غزل شمارهٔ 103

صد هزاران آفرین جان آفرین پاک را

کآفرید از آب و گل سروی چو تو چالاک را

هر دم افروزی چو گل رخسار آتشناک را

شعله در خرمن زنی مشتی خس و خاشاک را

هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

جامی از فولاد باید آبِ آتشناک را

از بلندی مانع گردش شود افلاک را

گر زمین بیرون دهد آسودگان خاک را

مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

می کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را