غزلیات

غزل شمارهٔ 601آن کیست که از خدا نترسد؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 601

7 اشعار

غزل شمارهٔ 602بیداد غم، ار دلم بگوید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 602

6 اشعار

غزل شمارهٔ 603ناله برآید هر طرف کان بت خرامان در رسد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 603

9 اشعار

غزل شمارهٔ 604در ره بماند این چشم تر، کان شوخ مهمان کی رسد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 604

9 اشعار

غزل شمارهٔ 605برنامد آهی از دلم، زلفت پریشان از چه شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 605

6 اشعار

غزل شمارهٔ 606دیرینه دردی داشتم، بازم همان آغاز شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 606

9 اشعار

غزل شمارهٔ 607ما را نکردی گر حلال از لب شراب ناب خود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 607

9 اشعار

غزل شمارهٔ 608ما را چه جان باشد که تو بر ما فشانی ناز خود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 608

7 اشعار

غزل شمارهٔ 609سیمین تن و خارا دلی، گر گفتنم یارا بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 609

6 اشعار

غزل شمارهٔ 610آرام جانم می رود، دل را صبوری چون بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 610

8 اشعار

غزل شمارهٔ 611باز آن بلای عاشقان اینک به صحرا می رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 611

9 اشعار

غزل شمارهٔ 612می خواهد آن سرو روان کامروز در صحرا شود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 612

8 اشعار

غزل شمارهٔ 613جانم فدای قامتی کافاق را حیران کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 613

9 اشعار

غزل شمارهٔ 614شب کان مه من بر دلم از غصه پیکان بشکند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 614

6 اشعار

غزل شمارهٔ 615خاطر به سوی دلبری هر لحظه ما را می‌کشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 615

7 اشعار

غزل شمارهٔ 616شمشیر کین باز آن صنم بر قصد دل‌ها می‌کشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 616

7 اشعار

غزل شمارهٔ 617نازک رخ جانان من بوی گل خندان دهد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 617

9 اشعار

غزل شمارهٔ 618گر گشت آن سرو روان روزی سوی گلشن فتد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 618

8 اشعار

غزل شمارهٔ 619شبهای عاشق را گهی صبح طرب کمتر دمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 619

7 اشعار

غزل شمارهٔ 620چند ز دور بینمت، وه که دلم کباب شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 620

7 اشعار

غزل شمارهٔ 621سال نو است و عشق نو عشرت یار من چه شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 621

6 اشعار

غزل شمارهٔ 622چون ز نسیم صبحدم زلف تو در هوا شود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 622

8 اشعار

غزل شمارهٔ 623شاه سوار من نگر مست و خراب می رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 623

10 اشعار

غزل شمارهٔ 624هر که چو تو به نیکویی آفت عقل و جان بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 624

10 اشعار

غزل شمارهٔ 625زلف تو باز فتنه را رشته دراز می دهد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 625

8 اشعار

غزل شمارهٔ 626هر که دمی به یاد آن دلبر مه لقا زند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 626

6 اشعار

غزل شمارهٔ 627به چه کار آیدم آن دل که نه در کار تو آید؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 627

9 اشعار

غزل شمارهٔ 628خرم آن روز که دیدار تو پیش نظر آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 628

9 اشعار

غزل شمارهٔ 629چند گاهی دگر ار چشم تو در ناز بماند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 629

7 اشعار

غزل شمارهٔ 630باز شب افتاد و ما را دل همان جا شد که بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 630

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 631دوش ما بودیم و آن مهر و، شب مهتاب بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 631

6 اشعار

غزل شمارهٔ 632ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 632

11 اشعار

غزل شمارهٔ 633ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 633

10 اشعار

غزل شمارهٔ 634تا جهان بود، از جهان هرگز دلم خرم نبود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 634

10 اشعار

غزل شمارهٔ 635چشم یارم دوش بی هنگام خواب آورده بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 635

7 اشعار

غزل شمارهٔ 636شب رسید آن شمع کو عمری درون سینه بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 636

6 اشعار

غزل شمارهٔ 637من ز جانان گر چه صد اندوه جان خواهم کشید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 637

8 اشعار

غزل شمارهٔ 638باز از رندی علم بر آسمان خواهم کشید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 638

6 اشعار

غزل شمارهٔ 639صبحگه، یارب، حدیثی زان دو لب خواهم کشید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 639

7 اشعار

غزل شمارهٔ 640از لبت گر خط میگون سر برون خواهم کشید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 640

7 اشعار

غزل شمارهٔ 641خوبرویان چون به سلطانی علم بالا کشند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 641

8 اشعار

غزل شمارهٔ 642باز گل بشکفت و گلرویان سوی بستان شدند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 642

8 اشعار

غزل شمارهٔ 643گر نظر بر چشم کافر کیش او خواهد فتاد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 643

8 اشعار

غزل شمارهٔ 644باز گل می آید و دل در بلا خواهد فتاد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 644

9 اشعار

غزل شمارهٔ 645دل ز دست من برفت و آرزوی دل بماند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 645

9 اشعار

غزل شمارهٔ 646رفتیم از چشم و در دل حسرت رویت بماند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 646

9 اشعار

غزل شمارهٔ 647عاشقان نقل غمت با باده احمر خورند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 647

9 اشعار

غزل شمارهٔ 648شهسوارانی که فتح قلعه دین کرده‌اند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 648

7 اشعار

غزل شمارهٔ 649عاشقان تو ز تو تا صبح در خونابه اند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 649

5 اشعار

غزل شمارهٔ 650چشمها را گوی کاین ناز و کرشمه کم کنند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 650

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 601–آن کیست که از خدا نترسد؟

غزل شمارهٔ 602–بیداد غم، ار دلم بگوید

غزل شمارهٔ 603–ناله برآید هر طرف کان بت خرامان در رسد

غزل شمارهٔ 604–در ره بماند این چشم تر، کان شوخ مهمان کی رسد

غزل شمارهٔ 605–برنامد آهی از دلم، زلفت پریشان از چه شد

غزل شمارهٔ 606–دیرینه دردی داشتم، بازم همان آغاز شد

غزل شمارهٔ 607–ما را نکردی گر حلال از لب شراب ناب خود

غزل شمارهٔ 608–ما را چه جان باشد که تو بر ما فشانی ناز خود

غزل شمارهٔ 609–سیمین تن و خارا دلی، گر گفتنم یارا بود

غزل شمارهٔ 610–آرام جانم می رود، دل را صبوری چون بود

غزل شمارهٔ 611–باز آن بلای عاشقان اینک به صحرا می رود

غزل شمارهٔ 612–می خواهد آن سرو روان کامروز در صحرا شود

غزل شمارهٔ 613–جانم فدای قامتی کافاق را حیران کند

غزل شمارهٔ 614–شب کان مه من بر دلم از غصه پیکان بشکند

غزل شمارهٔ 615–خاطر به سوی دلبری هر لحظه ما را می‌کشد

غزل شمارهٔ 616–شمشیر کین باز آن صنم بر قصد دل‌ها می‌کشد

غزل شمارهٔ 617–نازک رخ جانان من بوی گل خندان دهد

غزل شمارهٔ 618–گر گشت آن سرو روان روزی سوی گلشن فتد

غزل شمارهٔ 619–شبهای عاشق را گهی صبح طرب کمتر دمد

غزل شمارهٔ 620–چند ز دور بینمت، وه که دلم کباب شد

غزل شمارهٔ 621–سال نو است و عشق نو عشرت یار من چه شد

غزل شمارهٔ 622–چون ز نسیم صبحدم زلف تو در هوا شود

غزل شمارهٔ 623–شاه سوار من نگر مست و خراب می رود

غزل شمارهٔ 624–هر که چو تو به نیکویی آفت عقل و جان بود

غزل شمارهٔ 625–زلف تو باز فتنه را رشته دراز می دهد

غزل شمارهٔ 626–هر که دمی به یاد آن دلبر مه لقا زند

غزل شمارهٔ 627–به چه کار آیدم آن دل که نه در کار تو آید؟

غزل شمارهٔ 628–خرم آن روز که دیدار تو پیش نظر آید

غزل شمارهٔ 629–چند گاهی دگر ار چشم تو در ناز بماند

غزل شمارهٔ 630–باز شب افتاد و ما را دل همان جا شد که بود

غزل شمارهٔ 631–دوش ما بودیم و آن مهر و، شب مهتاب بود

غزل شمارهٔ 632–ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود

غزل شمارهٔ 633–ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود

غزل شمارهٔ 634–تا جهان بود، از جهان هرگز دلم خرم نبود

غزل شمارهٔ 635–چشم یارم دوش بی هنگام خواب آورده بود

غزل شمارهٔ 636–شب رسید آن شمع کو عمری درون سینه بود

غزل شمارهٔ 637–من ز جانان گر چه صد اندوه جان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 638–باز از رندی علم بر آسمان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 639–صبحگه، یارب، حدیثی زان دو لب خواهم کشید

غزل شمارهٔ 640–از لبت گر خط میگون سر برون خواهم کشید

غزل شمارهٔ 641–خوبرویان چون به سلطانی علم بالا کشند

غزل شمارهٔ 642–باز گل بشکفت و گلرویان سوی بستان شدند

غزل شمارهٔ 643–گر نظر بر چشم کافر کیش او خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 644–باز گل می آید و دل در بلا خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 645–دل ز دست من برفت و آرزوی دل بماند

غزل شمارهٔ 646–رفتیم از چشم و در دل حسرت رویت بماند

غزل شمارهٔ 647–عاشقان نقل غمت با باده احمر خورند

غزل شمارهٔ 648–شهسوارانی که فتح قلعه دین کرده‌اند

غزل شمارهٔ 649–عاشقان تو ز تو تا صبح در خونابه اند

غزل شمارهٔ 650–چشمها را گوی کاین ناز و کرشمه کم کنند

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 601–آن کیست که از خدا نترسد؟

غزل شمارهٔ 602–بیداد غم، ار دلم بگوید

غزل شمارهٔ 603–ناله برآید هر طرف کان بت خرامان در رسد

غزل شمارهٔ 604–در ره بماند این چشم تر، کان شوخ مهمان کی رسد

غزل شمارهٔ 605–برنامد آهی از دلم، زلفت پریشان از چه شد

غزل شمارهٔ 606–دیرینه دردی داشتم، بازم همان آغاز شد

غزل شمارهٔ 607–ما را نکردی گر حلال از لب شراب ناب خود

غزل شمارهٔ 608–ما را چه جان باشد که تو بر ما فشانی ناز خود

غزل شمارهٔ 609–سیمین تن و خارا دلی، گر گفتنم یارا بود

غزل شمارهٔ 610–آرام جانم می رود، دل را صبوری چون بود

غزل شمارهٔ 611–باز آن بلای عاشقان اینک به صحرا می رود

غزل شمارهٔ 612–می خواهد آن سرو روان کامروز در صحرا شود

غزل شمارهٔ 613–جانم فدای قامتی کافاق را حیران کند

غزل شمارهٔ 614–شب کان مه من بر دلم از غصه پیکان بشکند

غزل شمارهٔ 615–خاطر به سوی دلبری هر لحظه ما را می‌کشد

غزل شمارهٔ 616–شمشیر کین باز آن صنم بر قصد دل‌ها می‌کشد

غزل شمارهٔ 617–نازک رخ جانان من بوی گل خندان دهد

غزل شمارهٔ 618–گر گشت آن سرو روان روزی سوی گلشن فتد

غزل شمارهٔ 619–شبهای عاشق را گهی صبح طرب کمتر دمد

غزل شمارهٔ 620–چند ز دور بینمت، وه که دلم کباب شد

غزل شمارهٔ 621–سال نو است و عشق نو عشرت یار من چه شد

غزل شمارهٔ 622–چون ز نسیم صبحدم زلف تو در هوا شود

غزل شمارهٔ 623–شاه سوار من نگر مست و خراب می رود

غزل شمارهٔ 624–هر که چو تو به نیکویی آفت عقل و جان بود

غزل شمارهٔ 625–زلف تو باز فتنه را رشته دراز می دهد

غزل شمارهٔ 626–هر که دمی به یاد آن دلبر مه لقا زند

غزل شمارهٔ 601آن کیست که از خدا نترسد؟

غزل شمارهٔ 602بیداد غم، ار دلم بگوید

غزل شمارهٔ 603ناله برآید هر طرف کان بت خرامان در رسد

غزل شمارهٔ 604در ره بماند این چشم تر، کان شوخ مهمان کی رسد

غزل شمارهٔ 605برنامد آهی از دلم، زلفت پریشان از چه شد

غزل شمارهٔ 606دیرینه دردی داشتم، بازم همان آغاز شد

غزل شمارهٔ 607ما را نکردی گر حلال از لب شراب ناب خود

غزل شمارهٔ 608ما را چه جان باشد که تو بر ما فشانی ناز خود

غزل شمارهٔ 609سیمین تن و خارا دلی، گر گفتنم یارا بود

غزل شمارهٔ 610آرام جانم می رود، دل را صبوری چون بود

غزل شمارهٔ 611باز آن بلای عاشقان اینک به صحرا می رود

غزل شمارهٔ 612می خواهد آن سرو روان کامروز در صحرا شود

غزل شمارهٔ 613جانم فدای قامتی کافاق را حیران کند

غزل شمارهٔ 614شب کان مه من بر دلم از غصه پیکان بشکند

غزل شمارهٔ 615خاطر به سوی دلبری هر لحظه ما را می‌کشد

غزل شمارهٔ 616شمشیر کین باز آن صنم بر قصد دل‌ها می‌کشد

غزل شمارهٔ 617نازک رخ جانان من بوی گل خندان دهد

غزل شمارهٔ 618گر گشت آن سرو روان روزی سوی گلشن فتد

غزل شمارهٔ 619شبهای عاشق را گهی صبح طرب کمتر دمد

غزل شمارهٔ 620چند ز دور بینمت، وه که دلم کباب شد

غزل شمارهٔ 621سال نو است و عشق نو عشرت یار من چه شد

غزل شمارهٔ 622چون ز نسیم صبحدم زلف تو در هوا شود

غزل شمارهٔ 623شاه سوار من نگر مست و خراب می رود

غزل شمارهٔ 624هر که چو تو به نیکویی آفت عقل و جان بود

غزل شمارهٔ 625زلف تو باز فتنه را رشته دراز می دهد

غزل شمارهٔ 626هر که دمی به یاد آن دلبر مه لقا زند

غزل شمارهٔ 627به چه کار آیدم آن دل که نه در کار تو آید؟

غزل شمارهٔ 628خرم آن روز که دیدار تو پیش نظر آید

غزل شمارهٔ 629چند گاهی دگر ار چشم تو در ناز بماند

غزل شمارهٔ 630باز شب افتاد و ما را دل همان جا شد که بود

غزل شمارهٔ 631دوش ما بودیم و آن مهر و، شب مهتاب بود

غزل شمارهٔ 632ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود

غزل شمارهٔ 633ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود

غزل شمارهٔ 634تا جهان بود، از جهان هرگز دلم خرم نبود

غزل شمارهٔ 635چشم یارم دوش بی هنگام خواب آورده بود

غزل شمارهٔ 636شب رسید آن شمع کو عمری درون سینه بود

غزل شمارهٔ 637من ز جانان گر چه صد اندوه جان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 638باز از رندی علم بر آسمان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 639صبحگه، یارب، حدیثی زان دو لب خواهم کشید

غزل شمارهٔ 640از لبت گر خط میگون سر برون خواهم کشید

غزل شمارهٔ 641خوبرویان چون به سلطانی علم بالا کشند

غزل شمارهٔ 642باز گل بشکفت و گلرویان سوی بستان شدند

غزل شمارهٔ 643گر نظر بر چشم کافر کیش او خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 644باز گل می آید و دل در بلا خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 645دل ز دست من برفت و آرزوی دل بماند

غزل شمارهٔ 646رفتیم از چشم و در دل حسرت رویت بماند

غزل شمارهٔ 647عاشقان نقل غمت با باده احمر خورند

غزل شمارهٔ 648شهسوارانی که فتح قلعه دین کرده‌اند

غزل شمارهٔ 649عاشقان تو ز تو تا صبح در خونابه اند

غزل شمارهٔ 650چشمها را گوی کاین ناز و کرشمه کم کنند

غزل شمارهٔ 601آن کیست که از خدا نترسد؟

غزل شمارهٔ 602بیداد غم، ار دلم بگوید

غزل شمارهٔ 603ناله برآید هر طرف کان بت خرامان در رسد

غزل شمارهٔ 604در ره بماند این چشم تر، کان شوخ مهمان کی رسد

غزل شمارهٔ 605برنامد آهی از دلم، زلفت پریشان از چه شد

غزل شمارهٔ 606دیرینه دردی داشتم، بازم همان آغاز شد

غزل شمارهٔ 607ما را نکردی گر حلال از لب شراب ناب خود

غزل شمارهٔ 608ما را چه جان باشد که تو بر ما فشانی ناز خود

غزل شمارهٔ 609سیمین تن و خارا دلی، گر گفتنم یارا بود

غزل شمارهٔ 610آرام جانم می رود، دل را صبوری چون بود

غزل شمارهٔ 611باز آن بلای عاشقان اینک به صحرا می رود

غزل شمارهٔ 612می خواهد آن سرو روان کامروز در صحرا شود

غزل شمارهٔ 613جانم فدای قامتی کافاق را حیران کند

غزل شمارهٔ 614شب کان مه من بر دلم از غصه پیکان بشکند

غزل شمارهٔ 615خاطر به سوی دلبری هر لحظه ما را می‌کشد

غزل شمارهٔ 616شمشیر کین باز آن صنم بر قصد دل‌ها می‌کشد

غزل شمارهٔ 617نازک رخ جانان من بوی گل خندان دهد

غزل شمارهٔ 618گر گشت آن سرو روان روزی سوی گلشن فتد

غزل شمارهٔ 619شبهای عاشق را گهی صبح طرب کمتر دمد

غزل شمارهٔ 620چند ز دور بینمت، وه که دلم کباب شد

غزل شمارهٔ 621سال نو است و عشق نو عشرت یار من چه شد

غزل شمارهٔ 622چون ز نسیم صبحدم زلف تو در هوا شود

غزل شمارهٔ 623شاه سوار من نگر مست و خراب می رود

غزل شمارهٔ 624هر که چو تو به نیکویی آفت عقل و جان بود

غزل شمارهٔ 625زلف تو باز فتنه را رشته دراز می دهد

غزل شمارهٔ 626هر که دمی به یاد آن دلبر مه لقا زند

غزل شمارهٔ 627به چه کار آیدم آن دل که نه در کار تو آید؟

غزل شمارهٔ 628خرم آن روز که دیدار تو پیش نظر آید

غزل شمارهٔ 629چند گاهی دگر ار چشم تو در ناز بماند

غزل شمارهٔ 630باز شب افتاد و ما را دل همان جا شد که بود