صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 134غزل شمارهٔ 134شاعر: صائبوزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیہ: انیشدمراہم وزن و قافیہ نظمیں: 1صنف: غزلصداکار: عندلیبآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںسنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرادرد و داغِ عشق باغ و بوستانی شد مرا2نقل کریںاز گرفتاری به آزادی رسیدم در قفسخارخارِ دیدنِ گل آشیانی شد مرا3نقل کریںشد ز دنیا چشمبستن، جنتِ در بستهامخط کشیدن بر جهان، خطِ امانی شد مرا4نقل کریںعشرتِ مُلکِ سلیمان میکنم در چشمِ مورقطره از دقّت محیطِ بیکرانی شد مرا5نقل کریںتا ز خاموشی زبانِ بی زبانان یافتمروی در دیوار کردم، همزبانی شد مرا6نقل کریںبس که دیدم بیثباتی از جهانِ بیوفاخاکِ ساکن در نظر آبِ روانی شد مرا7نقل کریںدر جوانی توبهٔ دمسرد پیرم کرده بودهمتِ پیرِ مغان بختِ جوانی شد مرا8نقل کریںتیرِ آهی از پشیمانی نجست از سینهامگرچه از بارِ گُنَه، قد چون کمانی شد مرا9نقل کریںحرفپیمایی مرا پیوسته در خمیازه داشتمُهرِ خاموشی به لب رطلِ گرانی شد مرا10نقل کریںپاسِ صحبتداشتن در دوزخم افکنده بودگوشهٔ عزلت بهشتِ جاودانی شد مرا11نقل کریںگفتم از خط، دار و گیرِ حسنِ او آخر شودعاقبت خط فتنهٔ آخر زمانی شد مرا12نقل کریںشوقِ من افتادهای نگذاشت در روی زمیننقش پا از بیقراری کاروانی شد مرا13نقل کریںپیشِ هر سنگی که کردم سینه را صائب سپردر بیابانِ طلب سنگِ نشانی شد مرا◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظماز سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرااین رهِ پر پیچ و خم بر پا سَلاسِل شد مراصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 133اگلی نظمعشقِ پنهان باعثِ روشنروانی شد مراروشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مراصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 135زمینہم وزن و قافیہ نظمیںعشقِ پنهان باعثِ روشنروانی شد مراروشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مراصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 135آڈیوصداکار منتخب کریںعندلیبآڈیو چلائیں0:000:00ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظماز سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرااین رهِ پر پیچ و خم بر پا سَلاسِل شد مراصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 133
اگلی نظمعشقِ پنهان باعثِ روشنروانی شد مراروشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مراصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 135
عشقِ پنهان باعثِ روشنروانی شد مراروشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مراصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 135
