وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 3341روزگار طرب و نوبت غم می گذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3341

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3342از میان تیغ برآور که زمان می‌گذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3342

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3343کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3343

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3344غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3344

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3345دولت از دیده بیدار طلب باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3345

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3346خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3346

17 اشعار

غزل شمارهٔ 3347ای دل از دشمن خاموش حذر باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3347

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3348نوبهارست سرانجام زری باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3348

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3349دل چون آینه را تار نمی باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3349

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3350روی آیینه دل تار نمی باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3350

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3351خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3351

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3352رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3352

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3353رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3353

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3354حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3354

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3355از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3355

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3356قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3356

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3357دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3357

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3358دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3358

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3359تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3359

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3360برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3360

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3361سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3361

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3362سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3362

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3363آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3363

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3364از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3364

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3365بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3365

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3366حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3366

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3367در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3367

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3368خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3368

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3369از خموشی دل روشن گهران آب خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3369

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3370چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3370

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3371اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3371

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3372جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3372

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3373شعله شوق اگر در دل خارا گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3373

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3374زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3374

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3375هر که در وقت جوانی ره طاعت گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3375

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3376اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3376

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3377چه تمتع ز لبش دیده حیران گیرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3377

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3378کیست دست من آزاده ز یاران گیرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3378

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3379تا دلی از کف ارباب وفا می گیرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3379

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3380شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3380

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3381قدم از صدق درین مرحله می باید زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3381

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3382عشق اول به دل سوخته آدم زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3382

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3383قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3383

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3384هرکه در دامن ارباب نظر دست نزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3384

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3385آن کسی چشم و چراغ است نظر بازان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3385

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3386نیست ممکن دل آشفته به سر پردازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3386

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3387عاشق محو به دلدار نمی پردازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3387

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3388گوهر عکس لبش گر به شراب اندازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3388

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3389باد اگر پرده ز رخساره یار اندازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3389

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3390بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3390

7 اشعار

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3341–روزگار طرب و نوبت غم می گذرد

غزل شمارهٔ 3342–از میان تیغ برآور که زمان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3343–کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3344–غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد

غزل شمارهٔ 3345–دولت از دیده بیدار طلب باید کرد

غزل شمارهٔ 3346–خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرد

غزل شمارهٔ 3347–ای دل از دشمن خاموش حذر باید کرد

غزل شمارهٔ 3348–نوبهارست سرانجام زری باید کرد

غزل شمارهٔ 3349–دل چون آینه را تار نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3350–روی آیینه دل تار نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3351–خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3352–رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3353–رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3354–حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3355–از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3356–قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3357–دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

غزل شمارهٔ 3358–دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3359–تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد

غزل شمارهٔ 3360–برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد

غزل شمارهٔ 3361–سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کرد

غزل شمارهٔ 3362–سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کرد

غزل شمارهٔ 3363–آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3364–از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3365–بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3366–حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3367–در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3368–خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد

غزل شمارهٔ 3369–از خموشی دل روشن گهران آب خورد

غزل شمارهٔ 3370–چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟

غزل شمارهٔ 3371–اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخورد

غزل شمارهٔ 3372–جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورد

غزل شمارهٔ 3373–شعله شوق اگر در دل خارا گیرد

غزل شمارهٔ 3374–زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟

غزل شمارهٔ 3375–هر که در وقت جوانی ره طاعت گیرد

غزل شمارهٔ 3376–اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد

غزل شمارهٔ 3377–چه تمتع ز لبش دیده حیران گیرد؟

غزل شمارهٔ 3378–کیست دست من آزاده ز یاران گیرد؟

غزل شمارهٔ 3379–تا دلی از کف ارباب وفا می گیرد

غزل شمارهٔ 3380–شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زد

غزل شمارهٔ 3381–قدم از صدق درین مرحله می باید زد

غزل شمارهٔ 3382–عشق اول به دل سوخته آدم زد

غزل شمارهٔ 3383–قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زد

غزل شمارهٔ 3384–هرکه در دامن ارباب نظر دست نزد

غزل شمارهٔ 3385–آن کسی چشم و چراغ است نظر بازان را

غزل شمارهٔ 3386–نیست ممکن دل آشفته به سر پردازد

غزل شمارهٔ 3387–عاشق محو به دلدار نمی پردازد

غزل شمارهٔ 3388–گوهر عکس لبش گر به شراب اندازد

غزل شمارهٔ 3389–باد اگر پرده ز رخساره یار اندازد

غزل شمارهٔ 3390–بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازد

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3341–روزگار طرب و نوبت غم می گذرد

