وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 5108از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرص

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5108

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5109ز اضطراب دل کند آن زلف عنبرفام رقص

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5109

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5111در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاط

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5111

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5119گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5119

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5120در عروج نشأه می می کند طوفان سماع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5120

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5121می پرستان در سر کوی مغان گردند جمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5121

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5122در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5122

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5123سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5123

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5124روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5124

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5125می گدازد زین شراب آتشین مینای شمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5125

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5126آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5126

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5140این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5140

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5141شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5141

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5142هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5142

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5143دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5143

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5144جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5144

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5145به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5145

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5146عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5146

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5147می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5147

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5154نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5154

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5155صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5155

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5156نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5156

22 اشعار

غزل شمارهٔ 5157تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5157

23 اشعار

غزل شمارهٔ 5158گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5158

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5159نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5159

20 اشعار

غزل شمارهٔ 5160غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5160

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5168هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5168

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5169شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5169

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5170می نماید صد گره را یک گره زنار عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5170

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5171پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5171

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5172از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5172

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5173آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5173

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5174از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5174

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5175تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5175

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5176نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5176

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5195از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5195

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5196عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5196

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5197زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5197

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5198می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5198

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5199کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5199

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5200می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5200

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5201زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5201

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5202بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5202

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5203نشأه می گرچه نتوان یافتن از جام خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5203

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5204نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5204

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5205غوره من شد مویز از سردی دنیای خشک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5205

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5206زخم ما را بستر آرام باشد از نمک

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5206

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5222جلوه های مختلف دارد شراب لاله رنگ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5222

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5223پای سعی دیگران آمد گر از صحرا به سنگ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5223

21 اشعار

غزل شمارهٔ 5224می کند بتگر اگر بت زمان حاصل ز سنگ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5224

14 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5108–از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرص

غزل شمارهٔ 5109–ز اضطراب دل کند آن زلف عنبرفام رقص

غزل شمارهٔ 5111–در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاط

غزل شمارهٔ 5119–گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداع

غزل شمارهٔ 5120–در عروج نشأه می می کند طوفان سماع

غزل شمارهٔ 5121–می پرستان در سر کوی مغان گردند جمع

غزل شمارهٔ 5122–در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع

غزل شمارهٔ 5123–سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع

غزل شمارهٔ 5124–روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمع

غزل شمارهٔ 5125–می گدازد زین شراب آتشین مینای شمع

غزل شمارهٔ 5126–آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع

غزل شمارهٔ 5140–این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ

غزل شمارهٔ 5141–شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ

غزل شمارهٔ 5142–هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ

غزل شمارهٔ 5143–دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5144–جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5145–به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغ

غزل شمارهٔ 5146–عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغ

غزل شمارهٔ 5147–می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار

غزل شمارهٔ 5154–نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

غزل شمارهٔ 5155–صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

غزل شمارهٔ 5156–نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

غزل شمارهٔ 5157–تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

غزل شمارهٔ 5158–گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

غزل شمارهٔ 5159–نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

غزل شمارهٔ 5160–غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

غزل شمارهٔ 5168–هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق

غزل شمارهٔ 5169–شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق

غزل شمارهٔ 5170–می نماید صد گره را یک گره زنار عشق

غزل شمارهٔ 5171–پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق

غزل شمارهٔ 5172–از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

غزل شمارهٔ 5173–آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

غزل شمارهٔ 5174–از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

غزل شمارهٔ 5175–تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

غزل شمارهٔ 5176–نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

غزل شمارهٔ 5195–از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک

غزل شمارهٔ 5196–عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5197–زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5198–می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاک

غزل شمارهٔ 5199–کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک

غزل شمارهٔ 5200–می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک

غزل شمارهٔ 5201–زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاک

غزل شمارهٔ 5202–بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک

غزل شمارهٔ 5203–نشأه می گرچه نتوان یافتن از جام خشک

غزل شمارهٔ 5204–نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشک

غزل شمارهٔ 5205–غوره من شد مویز از سردی دنیای خشک

غزل شمارهٔ 5206–زخم ما را بستر آرام باشد از نمک

غزل شمارهٔ 5222–جلوه های مختلف دارد شراب لاله رنگ

غزل شمارهٔ 5223–پای سعی دیگران آمد گر از صحرا به سنگ

غزل شمارهٔ 5224–می کند بتگر اگر بت زمان حاصل ز سنگ

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5108–از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرص

غزل شمارهٔ 5109–ز اضطراب دل کند آن زلف عنبرفام رقص

غزل شمارهٔ 5111–در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاط

غزل شمارهٔ 5119–گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداع

غزل شمارهٔ 5120–در عروج نشأه می می کند طوفان سماع

غزل شمارهٔ 5121–می پرستان در سر کوی مغان گردند جمع

غزل شمارهٔ 5122–در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع

غزل شمارهٔ 5123–سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع

غزل شمارهٔ 5124–روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمع

غزل شمارهٔ 5125–می گدازد زین شراب آتشین مینای شمع

غزل شمارهٔ 5126–آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع

غزل شمارهٔ 5140–این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ

غزل شمارهٔ 5141–شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ

غزل شمارهٔ 5142–هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ

غزل شمارهٔ 5143–دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5144–جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5145–به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغ

غزل شمارهٔ 5146–عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغ

غزل شمارهٔ 5147–می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار

غزل شمارهٔ 5154–نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

غزل شمارهٔ 5155–صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

غزل شمارهٔ 5156–نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

غزل شمارهٔ 5157–تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

غزل شمارهٔ 5158–گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

غزل شمارهٔ 5159–نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

غزل شمارهٔ 5160–غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

غزل شمارهٔ 5108از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرص

غزل شمارهٔ 5109ز اضطراب دل کند آن زلف عنبرفام رقص

غزل شمارهٔ 5111در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاط

غزل شمارهٔ 5119گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداع

غزل شمارهٔ 5120در عروج نشأه می می کند طوفان سماع

غزل شمارهٔ 5121می پرستان در سر کوی مغان گردند جمع

غزل شمارهٔ 5122در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع

غزل شمارهٔ 5123سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع

غزل شمارهٔ 5124روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمع

غزل شمارهٔ 5125می گدازد زین شراب آتشین مینای شمع

غزل شمارهٔ 5126آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع

غزل شمارهٔ 5140این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ

غزل شمارهٔ 5141شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ

غزل شمارهٔ 5142هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ

غزل شمارهٔ 5143دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5144جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5145به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغ

غزل شمارهٔ 5146عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغ

غزل شمارهٔ 5147می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار

غزل شمارهٔ 5154نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

غزل شمارهٔ 5155صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

غزل شمارهٔ 5156نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

غزل شمارهٔ 5157تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

غزل شمارهٔ 5158گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

غزل شمارهٔ 5159نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

غزل شمارهٔ 5160غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

غزل شمارهٔ 5168هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق

غزل شمارهٔ 5169شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق

غزل شمارهٔ 5170می نماید صد گره را یک گره زنار عشق

غزل شمارهٔ 5171پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق

غزل شمارهٔ 5172از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

غزل شمارهٔ 5173آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشق

غزل شمارهٔ 5174از نقاب سنگ تابد شعله عریان عشق

غزل شمارهٔ 5175تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

غزل شمارهٔ 5176نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

غزل شمارهٔ 5195از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک

غزل شمارهٔ 5196عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5197زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟

غزل شمارهٔ 5198می‌توان با تازه‌رویان شد قرین از چشم پاک

غزل شمارهٔ 5199کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک

غزل شمارهٔ 5200می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک

غزل شمارهٔ 5201زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد ز خاک

غزل شمارهٔ 5202بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک

غزل شمارهٔ 5203نشأه می گرچه نتوان یافتن از جام خشک

غزل شمارهٔ 5204نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشک

غزل شمارهٔ 5205غوره من شد مویز از سردی دنیای خشک

غزل شمارهٔ 5206زخم ما را بستر آرام باشد از نمک

غزل شمارهٔ 5222جلوه های مختلف دارد شراب لاله رنگ

غزل شمارهٔ 5223پای سعی دیگران آمد گر از صحرا به سنگ

غزل شمارهٔ 5224می کند بتگر اگر بت زمان حاصل ز سنگ

غزل شمارهٔ 5108از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرص

غزل شمارهٔ 5109ز اضطراب دل کند آن زلف عنبرفام رقص

غزل شمارهٔ 5111در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاط

غزل شمارهٔ 5119گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداع

غزل شمارهٔ 5120در عروج نشأه می می کند طوفان سماع

غزل شمارهٔ 5121می پرستان در سر کوی مغان گردند جمع

غزل شمارهٔ 5122در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع

غزل شمارهٔ 5123سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع

غزل شمارهٔ 5124روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمع

غزل شمارهٔ 5125می گدازد زین شراب آتشین مینای شمع

غزل شمارهٔ 5126آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع

غزل شمارهٔ 5140این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ

غزل شمارهٔ 5141شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ

غزل شمارهٔ 5142هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ

غزل شمارهٔ 5143دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5144جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟

غزل شمارهٔ 5145به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغ

غزل شمارهٔ 5146عالم بالا ندارد فیض از پاکان دریغ

غزل شمارهٔ 5147می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار

غزل شمارهٔ 5154نیست بر آیینه دُردی‌کشان گرد خلاف

غزل شمارهٔ 5155صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف

غزل شمارهٔ 5156نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف

غزل شمارهٔ 5157تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف

غزل شمارهٔ 5158گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

غزل شمارهٔ 5159نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرف

غزل شمارهٔ 5160غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

غزل شمارهٔ 5168هرکجا دلمرده‌ای را یافت احیا کرد عشق

غزل شمارهٔ 5169شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق

غزل شمارهٔ 5170می نماید صد گره را یک گره زنار عشق

غزل شمارهٔ 5171پر صدا شد چینی افلاک از فغفور عشق