غزل شمارهٔ 162

بسکه چون‌گل پرده‌ها بر پرده شد سامان مرا

پیرهن در جلوه آبم‌گرکنی عریان مرا

رخصت نظاره‌ای‌گر می‌دهد جانان مرا

می‌کشد خاکستر خود در ته دامان مرا

ای به عالم کرده پیدا راز پنهان مرا

من کیم کز چون تویی بویی رسد جان مرا

پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

شمع کافوری است بیداری شبستان مرا

چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

کرم شب تابی برافروزد شبستان مرا

برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

خوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا