وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 3391اشک را دیده من گوهر غلطان سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3391

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3392زهر را صبر جوانمرد شکر می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3392

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3393صبر را زمزمه من سفری می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3393

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3394سینه را تیره هوا و هوسی می سازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3394

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3395چه میان است که دایم چو دل من لرزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3395

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3396پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3396

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3397در حریمی که گل روی ایاغ افروزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3397

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3398عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3398

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3399اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3399

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3400پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3400

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3401هر که زشت است همان زشت به عقبی خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3401

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3402دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3402

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3403چون خط از چهره آن ماه لقا برخیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3403

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3404در گنه اشک ندامت ز جگر برخیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3404

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3405منعم از خواب عدم تیره روان برخیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3405

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3406نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3406

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3407می توان گرد خط از آینه حسن زدود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3407

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3408گریه ابری است که از دامن دل می خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3408

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3409زنگ غفلت ز دل من نگران می‌خیزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3409

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3410من که دارم که گلم بر سر بالین ریزد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3410

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3411عشق در پای گلی رنگ وفا می‌ریزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3411

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3412زین سعادت که ز بال و پر ما می‌ریزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3412

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3413صبر هرچند به دل رنگ حضر می‌ریزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3413

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3414محو دیدار تو راحت ز الم نشناسد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3414

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3415چه خیال است به تیغش دل بیتاب رسد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3415

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3416تا کیم نوحه به گوش از دل ناشاد رسد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3416

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3417کوهکن کیست به گرد من شیدا برسد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3417

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3418جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3418

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3419دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3419

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3420چشم عاشق پی جانان به پریدن نرسد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3420

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3421بی تب و تاب به مخمور شرابی نرسد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3421

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3422دل تهی ناشده از خویش به جایی نرسد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3422

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3423پیش مژگان درازت که هدف خواهد شد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3423

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3424خط شبرنگ ز روی تو عیان خواهد شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3424

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3425خارج از پرده آهنگ نمی باید شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3425

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3426هر که ایام خط از سیمبران غافل شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3426

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3427جگر پاره اگر مایده خوانم شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3427

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3428لوح محفوظ شد آن دیده که حیران تو شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3428

24 اشعار

غزل شمارهٔ 3429بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3429

18 اشعار

غزل شمارهٔ 3430اگر آن غمزه خونریز مصور می‌شد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3430

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3431پیر گردیدی و کشت املت زرد نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3431

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3432صاف با ما دل آن شعله بیباک نشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3432

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3433عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3433

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3434چند جان سختی ما سنگ ره ما باشد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3434

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3435ساقی بزم اگر آن دلبر رعنا باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3435

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3436شمع با مضطرب از دست حمایت باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3436

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3437قبله زن صفتان آینه زر باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3437

19 اشعار

غزل شمارهٔ 3438چشم ناقص گهران بر زر و زیور باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3438

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3439پادشاهی نه به سیم و زر و گوهر باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3439

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3440دایم از فکر سفر پیر مشوش باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3440

10 اشعار

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3391–اشک را دیده من گوهر غلطان سازد

غزل شمارهٔ 3392–زهر را صبر جوانمرد شکر می سازد

غزل شمارهٔ 3393–صبر را زمزمه من سفری می سازد

غزل شمارهٔ 3394–سینه را تیره هوا و هوسی می سازد

غزل شمارهٔ 3395–چه میان است که دایم چو دل من لرزد

غزل شمارهٔ 3396–پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزد

غزل شمارهٔ 3397–در حریمی که گل روی ایاغ افروزد

غزل شمارهٔ 3398–عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد

غزل شمارهٔ 3399–اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد

غزل شمارهٔ 3400–پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزد

غزل شمارهٔ 3401–هر که زشت است همان زشت به عقبی خیزد

غزل شمارهٔ 3402–دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزد

غزل شمارهٔ 3403–چون خط از چهره آن ماه لقا برخیزد

غزل شمارهٔ 3404–در گنه اشک ندامت ز جگر برخیزد

غزل شمارهٔ 3405–منعم از خواب عدم تیره روان برخیزد

غزل شمارهٔ 3406–نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزد

غزل شمارهٔ 3407–می توان گرد خط از آینه حسن زدود

غزل شمارهٔ 3408–گریه ابری است که از دامن دل می خیزد

غزل شمارهٔ 3409–زنگ غفلت ز دل من نگران می‌خیزد

غزل شمارهٔ 3410–من که دارم که گلم بر سر بالین ریزد؟

غزل شمارهٔ 3411–عشق در پای گلی رنگ وفا می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3412–زین سعادت که ز بال و پر ما می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3413–صبر هرچند به دل رنگ حضر می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3414–محو دیدار تو راحت ز الم نشناسد

غزل شمارهٔ 3415–چه خیال است به تیغش دل بیتاب رسد؟

غزل شمارهٔ 3416–تا کیم نوحه به گوش از دل ناشاد رسد؟

غزل شمارهٔ 3417–کوهکن کیست به گرد من شیدا برسد؟

غزل شمارهٔ 3418–جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسد

غزل شمارهٔ 3419–دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسد

غزل شمارهٔ 3420–چشم عاشق پی جانان به پریدن نرسد

غزل شمارهٔ 3421–بی تب و تاب به مخمور شرابی نرسد

غزل شمارهٔ 3422–دل تهی ناشده از خویش به جایی نرسد

غزل شمارهٔ 3423–پیش مژگان درازت که هدف خواهد شد؟

غزل شمارهٔ 3424–خط شبرنگ ز روی تو عیان خواهد شد

غزل شمارهٔ 3425–خارج از پرده آهنگ نمی باید شد

غزل شمارهٔ 3426–هر که ایام خط از سیمبران غافل شد

غزل شمارهٔ 3427–جگر پاره اگر مایده خوانم شد

غزل شمارهٔ 3428–لوح محفوظ شد آن دیده که حیران تو شد

غزل شمارهٔ 3429–بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شد

غزل شمارهٔ 3430–اگر آن غمزه خونریز مصور می‌شد

غزل شمارهٔ 3431–پیر گردیدی و کشت املت زرد نشد

غزل شمارهٔ 3432–صاف با ما دل آن شعله بیباک نشد

غزل شمارهٔ 3433–عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟

غزل شمارهٔ 3434–چند جان سختی ما سنگ ره ما باشد؟

غزل شمارهٔ 3435–ساقی بزم اگر آن دلبر رعنا باشد

غزل شمارهٔ 3436–شمع با مضطرب از دست حمایت باشد

غزل شمارهٔ 3437–قبله زن صفتان آینه زر باشد

غزل شمارهٔ 3438–چشم ناقص گهران بر زر و زیور باشد

غزل شمارهٔ 3439–پادشاهی نه به سیم و زر و گوهر باشد

غزل شمارهٔ 3440–دایم از فکر سفر پیر مشوش باشد

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3391–اشک را دیده من گوهر غلطان سازد

غزل شمارهٔ 3392–زهر را صبر جوانمرد شکر می سازد

غزل شمارهٔ 3393–صبر را زمزمه من سفری می سازد

غزل شمارهٔ 3394–سینه را تیره هوا و هوسی می سازد

غزل شمارهٔ 3395–چه میان است که دایم چو دل من لرزد

غزل شمارهٔ 3396–پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزد

غزل شمارهٔ 3397–در حریمی که گل روی ایاغ افروزد

غزل شمارهٔ 3398–عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد

غزل شمارهٔ 3399–اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد

غزل شمارهٔ 3400–پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزد

غزل شمارهٔ 3401–هر که زشت است همان زشت به عقبی خیزد

غزل شمارهٔ 3402–دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزد

غزل شمارهٔ 3403–چون خط از چهره آن ماه لقا برخیزد

غزل شمارهٔ 3404–در گنه اشک ندامت ز جگر برخیزد

غزل شمارهٔ 3405–منعم از خواب عدم تیره روان برخیزد

غزل شمارهٔ 3406–نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزد

غزل شمارهٔ 3407–می توان گرد خط از آینه حسن زدود

غزل شمارهٔ 3408–گریه ابری است که از دامن دل می خیزد

غزل شمارهٔ 3409–زنگ غفلت ز دل من نگران می‌خیزد

غزل شمارهٔ 3410–من که دارم که گلم بر سر بالین ریزد؟

غزل شمارهٔ 3411–عشق در پای گلی رنگ وفا می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3412–زین سعادت که ز بال و پر ما می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3413–صبر هرچند به دل رنگ حضر می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3414–محو دیدار تو راحت ز الم نشناسد

غزل شمارهٔ 3415–چه خیال است به تیغش دل بیتاب رسد؟

غزل شمارهٔ 3416–تا کیم نوحه به گوش از دل ناشاد رسد؟

غزل شمارهٔ 3391اشک را دیده من گوهر غلطان سازد

غزل شمارهٔ 3392زهر را صبر جوانمرد شکر می سازد

غزل شمارهٔ 3393صبر را زمزمه من سفری می سازد

غزل شمارهٔ 3394سینه را تیره هوا و هوسی می سازد

غزل شمارهٔ 3395چه میان است که دایم چو دل من لرزد

غزل شمارهٔ 3396پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزد

غزل شمارهٔ 3397در حریمی که گل روی ایاغ افروزد

غزل شمارهٔ 3398عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد

غزل شمارهٔ 3399اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد

غزل شمارهٔ 3400پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزد

غزل شمارهٔ 3401هر که زشت است همان زشت به عقبی خیزد

غزل شمارهٔ 3402دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزد

غزل شمارهٔ 3403چون خط از چهره آن ماه لقا برخیزد

غزل شمارهٔ 3404در گنه اشک ندامت ز جگر برخیزد

غزل شمارهٔ 3405منعم از خواب عدم تیره روان برخیزد

غزل شمارهٔ 3406نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزد

غزل شمارهٔ 3407می توان گرد خط از آینه حسن زدود

غزل شمارهٔ 3408گریه ابری است که از دامن دل می خیزد

غزل شمارهٔ 3409زنگ غفلت ز دل من نگران می‌خیزد

غزل شمارهٔ 3410من که دارم که گلم بر سر بالین ریزد؟

غزل شمارهٔ 3411عشق در پای گلی رنگ وفا می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3412زین سعادت که ز بال و پر ما می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3413صبر هرچند به دل رنگ حضر می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3414محو دیدار تو راحت ز الم نشناسد

