غزلیات

غزل شمارهٔ 651ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 651

5 اشعار

غزل شمارهٔ 652دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 652

7 اشعار

غزل شمارهٔ 653آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 653

9 اشعار

غزل شمارهٔ 654یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 654

10 اشعار

غزل شمارهٔ 655آبرویم ز آتش سودای خوبان شد به باد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 655

7 اشعار

غزل شمارهٔ 656در شب هجران که روزی هیچ دشمن را مباد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 656

6 اشعار

غزل شمارهٔ 657غمزه هایی کرد چشمش با دل این نامراد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 657

6 اشعار

غزل شمارهٔ 658ساقیا، می ده که بیرون سبزه های تر دمید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 658

7 اشعار

غزل شمارهٔ 659سبزه ای سبز است و آب روشن و سرو بلند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 659

8 اشعار

غزل شمارهٔ 660ای که چون جان رفته ای از پیش ما، باز آی زود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 660

7 اشعار

غزل شمارهٔ 661بر بناگوشت بلای خط که سر بر می‌کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 661

7 اشعار

غزل شمارهٔ 662جان که چون تو دشمنی را دوستداری می‌کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 662

10 اشعار

غزل شمارهٔ 663چشم تو مست است یا در خواب بازی می‌کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 663

6 اشعار

غزل شمارهٔ 664باز ترک مست من آهنگ بازی می‌کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 664

7 اشعار

غزل شمارهٔ 665غمزه شوخت که قصد جان مردم می‌کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 665

7 اشعار

غزل شمارهٔ 666دل که با خوبان بدخو آشنایی می‌کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 666

9 اشعار

غزل شمارهٔ 667کافر خونخواه دنبال شکاری می رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 667

7 اشعار

غزل شمارهٔ 668کالبد از دل تهی شد، گر چه جان بیرون رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 668

10 اشعار

غزل شمارهٔ 669یارب! این اندیشه جانان ز جانم چون رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 669

9 اشعار

غزل شمارهٔ 670ما نخواهیم از غم خود کاشنا بیرون برد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 670

8 اشعار

غزل شمارهٔ 671از دل غمگین هوای دلستانم چون رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 671

7 اشعار

غزل شمارهٔ 672هر شبم جان بر لب آید، ناله زار آورد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 672

9 اشعار

غزل شمارهٔ 673گر کنی یاری و گر آزار، بر من بگذرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 673

7 اشعار

غزل شمارهٔ 674یار من گویند آنجا گاه گاهی بگذرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 674

9 اشعار

غزل شمارهٔ 675گر به کوی عاشقان آن ماه گاهی بگذرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 675

4 اشعار

غزل شمارهٔ 676من نمی خواهم که چشمم غیر آن رو بنگرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 676

4 اشعار

غزل شمارهٔ 677دست ماه روزه تا در چشم عشرت خاک زد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 677

7 اشعار

غزل شمارهٔ 678تا سرم باشد تمنای توام در سر بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 678

7 اشعار

غزل شمارهٔ 679فرخ آن عیدی که جان قربانی جانان بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 679

8 اشعار

غزل شمارهٔ 680از سر کو آن پری چون ناگهان پیدا شود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 680

8 اشعار

غزل شمارهٔ 681زلف گرد آور که بازم دل پریشان می‌شود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 681

10 اشعار

غزل شمارهٔ 682تا چه ساعت بود، یارب، کان مسلمان زاده شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 682

7 اشعار

غزل شمارهٔ 683تا خیال روی آن شمع شبستان دیده شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 683

7 اشعار

غزل شمارهٔ 684یار ما را دل ز دست عاشقی صد پاره شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 684

8 اشعار

غزل شمارهٔ 685گر نمی بینم دمی در روی او غم می کشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 685

9 اشعار

غزل شمارهٔ 686ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 686

6 اشعار

غزل شمارهٔ 687هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 687

9 اشعار

غزل شمارهٔ 688آن که دل برد و ز غمزه چون سنانش می نهد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 688

7 اشعار

غزل شمارهٔ 689باز باد صبح بوی آشنایی می دهد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 689

9 اشعار

غزل شمارهٔ 690غم مخور، ای دل که باز ایام شادی هم رسد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 690

7 اشعار

غزل شمارهٔ 691تا کی آن زلف پریشان وقت ما بر هم زند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 691

7 اشعار

غزل شمارهٔ 692گل نو رسید و بویی ز بهار من نیامد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 692