غزل شمارهٔ 3342–از میان تیغ برآور که زمان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3343–کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3344–غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد

غزل شمارهٔ 3345–دولت از دیده بیدار طلب باید کرد

غزل شمارهٔ 3346–خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرد

غزل شمارهٔ 3347–ای دل از دشمن خاموش حذر باید کرد

غزل شمارهٔ 3348–نوبهارست سرانجام زری باید کرد

غزل شمارهٔ 3349–دل چون آینه را تار نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3350–روی آیینه دل تار نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3351–خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3352–رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3353–رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3354–حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3355–از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3356–قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3357–دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

غزل شمارهٔ 3358–دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3359–تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد

غزل شمارهٔ 3360–برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد

غزل شمارهٔ 3361–سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کرد

غزل شمارهٔ 3362–سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کرد

غزل شمارهٔ 3363–آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3364–از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3365–بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3366–حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3341روزگار طرب و نوبت غم می گذرد

غزل شمارهٔ 3342از میان تیغ برآور که زمان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3343کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3344غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد

غزل شمارهٔ 3345دولت از دیده بیدار طلب باید کرد

غزل شمارهٔ 3346خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرد

غزل شمارهٔ 3347ای دل از دشمن خاموش حذر باید کرد

غزل شمارهٔ 3348نوبهارست سرانجام زری باید کرد

غزل شمارهٔ 3349دل چون آینه را تار نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3350روی آیینه دل تار نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3351خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3352رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3353رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3354حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3355از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3356قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3357دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

غزل شمارهٔ 3358دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3359تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد

غزل شمارهٔ 3360برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد

غزل شمارهٔ 3361سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کرد

غزل شمارهٔ 3362سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کرد

غزل شمارهٔ 3363آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3364از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3365بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3366حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3367در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3368خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد

غزل شمارهٔ 3369از خموشی دل روشن گهران آب خورد

غزل شمارهٔ 3370چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟

غزل شمارهٔ 3371اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخورد

غزل شمارهٔ 3372جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورد

غزل شمارهٔ 3373شعله شوق اگر در دل خارا گیرد

غزل شمارهٔ 3374زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟

غزل شمارهٔ 3375هر که در وقت جوانی ره طاعت گیرد

غزل شمارهٔ 3376اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد

غزل شمارهٔ 3377چه تمتع ز لبش دیده حیران گیرد؟

غزل شمارهٔ 3378کیست دست من آزاده ز یاران گیرد؟

غزل شمارهٔ 3379تا دلی از کف ارباب وفا می گیرد

غزل شمارهٔ 3380شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زد

غزل شمارهٔ 3381قدم از صدق درین مرحله می باید زد

غزل شمارهٔ 3382عشق اول به دل سوخته آدم زد

غزل شمارهٔ 3383قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زد

غزل شمارهٔ 3384هرکه در دامن ارباب نظر دست نزد

غزل شمارهٔ 3385آن کسی چشم و چراغ است نظر بازان را

غزل شمارهٔ 3386نیست ممکن دل آشفته به سر پردازد

غزل شمارهٔ 3387عاشق محو به دلدار نمی پردازد

غزل شمارهٔ 3388گوهر عکس لبش گر به شراب اندازد

غزل شمارهٔ 3389باد اگر پرده ز رخساره یار اندازد

غزل شمارهٔ 3390بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازد

غزل شمارهٔ 3341روزگار طرب و نوبت غم می گذرد

غزل شمارهٔ 3342از میان تیغ برآور که زمان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3343کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3344غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد

غزل شمارهٔ 3345دولت از دیده بیدار طلب باید کرد

غزل شمارهٔ 3346خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرد

غزل شمارهٔ 3347ای دل از دشمن خاموش حذر باید کرد

غزل شمارهٔ 3348نوبهارست سرانجام زری باید کرد

غزل شمارهٔ 3349دل چون آینه را تار نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3350روی آیینه دل تار نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3351خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3352رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3353رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3354حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3355از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3356قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3357دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

غزل شمارهٔ 3358دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3359تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد

غزل شمارهٔ 3360برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد

غزل شمارهٔ 3361سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کرد

غزل شمارهٔ 3362سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کرد

غزل شمارهٔ 3363آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3364از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3365بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3366حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3367در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3368خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد

غزل شمارهٔ 3369از خموشی دل روشن گهران آب خورد

غزل شمارهٔ 3370چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