غزلیات

غزل شمارهٔ 5153چندان که بهارست و خزان است درین باغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5153

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5154نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5154

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5155صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5155

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5156نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5156

22 اشعار

غزل شمارهٔ 5157تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5157

23 اشعار

غزل شمارهٔ 5158گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5158

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5159نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5159

20 اشعار

غزل شمارهٔ 5160غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5160

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5161کجا روشن شود چشم زلیخا بر تن یوسف؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5161

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5162ز خط سبز شود بیش لعل دلبر صاف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5162

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5163مدار چشم ازین کور باطنان انصاف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5163

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5164ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5164

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5165زده است شرم لبت مهر بردهان صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5165

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5166ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5166

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5167معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5167

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5168هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5168

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5169شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5169

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5170می نماید صد گره را یک گره زنار عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5170

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5171پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5171

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5172از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5172

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5173آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5173

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5174از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5174

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5175تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5175

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5176نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5176

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5177به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5177

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5178چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5178

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5179فتنه روز جزا درته سردارد عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5179

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5180مشرق سینه چاک است در خانه عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5180

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5181آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5181

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5182پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5182

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5183زبان مار بود خار آشیان فراق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5183

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5184دل شکسته بود گوهر یگانه عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5184

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5185جان آرمیده می‌شود از اضطراب عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5185

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5186جان تازه می شود ز نسیم بهار عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5186

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5187نتوان به پای سعی رسیدن به طور عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5187

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5188قامت ز آه شرط بود در نماز عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5188

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5189گردی است صبح ازنفس راستین عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5189

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5190نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5190

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5191آزرده است گوشه نشین از وداع خلق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5191

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5192در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5192

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5193صبح قیامت بود چاک گریبان عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5193

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5194در زلف تو آویخت دل از قید علایق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5194

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5195از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5195

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5196عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5196

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5197زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5197

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5198می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5198

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5199کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5199

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5200می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5200

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5201زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5201

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5202بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5202

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5153–چندان که بهارست و خزان است درین باغ

غزل شمارهٔ 5154–نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

غزل شمارهٔ 5155–صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

غزل شمارهٔ 5156–نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

غزل شمارهٔ 5157–تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

غزل شمارهٔ 5158–گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

غزل شمارهٔ 5159–نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

غزل شمارهٔ 5160–غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

غزل شمارهٔ 5161–کجا روشن شود چشم زلیخا بر تن یوسف؟

غزل شمارهٔ 5162–ز خط سبز شود بیش لعل دلبر صاف

غزل شمارهٔ 5163–مدار چشم ازین کور باطنان انصاف

غزل شمارهٔ 5164–ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدف

غزل شمارهٔ 5165–زده است شرم لبت مهر بردهان صدف

غزل شمارهٔ 5166–ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرف

غزل شمارهٔ 5167–معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کند

غزل شمارهٔ 5168–هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق

غزل شمارهٔ 5169–شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق

غزل شمارهٔ 5170–می نماید صد گره را یک گره زنار عشق

غزل شمارهٔ 5171–پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق

غزل شمارهٔ 5172–از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

غزل شمارهٔ 5173–آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

غزل شمارهٔ 5174–از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

غزل شمارهٔ 5175–تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

غزل شمارهٔ 5176–نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

غزل شمارهٔ 5177–به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق

غزل شمارهٔ 5178–چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟

غزل شمارهٔ 5179–فتنه روز جزا درته سردارد عشق

غزل شمارهٔ 5180–مشرق سینه چاک است در خانه عشق

غزل شمارهٔ 5181–آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق

غزل شمارهٔ 5182–پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق

غزل شمارهٔ 5183–زبان مار بود خار آشیان فراق

غزل شمارهٔ 5184–دل شکسته بود گوهر یگانه عشق

غزل شمارهٔ 5185–جان آرمیده می‌شود از اضطراب عشق

غزل شمارهٔ 5186–جان تازه می شود ز نسیم بهار عشق

غزل شمارهٔ 5187–نتوان به پای سعی رسیدن به طور عشق

غزل شمارهٔ 5188–قامت ز آه شرط بود در نماز عشق

غزل شمارهٔ 5189–گردی است صبح ازنفس راستین عشق

غزل شمارهٔ 5190–نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق

غزل شمارهٔ 5191–آزرده است گوشه نشین از وداع خلق

غزل شمارهٔ 5192–در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلق

غزل شمارهٔ 5193–صبح قیامت بود چاک گریبان عشق

غزل شمارهٔ 5194–در زلف تو آویخت دل از قید علایق

غزل شمارهٔ 5195–از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک

غزل شمارهٔ 5196–عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5197–زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5198–می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاک

غزل شمارهٔ 5199–کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک

غزل شمارهٔ 5200–می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک

غزل شمارهٔ 5201–زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاک

غزل شمارهٔ 5202–بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5153–چندان که بهارست و خزان است درین باغ