9 اشعار

غزل شمارهٔ 693برهم بماند دیده، کس ازان سوار نامد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 693

10 اشعار

غزل شمارهٔ 694خبرم شده ست کامشب سر یار خواهی آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 694

10 اشعار

غزل شمارهٔ 695گذرد مهی و یک شب به منت گذر نباشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 695

8 اشعار

غزل شمارهٔ 696تو ز لب سخن گشادی، همه خلق بی زبان شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 696

8 اشعار

غزل شمارهٔ 697بت نو رسیده من هوس شکار دارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 697

9 اشعار

غزل شمارهٔ 698سر من به سجده هر دم به ستانه ای درآید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 698

8 اشعار

غزل شمارهٔ 699دلبران مهر نمایند و وفا نیز کنند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 699

7 اشعار

غزل شمارهٔ 700عاشقان خون جگر شربت مقصود کنند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 700

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 651–ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد

غزل شمارهٔ 652–دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد

غزل شمارهٔ 653–آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد

غزل شمارهٔ 654–یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند

غزل شمارهٔ 655–آبرویم ز آتش سودای خوبان شد به باد

غزل شمارهٔ 656–در شب هجران که روزی هیچ دشمن را مباد

غزل شمارهٔ 657–غمزه هایی کرد چشمش با دل این نامراد

غزل شمارهٔ 658–ساقیا، می ده که بیرون سبزه های تر دمید

غزل شمارهٔ 659–سبزه ای سبز است و آب روشن و سرو بلند

غزل شمارهٔ 660–ای که چون جان رفته ای از پیش ما، باز آی زود

غزل شمارهٔ 661–بر بناگوشت بلای خط که سر بر می‌کند

غزل شمارهٔ 662–جان که چون تو دشمنی را دوستداری می‌کند

غزل شمارهٔ 663–چشم تو مست است یا در خواب بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 664–باز ترک مست من آهنگ بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 665–غمزه شوخت که قصد جان مردم می‌کند

غزل شمارهٔ 666–دل که با خوبان بدخو آشنایی می‌کند

غزل شمارهٔ 667–کافر خونخواه دنبال شکاری می رود

غزل شمارهٔ 668–کالبد از دل تهی شد، گر چه جان بیرون رود

غزل شمارهٔ 669–یارب! این اندیشه جانان ز جانم چون رود

غزل شمارهٔ 670–ما نخواهیم از غم خود کاشنا بیرون برد

غزل شمارهٔ 671–از دل غمگین هوای دلستانم چون رود

غزل شمارهٔ 672–هر شبم جان بر لب آید، ناله زار آورد

غزل شمارهٔ 673–گر کنی یاری و گر آزار، بر من بگذرد

غزل شمارهٔ 674–یار من گویند آنجا گاه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 675–گر به کوی عاشقان آن ماه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 676–من نمی خواهم که چشمم غیر آن رو بنگرد

غزل شمارهٔ 677–دست ماه روزه تا در چشم عشرت خاک زد

غزل شمارهٔ 678–تا سرم باشد تمنای توام در سر بود

غزل شمارهٔ 679–فرخ آن عیدی که جان قربانی جانان بود

غزل شمارهٔ 680–از سر کو آن پری چون ناگهان پیدا شود

غزل شمارهٔ 681–زلف گرد آور که بازم دل پریشان می‌شود

غزل شمارهٔ 682–تا چه ساعت بود، یارب، کان مسلمان زاده شد

غزل شمارهٔ 683–تا خیال روی آن شمع شبستان دیده شد

غزل شمارهٔ 684–یار ما را دل ز دست عاشقی صد پاره شد

غزل شمارهٔ 685–گر نمی بینم دمی در روی او غم می کشد

غزل شمارهٔ 686–ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد

غزل شمارهٔ 687–هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد

غزل شمارهٔ 688–آن که دل برد و ز غمزه چون سنانش می نهد

غزل شمارهٔ 689–باز باد صبح بوی آشنایی می دهد

غزل شمارهٔ 690–غم مخور، ای دل که باز ایام شادی هم رسد

غزل شمارهٔ 691–تا کی آن زلف پریشان وقت ما بر هم زند

غزل شمارهٔ 692–گل نو رسید و بویی ز بهار من نیامد

غزل شمارهٔ 693–برهم بماند دیده، کس ازان سوار نامد

غزل شمارهٔ 694–خبرم شده ست کامشب سر یار خواهی آمد

غزل شمارهٔ 695–گذرد مهی و یک شب به منت گذر نباشد

غزل شمارهٔ 696–تو ز لب سخن گشادی، همه خلق بی زبان شد

غزل شمارهٔ 697–بت نو رسیده من هوس شکار دارد

غزل شمارهٔ 698–سر من به سجده هر دم به ستانه ای درآید

غزل شمارهٔ 699–دلبران مهر نمایند و وفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 700–عاشقان خون جگر شربت مقصود کنند

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 651–ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد

غزل شمارهٔ 652–دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد

غزل شمارهٔ 653–آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد

غزل شمارهٔ 654–یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند

غزل شمارهٔ 655–آبرویم ز آتش سودای خوبان شد به باد

غزل شمارهٔ 656–در شب هجران که روزی هیچ دشمن را مباد

غزل شمارهٔ 657–غمزه هایی کرد چشمش با دل این نامراد

غزل شمارهٔ 658–ساقیا، می ده که بیرون سبزه های تر دمید

غزل شمارهٔ 659–سبزه ای سبز است و آب روشن و سرو بلند

غزل شمارهٔ 660–ای که چون جان رفته ای از پیش ما، باز آی زود

غزل شمارهٔ 661–بر بناگوشت بلای خط که سر بر می‌کند

غزل شمارهٔ 662–جان که چون تو دشمنی را دوستداری می‌کند

غزل شمارهٔ 663–چشم تو مست است یا در خواب بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 664–باز ترک مست من آهنگ بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 665–غمزه شوخت که قصد جان مردم می‌کند

غزل شمارهٔ 666–دل که با خوبان بدخو آشنایی می‌کند

غزل شمارهٔ 667–کافر خونخواه دنبال شکاری می رود

غزل شمارهٔ 668–کالبد از دل تهی شد، گر چه جان بیرون رود

غزل شمارهٔ 669–یارب! این اندیشه جانان ز جانم چون رود

غزل شمارهٔ 670–ما نخواهیم از غم خود کاشنا بیرون برد

غزل شمارهٔ 671–از دل غمگین هوای دلستانم چون رود

غزل شمارهٔ 672–هر شبم جان بر لب آید، ناله زار آورد

غزل شمارهٔ 673–گر کنی یاری و گر آزار، بر من بگذرد

غزل شمارهٔ 674–یار من گویند آنجا گاه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 675–گر به کوی عاشقان آن ماه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 676–من نمی خواهم که چشمم غیر آن رو بنگرد

غزل شمارهٔ 651ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد

غزل شمارهٔ 652دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد

غزل شمارهٔ 653آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد

غزل شمارهٔ 654یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند

غزل شمارهٔ 655آبرویم ز آتش سودای خوبان شد به باد

غزل شمارهٔ 656در شب هجران که روزی هیچ دشمن را مباد

غزل شمارهٔ 657غمزه هایی کرد چشمش با دل این نامراد

غزل شمارهٔ 658ساقیا، می ده که بیرون سبزه های تر دمید

غزل شمارهٔ 659سبزه ای سبز است و آب روشن و سرو بلند

غزل شمارهٔ 660ای که چون جان رفته ای از پیش ما، باز آی زود

غزل شمارهٔ 661بر بناگوشت بلای خط که سر بر می‌کند

غزل شمارهٔ 662جان که چون تو دشمنی را دوستداری می‌کند

غزل شمارهٔ 663چشم تو مست است یا در خواب بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 664باز ترک مست من آهنگ بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 665غمزه شوخت که قصد جان مردم می‌کند

غزل شمارهٔ 666دل که با خوبان بدخو آشنایی می‌کند

غزل شمارهٔ 667کافر خونخواه دنبال شکاری می رود

غزل شمارهٔ 668کالبد از دل تهی شد، گر چه جان بیرون رود

غزل شمارهٔ 669یارب! این اندیشه جانان ز جانم چون رود

غزل شمارهٔ 670ما نخواهیم از غم خود کاشنا بیرون برد

غزل شمارهٔ 671از دل غمگین هوای دلستانم چون رود

غزل شمارهٔ 672هر شبم جان بر لب آید، ناله زار آورد

غزل شمارهٔ 673گر کنی یاری و گر آزار، بر من بگذرد

غزل شمارهٔ 674یار من گویند آنجا گاه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 675گر به کوی عاشقان آن ماه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 676من نمی خواهم که چشمم غیر آن رو بنگرد

غزل شمارهٔ 677دست ماه روزه تا در چشم عشرت خاک زد

غزل شمارهٔ 678تا سرم باشد تمنای توام در سر بود

غزل شمارهٔ 679فرخ آن عیدی که جان قربانی جانان بود

غزل شمارهٔ 680از سر کو آن پری چون ناگهان پیدا شود

غزل شمارهٔ 681زلف گرد آور که بازم دل پریشان می‌شود

غزل شمارهٔ 682تا چه ساعت بود، یارب، کان مسلمان زاده شد

غزل شمارهٔ 683تا خیال روی آن شمع شبستان دیده شد

غزل شمارهٔ 684یار ما را دل ز دست عاشقی صد پاره شد

غزل شمارهٔ 685گر نمی بینم دمی در روی او غم می کشد

غزل شمارهٔ 686ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد

غزل شمارهٔ 687هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد

غزل شمارهٔ 688آن که دل برد و ز غمزه چون سنانش می نهد

غزل شمارهٔ 689باز باد صبح بوی آشنایی می دهد

غزل شمارهٔ 690غم مخور، ای دل که باز ایام شادی هم رسد

غزل شمارهٔ 691تا کی آن زلف پریشان وقت ما بر هم زند

غزل شمارهٔ 692گل نو رسید و بویی ز بهار من نیامد

غزل شمارهٔ 693برهم بماند دیده، کس ازان سوار نامد

غزل شمارهٔ 694خبرم شده ست کامشب سر یار خواهی آمد

غزل شمارهٔ 695گذرد مهی و یک شب به منت گذر نباشد

غزل شمارهٔ 696تو ز لب سخن گشادی، همه خلق بی زبان شد

غزل شمارهٔ 697بت نو رسیده من هوس شکار دارد

غزل شمارهٔ 698سر من به سجده هر دم به ستانه ای درآید

غزل شمارهٔ 699دلبران مهر نمایند و وفا نیز کنند

غزل شمارهٔ 700عاشقان خون جگر شربت مقصود کنند

غزل شمارهٔ 651ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد

غزل شمارهٔ 652دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد

غزل شمارهٔ 653آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد

غزل شمارهٔ 654یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند

غزل شمارهٔ 655آبرویم ز آتش سودای خوبان شد به باد

غزل شمارهٔ 656در شب هجران که روزی هیچ دشمن را مباد

غزل شمارهٔ 657غمزه هایی کرد چشمش با دل این نامراد

غزل شمارهٔ 658ساقیا، می ده که بیرون سبزه های تر دمید

غزل شمارهٔ 659سبزه ای سبز است و آب روشن و سرو بلند

غزل شمارهٔ 660ای که چون جان رفته ای از پیش ما، باز آی زود

غزل شمارهٔ 661بر بناگوشت بلای خط که سر بر می‌کند

غزل شمارهٔ 662جان که چون تو دشمنی را دوستداری می‌کند

غزل شمارهٔ 663چشم تو مست است یا در خواب بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 664باز ترک مست من آهنگ بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 665غمزه شوخت که قصد جان مردم می‌کند

غزل شمارهٔ 666دل که با خوبان بدخو آشنایی می‌کند

غزل شمارهٔ 667کافر خونخواه دنبال شکاری می رود

غزل شمارهٔ 668کالبد از دل تهی شد، گر چه جان بیرون رود

غزل شمارهٔ 669یارب! این اندیشه جانان ز جانم چون رود

غزل شمارهٔ 670ما نخواهیم از غم خود کاشنا بیرون برد

غزل شمارهٔ 671از دل غمگین هوای دلستانم چون رود

غزل شمارهٔ 672هر شبم جان بر لب آید، ناله زار آورد

غزل شمارهٔ 673گر کنی یاری و گر آزار، بر من بگذرد

غزل شمارهٔ 674یار من گویند آنجا گاه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 675گر به کوی عاشقان آن ماه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 676من نمی خواهم که چشمم غیر آن رو بنگرد

غزل شمارهٔ 677دست ماه روزه تا در چشم عشرت خاک زد

غزل شمارهٔ 678تا سرم باشد تمنای توام در سر بود

غزل شمارهٔ 679فرخ آن عیدی که جان قربانی جانان بود

غزل شمارهٔ 680از سر کو آن پری چون ناگهان پیدا شود