404–مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را

غزل شمارهٔ 405–چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟

غزل شمارهٔ 406–مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان را

غزل شمارهٔ 408–ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را

غزل شمارهٔ 409–ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را

غزل شمارهٔ 410–ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را

غزل شمارهٔ 411–فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را

غزل شمارهٔ 412–نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را

غزل شمارهٔ 413–نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را

غزل شمارهٔ 414–نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را

نظمیں

غزل شمارهٔ 364–به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را

غزل شمارهٔ 365–خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

غزل شمارهٔ 366–نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

غزل شمارهٔ 367–لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

غزل شمارهٔ 368–زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

غزل شمارهٔ 369–ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را

غزل شمارهٔ 370–بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را

غزل شمارهٔ 371–ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را

غزل شمارهٔ 372–گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را

غزل شمارهٔ 373–ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

غزل شمارهٔ 374–به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را

غزل شمارهٔ 375–به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را

غزل شمارهٔ 376–به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را

غزل شمارهٔ 377–چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را

غزل شمارهٔ 378–ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را

غزل شمارهٔ 379–چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را

غزل شمارهٔ 380–به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را

غزل شمارهٔ 381–کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟

غزل شمارهٔ 382–نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق را

غزل شمارهٔ 383–نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق را

غزل شمارهٔ 384–مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان

غزل شمارهٔ 385–معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را

غزل شمارهٔ 386–سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟

غزل شمارهٔ 387–به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را

غزل شمارهٔ 388–مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را

غزل شمارهٔ 389–نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را

غزل شمارهٔ 390–اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را

غزل شمارهٔ 391–به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را

غزل شمارهٔ 364به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را

غزل شمارهٔ 365خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

غزل شمارهٔ 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

غزل شمارهٔ 367لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

غزل شمارهٔ 368زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

غزل شمارهٔ 369ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را

غزل شمارهٔ 370بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را

غزل شمارهٔ 371ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را

غزل شمارهٔ 372گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را

غزل شمارهٔ 373ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

غزل شمارهٔ 374به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را

غزل شمارهٔ 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را

غزل شمارهٔ 376به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را

غزل شمارهٔ 377چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را

غزل شمارهٔ 378ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را

غزل شمارهٔ 379چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را

غزل شمارهٔ 380به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را

غزل شمارهٔ 381کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟

غزل شمارهٔ 382نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق را

غزل شمارهٔ 383نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق را

غزل شمارهٔ 384مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان

غزل شمارهٔ 385معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را

غزل شمارهٔ 386سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟

غزل شمارهٔ 387به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را

غزل شمارهٔ 388مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را

غزل شمارهٔ 389نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را

غزل شمارهٔ 390اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را

غزل شمارهٔ 391به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را

غزل شمارهٔ 392درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟

غزل شمارهٔ 393ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را

غزل شمارهٔ 394نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را

غزل شمارهٔ 395به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را

غزل شمارهٔ 396مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم را

غزل شمارهٔ 397مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم را

غزل شمارهٔ 398به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم را

غزل شمارهٔ 399مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم را

غزل شمارهٔ 400نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان را

غزل شمارهٔ 401به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را

غزل شمارهٔ 402ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را

غزل شمارهٔ 403ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را

غزل شمارهٔ 404مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را

غزل شمارهٔ 405چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟

غزل شمارهٔ 406مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان را

غزل شمارهٔ 408ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را

غزل شمارهٔ 409ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را

غزل شمارهٔ 410ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را

غزل شمارهٔ 411فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را

غزل شمارهٔ 412نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را

غزل شمارهٔ 413نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را

غزل شمارهٔ 414نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را

غزل شمارهٔ 364به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را

غزل شمارهٔ 365خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

غزل شمارهٔ 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

غزل شمارهٔ 367لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

غزل شمارهٔ 368زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

غزل شمارهٔ 369ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را

غزل شمارهٔ 370بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را

غزل شمارهٔ 371ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را

غزل شمارهٔ 372گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را

غزل شمارهٔ 373ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

غزل شمارهٔ 374به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را

غزل شمارهٔ 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را

غزل شمارهٔ 376به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را

غزل شمارهٔ 377چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را

غزل شمارهٔ 378ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را

غزل شمارهٔ 379چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را

غزل شمارهٔ 380به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را

غزل شمارهٔ 381کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟

غزل شمارهٔ 382نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق را

غزل شمارهٔ 383نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق را

غزل شمارهٔ 384مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان

غزل شمارهٔ 385معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را

غزل شمارهٔ 386سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟

غزل شمارهٔ 387به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را

غزل شمارهٔ 388مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را

غزل شمارهٔ 389نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را

غزل شمارهٔ 390اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را

غزل شمارهٔ 391به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را

غزل شمارهٔ 392درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟

غزل شمارهٔ 393ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را