غزل شمارهٔ 3415چه خیال است به تیغش دل بیتاب رسد؟

غزل شمارهٔ 3416تا کیم نوحه به گوش از دل ناشاد رسد؟

غزل شمارهٔ 3417کوهکن کیست به گرد من شیدا برسد؟

غزل شمارهٔ 3418جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسد

غزل شمارهٔ 3419دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسد

غزل شمارهٔ 3420چشم عاشق پی جانان به پریدن نرسد

غزل شمارهٔ 3421بی تب و تاب به مخمور شرابی نرسد

غزل شمارهٔ 3422دل تهی ناشده از خویش به جایی نرسد

غزل شمارهٔ 3423پیش مژگان درازت که هدف خواهد شد؟

غزل شمارهٔ 3424خط شبرنگ ز روی تو عیان خواهد شد

غزل شمارهٔ 3425خارج از پرده آهنگ نمی باید شد

غزل شمارهٔ 3426هر که ایام خط از سیمبران غافل شد

غزل شمارهٔ 3427جگر پاره اگر مایده خوانم شد

غزل شمارهٔ 3428لوح محفوظ شد آن دیده که حیران تو شد

غزل شمارهٔ 3429بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شد

غزل شمارهٔ 3430اگر آن غمزه خونریز مصور می‌شد

غزل شمارهٔ 3431پیر گردیدی و کشت املت زرد نشد

غزل شمارهٔ 3432صاف با ما دل آن شعله بیباک نشد

غزل شمارهٔ 3433عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟

غزل شمارهٔ 3434چند جان سختی ما سنگ ره ما باشد؟

غزل شمارهٔ 3435ساقی بزم اگر آن دلبر رعنا باشد

غزل شمارهٔ 3436شمع با مضطرب از دست حمایت باشد

غزل شمارهٔ 3437قبله زن صفتان آینه زر باشد

غزل شمارهٔ 3438چشم ناقص گهران بر زر و زیور باشد

غزل شمارهٔ 3439پادشاهی نه به سیم و زر و گوهر باشد

غزل شمارهٔ 3440دایم از فکر سفر پیر مشوش باشد

غزل شمارهٔ 3391اشک را دیده من گوهر غلطان سازد

غزل شمارهٔ 3392زهر را صبر جوانمرد شکر می سازد

غزل شمارهٔ 3393صبر را زمزمه من سفری می سازد

غزل شمارهٔ 3394سینه را تیره هوا و هوسی می سازد

غزل شمارهٔ 3395چه میان است که دایم چو دل من لرزد

غزل شمارهٔ 3396پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزد

غزل شمارهٔ 3397در حریمی که گل روی ایاغ افروزد

غزل شمارهٔ 3398عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد

غزل شمارهٔ 3399اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد

غزل شمارهٔ 3400پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزد

غزل شمارهٔ 3401هر که زشت است همان زشت به عقبی خیزد

غزل شمارهٔ 3402دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزد

غزل شمارهٔ 3403چون خط از چهره آن ماه لقا برخیزد

غزل شمارهٔ 3404در گنه اشک ندامت ز جگر برخیزد

غزل شمارهٔ 3405منعم از خواب عدم تیره روان برخیزد

غزل شمارهٔ 3406نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزد

غزل شمارهٔ 3407می توان گرد خط از آینه حسن زدود

غزل شمارهٔ 3408گریه ابری است که از دامن دل می خیزد

غزل شمارهٔ 3409زنگ غفلت ز دل من نگران می‌خیزد

غزل شمارهٔ 3410من که دارم که گلم بر سر بالین ریزد؟

غزل شمارهٔ 3411عشق در پای گلی رنگ وفا می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3412زین سعادت که ز بال و پر ما می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3413صبر هرچند به دل رنگ حضر می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3414محو دیدار تو راحت ز الم نشناسد

غزل شمارهٔ 3415چه خیال است به تیغش دل بیتاب رسد؟

غزل شمارهٔ 3416تا کیم نوحه به گوش از دل ناشاد رسد؟

غزل شمارهٔ 3417کوهکن کیست به گرد من شیدا برسد؟

غزل شمارهٔ 3418جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسد

غزل شمارهٔ 3419دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسد

غزل شمارهٔ 3420چشم عاشق پی جانان به پریدن نرسد