غزل شمارهٔ 5154–نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

غزل شمارهٔ 5155–صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

غزل شمارهٔ 5156–نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

غزل شمارهٔ 5157–تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

غزل شمارهٔ 5158–گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

غزل شمارهٔ 5159–نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

غزل شمارهٔ 5160–غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

غزل شمارهٔ 5161–کجا روشن شود چشم زلیخا بر تن یوسف؟

غزل شمارهٔ 5162–ز خط سبز شود بیش لعل دلبر صاف

غزل شمارهٔ 5163–مدار چشم ازین کور باطنان انصاف

غزل شمارهٔ 5164–ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدف

غزل شمارهٔ 5165–زده است شرم لبت مهر بردهان صدف

غزل شمارهٔ 5166–ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرف

غزل شمارهٔ 5167–معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کند

غزل شمارهٔ 5168–هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق

غزل شمارهٔ 5169–شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق

غزل شمارهٔ 5170–می نماید صد گره را یک گره زنار عشق

غزل شمارهٔ 5171–پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق

غزل شمارهٔ 5172–از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

غزل شمارهٔ 5173–آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

غزل شمارهٔ 5174–از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

غزل شمارهٔ 5175–تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

غزل شمارهٔ 5176–نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

غزل شمارهٔ 5177–به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق

غزل شمارهٔ 5178–چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟

غزل شمارهٔ 5153چندان که بهارست و خزان است درین باغ

غزل شمارهٔ 5154نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

غزل شمارهٔ 5155صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

غزل شمارهٔ 5156نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

غزل شمارهٔ 5157تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

غزل شمارهٔ 5158گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

غزل شمارهٔ 5159نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

غزل شمارهٔ 5160غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

غزل شمارهٔ 5161کجا روشن شود چشم زلیخا بر تن یوسف؟

غزل شمارهٔ 5162ز خط سبز شود بیش لعل دلبر صاف

غزل شمارهٔ 5163مدار چشم ازین کور باطنان انصاف

غزل شمارهٔ 5164ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدف

غزل شمارهٔ 5165زده است شرم لبت مهر بردهان صدف

غزل شمارهٔ 5166ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرف

غزل شمارهٔ 5167معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کند

غزل شمارهٔ 5168هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق

غزل شمارهٔ 5169شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق

غزل شمارهٔ 5170می نماید صد گره را یک گره زنار عشق

غزل شمارهٔ 5171پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق

غزل شمارهٔ 5172از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

غزل شمارهٔ 5173آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

غزل شمارهٔ 5174از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

غزل شمارهٔ 5175تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

غزل شمارهٔ 5176نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

غزل شمارهٔ 5177به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق

غزل شمارهٔ 5178چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟

غزل شمارهٔ 5179فتنه روز جزا درته سردارد عشق

غزل شمارهٔ 5180مشرق سینه چاک است در خانه عشق

غزل شمارهٔ 5181آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق

غزل شمارهٔ 5182پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق

غزل شمارهٔ 5183زبان مار بود خار آشیان فراق

غزل شمارهٔ 5184دل شکسته بود گوهر یگانه عشق

غزل شمارهٔ 5185جان آرمیده می‌شود از اضطراب عشق

غزل شمارهٔ 5186جان تازه می شود ز نسیم بهار عشق

غزل شمارهٔ 5187نتوان به پای سعی رسیدن به طور عشق

غزل شمارهٔ 5188قامت ز آه شرط بود در نماز عشق

غزل شمارهٔ 5189گردی است صبح ازنفس راستین عشق

غزل شمارهٔ 5190نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق

غزل شمارهٔ 5191آزرده است گوشه نشین از وداع خلق

غزل شمارهٔ 5192در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلق

غزل شمارهٔ 5193صبح قیامت بود چاک گریبان عشق

غزل شمارهٔ 5194در زلف تو آویخت دل از قید علایق

غزل شمارهٔ 5195از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک

غزل شمارهٔ 5196عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5197زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5198می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاک

غزل شمارهٔ 5199کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک

غزل شمارهٔ 5200می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک

غزل شمارهٔ 5201زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاک

غزل شمارهٔ 5202بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک

غزل شمارهٔ 5153چندان که بهارست و خزان است درین باغ

غزل شمارهٔ 5154نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

غزل شمارهٔ 5155صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

غزل شمارهٔ 5156نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

غزل شمارهٔ 5157تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

غزل شمارهٔ 5158گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

غزل شمارهٔ 5159نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

غزل شمارهٔ 5160غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

غزل شمارهٔ 5161کجا روشن شود چشم زلیخا بر تن یوسف؟

غزل شمارهٔ 5162ز خط سبز شود بیش لعل دلبر صاف

غزل شمارهٔ 5163مدار چشم ازین کور باطنان انصاف

غزل شمارهٔ 5164ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدف

غزل شمارهٔ 5165زده است شرم لبت مهر بردهان صدف

غزل شمارهٔ 5166ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرف

غزل شمارهٔ 5167معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کند

غزل شمارهٔ 5168هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق

غزل شمارهٔ 5169شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق

غزل شمارهٔ 5170می نماید صد گره را یک گره زنار عشق

غزل شمارهٔ 5171پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق

غزل شمارهٔ 5172از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

غزل شمارهٔ 5173آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

غزل شمارهٔ 5174از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

غزل شمارهٔ 5175تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

غزل شمارهٔ 5176نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

غزل شمارهٔ 5177به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق

غزل شمارهٔ 5178چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟

غزل شمارهٔ 5179فتنه روز جزا درته سردارد عشق

غزل شمارهٔ 5180مشرق سینه چاک است در خانه عشق

غزل شمارهٔ 5181آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق

غزل شمارهٔ 5182پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق