صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 101غزل شمارهٔ 101شاعر: صائبوزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیہ: انخلقراصنف: غزلصداکار: عندلیبآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 111نقل کریںریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را22نقل کریںدر جوانی گرچه فارغ از غمِ نان نیستندگردد از قدِ دوتا این غم دو چندان خلق را33نقل کریںآنچنان کز آبِ تلخ افزون شود لبتشنگیدستگاهِ حرص افزاید ز سامان خلق را44نقل کریںمیرسد در خانهٔ دربسته روزی چون اجلحرص دارد اینچنین خاطرپریشان خلق را55نقل کریںقسمتِ حق سدِّ راهِ شکوهٔ مردم نشدچوُن کند راضی کسی از خود به احسان خلق را؟66نقل کریںمیربایند از دهانِ مور صائب دانه راگر بود زیر نگین مُلکِ سلیمان خلق را◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمبا زمینگیری به منزل میرسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 100اگلی نظمغم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 102◆آڈیوصداکار منتخب کریںعندلیبآڈیو چلائیں0:000:00◆ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمبا زمینگیری به منزل میرسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 100
اگلی نظمغم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 102
