غزل شمارهٔ 104

صد هزاران آفرین جان آفرین پاک را

کآفرید از آب و گل سروی چو تو چالاک را

هر دم افروزی چو گل رخسار آتشناک را

شعله در خرمن زنی مشتی خس و خاشاک را

نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

سیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را

از بلندی مانع گردش شود افلاک را

گر زمین بیرون دهد آسودگان خاک را

مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

می کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را